Ταξιδιωτικό Moto στην Τουρκία (Πόντος – Καππαδοκία), Μάιος 2011
4.018 χλμ σε 9 μέρες

Διαβάστε το 1ο μέρος και το 2ο μέρος.

Μέρος 3ο: Επιστροφή (Καππαδοκία – Ελλάδα)

7η Μέρα: Urgup – Σμύρνη, 800 χλμ. Ξημερώνει η 7η μέρα της εκδρομής και έχει αρχίσει να χτυπάει το καμπανάκι της επιστροφής… Ο αρχικός στόχος ήταν να «μοιράσουμε την απόσταση μέχρι το Cesme και να μείνουμε κάπου στη μέση. Οι υπόλοιποι όμως έχουν άλλη άποψη και αποφασίζουν να φτάσουμε στη Σμύρνη. Συμφωνώ με επιφυλάξεις… Τρώμε πρωινό, φορτώνουμε τα πράγματα και ξεκινάμε. Ο καιρός καλός, αλλά χθες βράδυ είδα στην τηλεόραση ότι έχει βροχές στη ρότα μας. Ο δρόμος προς Ικόνιο (konya) καλός και με μεγάλες ευθείες. Η ζέστη σιγά – σιγά ανεβαίνει. Στάση για τσάι, αλλά ο Μιχάλης που στο πρωινό έχει την κακή συνήθεια να πίνει μόνο καφέ, αποφασίζει να «τσιμπήσει» και εμείς από ευγένεια δεν τον αφήνουμε μόνο του… Κάποια στιγμή ξανα-ξεκινάμε και σύντομα ο καιρός βαραίνει μπροστά μας: πυκνά σύννεφα σωρεύονται στον ουρανό και στο βάθος είναι εύκολο να καταλάβεις ότι βρέχει. Σταματάμε και βάζουμε αδιάβροχα.

Μέχρι σήμερα στην εκδρομή, μόνο μια μικρή μπόρα μας προβλημάτισε, αλλά τώρα φαίνεται ότι η τύχη μας άλλαξε. Δεν προλαβαίνουμε να ξεκινήσουμε και αρχίζει χαλάζι! Τα χέρια πονάνε όπου τα πετυχαίνει η χαλαζόπτωση, παρά την ύπαρξη των γαντιών. Ευτυχώς σε λίγο σταματάει το χαλάζι αλλά η βροχή συνεχίζει δυνατή. Και έτσι θα συνεχίσει μέχρι σχεδόν τη Σμύρνη, με σύντομα μικρά διαλείμματα. Ευτυχώς ο δρόμος είναι καλός και τα φορτηγά λίγα. Είναι ώρα όμως για στάση ανασυγκρότησης. Τρώμε ξηρούς καρπούς, και ελέγχουμε τα αδιάβροχα. Τα περισσότερα γάντια έχουν μουλιάσει, αλλά υπάρχουν και άλλες αβαρίες με το νερό (κάτι μπότες, κάτι παντελόνια…). Ευτυχώς δεν έχει πολύ κρύο. Βάζουμε βενζίνη, δίνω το δεύτερο ζευγάρι γάντια στο Μιχάλη που τα δικά του έχουν γίνει 3 κιλά και ξεκινάμε πάλι. Πλησιάζοντας στη Σμύρνη το τοπίο είναι υπέροχο: καταπράσινο, με όμορφες στροφές που σε αποζημιώνουν ακόμα και υπό βροχή. Έχουμε όμως κουραστεί αρκετά μιας και βρέχει συνεχώς για πάνω από 5 ώρες. Και όσο και αν θέλεις να χαλαρώσεις λίγο, η βροχή δε σε αφήνει. Ευτυχώς η έντασή της έχει μειωθεί. Δοξάζω το θεό που είμαστε όλοι με καινούργια λάστιχα και δεν κάναμε καμιά «έκπτωση» σε αυτό το ζήτημα. Εν τω μεταξύ μέσα μου παρακαλάω να σταματήσει η βροχή φθάνοντας στη Σμύρνη.

Πράγματι ο καλός θεούλης μας κάνει τη χάρη: 10 περίπου χιλιόμετρα πριν τη Σμύρνη η βροχή σταματά, ενώ έχει ήδη αρχίσει να σουρουπώνει. Βγάζουμε τα αδιάβροχα και συνεχίζουμε. Μπαίνουμε στη Σμύρνη και τραβάμε προς το κέντρο. Μια σειρά από αυτοκίνητα που κορνάρουν και κρατάνε ποδοσφαιρικές (;) σημαίες μας προσπερνά. Οδηγώ εγώ την ομάδα αλλά δεν έχω ιδέα προς τα πού πρέπει να κατευθυνθώ: δεν έχω φροντίσει να εντρυφήσω στο χάρτη μιας και η Σμύρνη δεν ήταν στο πρόγραμμα. Κάποια στιγμή νομίζω ότι χανόμαστε με τους άλλους, αλλά σε λίγο τους ξαναβλέπω στους καθρέφτες μου. Ο καλός θεούλης θα αποδειχτεί για άλλη μια φορά γενναιόδωρος: σταματάω δεξιά σε ένα πλατύ δρόμο με σκοπό να βγάλουμε τον οδηγό και να προσανατολιστούμε. Ρωτάω το Γιάννη για προτεινόμενα ξενοδοχείο και μου λέει δυο ονόματα. Προσπαθεί να βρει που ακριβώς είναι σε σχέση με μας. Τότε κοιτάζοντας λίγο προς τα πάνω, βλέπω μια πινακίδα και φωνάζω δυνατά: «πώς το είπες Γιάννη το ξενοδοχείο;» Οι άλλοι με κοιτάνε περίεργα αλλά εγώ έχω καταλάβει ότι έχουμε σταματήσει μπροστά στην πόρτα του… Θα πρέπει να ευχαριστούμε για καιρό την καλή μας τύχη…

Είναι κλασσικό ξενοδοχείο μεγαλούπολης για σύντομη διαμονή. Ψηλό τουλάχιστον 20 ορόφους, χωρίς χρώμα αλλά με καλή ποιότητα υπηρεσιών. Το δίκλινο θα μας κοστίσει 70€. Δεν το πολυσυζητάμε. Δένουμε τις μηχανές μπροστά σχεδόν στην πόρτα και βολευόμαστε στα δωμάτια, προσπαθώντας να δούμε τα αποτελέσματα της βροχής. Εγώ είμαι σε καλή κατάσταση: έχουν όμως βάλει νερό οι μπότες. Μάλλον θα στεγνώσουν στην Αθήνα. Τα πράγματα χρόνια τώρα τα τυλίγω σε πλαστικές σακούλες σκουπιδιών πριν τα βάλω στα σαμάρια και αυτό τα κράτησε στεγνά. Του Μιχάλη όμως που δεν είχε προνοήσει, έχουν γίνει όλα… Δυσκολεύεται να βρει στεγνά ρούχα. Του Γιάννη ο σάκος είναι εντάξει μιας και είναι αδιάβροχος, στο Χρήστο έχουν βραχεί αρκετά πράγματα, αλλά ευτυχώς ο υπολογιστής είναι ΟΚ. Κατεβαίνουμε στο ισόγειο μιας και Γιάννης με Μιχάλης έχουν συμφωνήσει (ερήμην των λοιπών) να παρακολουθήσουν τον τελικό ποδοσφαίρου μεταξύ Μάντσεστερ και Μπαρτσελόνα. Ευτυχώς που το ξενοδοχείο έχει μια υποτυπώδη κουζίνα και μας ετοιμάζουν βραδινό (πίτσα και μακαρόνια). Πίνουμε μπύρες και βλέπουμε ποδόσφαιρο, όχι και άσχημη κατάληξη της σημερινής μέρας. Στη συνέχεια βγαίνουμε για μια πρώτη βόλτα στην πόλη. Κατεύθυνση η παραλία. Η Σμύρνη είναι μια σύγχρονη πόλη που σε πρώτη όψη δε διαφέρει καθόλου από μεγαλουπόλεις όπως η Αθήνα. Στη διαδρομή βλέπουμε μπαρ με «σκοτεινές» εισόδους, φαγάδικα και το πανύψηλο Χίλτον που δεσπόζει στη περιοχή. Πιο κάτω υπάρχει το άγαλμα του Κεμάλ (ένα από τα πολλά που βλέπεις παντού στην Τουρκία) ενώ τα πολλά και όμορφα καφέ – μπαρ κατά μήκος του μόλου είναι γεμάτα νεαρόκοσμο που διασκεδάζει. Το ντύσιμο ευρωπαϊκό – ούτως ή άλλως μόνο στα βάθη της Τουρκίας είδαμε πολλές γυναίκες με μαντήλες – το ενδιαφέρον είναι ότι ακόμα και κει συνυπήρχαν οι μεν με τις δε χωρίς πρόβλημα. Έχει περάσει η ώρα και αποφασίζουμε να επιστρέψουμε.

8η Μέρα: Σμύρνη – Cesme – Χίος. Την επόμενη μέρα μετά το πρωινό πάμε να δούμε λίγο τη Σμύρνη με το φως της ημέρας. Περνάμε από το παζάρι που είναι κλειστό (Κυριακή γαρ) και κατευθυνόμαστε προς την πλατεία με το ρολόι. Μας εντυπωσιάζουν οι πλατιοί δρόμοι και οι ανοιχτοί χώροι – πλατείες. Ένας γεράκος μας πλησιάζει μιλώντας μας Ελληνικά. Έχει καταγωγή από Ξάνθη, έπαιζε στα νιάτα του ποδόσφαιρο στον Ολυμπιακό Ξάνθης. Ακόμα τρέχει και πηδάει… και μας κάνει μια μικρή επίδειξη. Προχωράμε στην παραλία όπου τα καραβάκια συνδέουν την μια άκρη με την άλλη. Κόσμος αρκετός κάνει βόλτα, ψαρεύει. Συζητάμε γι αυτά που βλέπουμε και είδαμε όλες τις προηγούμενες μέρες. Ομοφωνούμε ότι οι γείτονες έχουν κάνει τεράστια βήματα και σίγουρα δεν είναι αυτό που είχαμε στο μυαλό μας. Καθόμαστε για καφέ: 5€ ο διπλός εσπρέσο. Είναι φανερό ότι εδώ είναι άλλη χώρα.. και μάλιστα κοντά στην Ελλάδα. Εύχομαι να μην ακολουθήσουν τη δική μας πορεία.

Επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο και ετοιμαζόμαστε. Καβαλάμε τις μηχανές και ξεκινάμε για Cesme, απ‘ όπου θα περάσουμε στη Χίο. Ογδόντα χιλιόμετρα ζέστης και Ευρωπαϊκού δρόμου με διόδια. Μετά από περίπου μια ώρα φτάνουμε στο παραλιακό χωριουδάκι που μοιάζει αρκετά με τα δικά μας παραθαλάσσια τουριστικά χωριά. Πάμε να δούμε για εισιτήρια πλοίου. Πριν καν κατεβούμε από τη μηχανή ένας δαιμόνιος πράκτορας μας πλησιάζει και σε σπαστά Ελληνικά μας ρωτάει αν θέλουμε εισιτήρια. Μας πιάνει από το χέρι και μας οδηγεί στο γραφείο του όπου μας εκδίδει τα εισιτήρια – εκ των υστέρων καταλάβαμε – μάλλον υπερτιμημένα (15TL/άτομο, 30TL η μηχανή)! Έχουμε αρκετή ώρα μέχρι τις 18.00 που θα φύγει το πλοίο και πάμε για φαγητό. Καθόμαστε πάνω στην παραλία (χα) και αφήνουμε τον μαγαζάτορα να μας προτείνει φαγητό (χα, χα). Την πατάμε σαν χωριάτες… ο λογαριασμός 180€.

Δύο ώρες πριν την αναχώρηση πάμε στο τελωνείο. Έλεγχος διαβατηρίων αλλά και μπερδεμένη κατάσταση. Ξαφνικά εμφανίζεται ο πράκτορας παίρνει όλα τα χαρτιά και αρχίζει να τρέχει γύρω – γύρω σαν τον Βέγγο (ναι, ναι…). Μετά από μισή ώρα έρχεται με τα χαρτιά εντάξει. Πώς θα το κάναμε εμείς αυτό; Για καλή μας τύχη κανείς δεν αναφέρεται στα πρόστιμα που μας είχαν επιβάλει για υπερβολική (!) ταχύτητα και έτσι βγάζουμε τα «σπασμένα» του μεσημεριανού φαγητού. Ψωνίζουμε δωράκια από το duty free. Ευχαριστούμε και χαιρετάμε την Τουρκία με καλές αναμνήσεις. Μπαίνουμε στο μικρό πλοιάριο που με τα βίας παίρνει 4 μηχανές και ένα αυτοκίνητο. Από δίπλα μια μεγάλη παντόφλα αναχωρεί σχεδόν άδεια… Ξαναθυμόμαστε τον δαιμόνιο «πράκτορα». Καλά τον είχα χαρακτηρίσει «Βέγγο».

Μετά από μια ώρα είμαστε στη Χίο. Η διαδικασία εισόδου μάλλον πιο γρήγορη. Η κυρία καταχωρεί τα στοιχεία ανθρώπων και μηχανών σε ένα excel – αναρωτιέμαι τι θα τα κάνει… Οι γείτονες είχαν σαφώς πιο σύγχρονο σύστημα. Τηλέφωνο στο φίλο μου το Μανώλη και ραντεβού στην πλατεία για καφέ. Βγάζουμε και εισιτήρια για το βραδινό πλοίο που θα μας μεταφέρει στο Πειραιά. Στην πλατεία έχουν μαζευτεί κάποιοι «αγανακτισμένοι». Ο Μανώλης μας μεταδίδει το άγχος του για την εξέλιξη της κατάστασης στην Ελλάδα – άσχημα προσγειωθήκαμε μονολογώ. Ο Μιχάλης περιμένει πώς και πώς να πιεί έναν σωστό εσπρέσο φρέντο. Κάποιο πρόβλημα στην παραγγελία – μήπως και εδώ δεν μας καταλαβαίνουν; – και αντί για γλυκός έρχεται σκέτος… «Μιχάλη, δεν ήταν η εκδρομή του καφέ» σκέφτομαι… Το ουζάκι που ακολουθεί σε μαγαζί του λιμανιού μας διώχνει όλες τις άσχημες σκέψεις. Γυρίσαμε και είμαστε χαρούμενοι γι αυτό. Κατ’ αρχήν όλα πήγαν καλά. Έπειτα γεμίσαμε εμπειρίες και σκέψεις που θα μας απασχολούν για καιρό.

9η Μέρα: Χίος – Πειραιάς – Αθήνα. Χαιρετάμε το Μανώλη με δυσκολία – θα θελα να κάτσω λίγες μέρες, έχω καλές αναμνήσεις από τη Χίο – και επιβιβαζόμαστε στο «Νήσος Χίος». Κόσμος πολύς και μεις παιδευόμαστε για να βρούμε τις θέσεις μας. Λαγοκοιμόμαστε στα καθίσματα αεροπορικού τύπου και χαράματα μας ξυπνάει η φωνή του καπετάνιου που ανακοινώνει ότι φτάνουμε στον Πειραιά. Υπάρχει μια σχετική καθυστέρηση στην είσοδο στο λιμάνι όπου περιμένουν αρκετά πλοία για να μπουν. Κατεβαίνουμε από το πλοίο και αποχαιρετάμε το Μιχάλη που πάει Πάτρα. Το ραντεβού για την επόμενη χρονιά είναι δεδομένο. Η κατεύθυνση άγνωστη ακόμα. Έχουμε όλο το χειμώνα να το σκεφτούμε.

 

Παραλειπόμενα:
Εκτός του προβλήματος με το ψυγείο που έβγαλε το BMW και που το έκανε να γυρίσει πίσω μόνο του (!), το Varadero έχανε από την αρχή λάδια από την τσιμούχα της μιας μπουκάλας – δεν το είπα σε κανένα για να γλυτώσω την καζούρα. Τα υπόλοιπα «μηχανάκια» δεν μας προβλημάτισαν.

Στην Τουρκία πήγαμε με τα τρίπτυχα ροζ διπλώματα οι μισοί και με τα νέα ευρωπαϊκά (σε μέγεθος πιστωτικής κάρτας) οι άλλοι. Δεν δημιουργήθηκε κανένα πρόβλημα στον έλεγχο που μας έκαναν…).

Όσον αφορά στην κατανάλωση, τη μικρότερη είχε το Vstrom και μετά περίπου τα ίδια το Varadero (το οποίο σημειωτέον ήταν δικάβαλο) με το Triumph. Βάζαμε κοντά στα 14 με 15 λίτρα κάθε περίπου 280 χλμ. Η βενζίνη στην Τουρκία ήταν λίγο πιο ακριβή από τις τιμές που έχουμε στην Ελλάδα (4,2 με 4,5 LT/λίτρο την εποχή που στην Ελλάδα έχει κατά μέσο όρο πάνω από 1,6€/λίτρο).

Σχεδιάζοντας την εκδρομή πήρα πολύτιμες πληροφορίες από πολλές ιστοσελίδες που είχαν πληροφορίες για σχετικά ταξίδια (με μοτοσυκλέτα ή όχι). Πιο πολύ όμως ήθελα να ευχαριστήσω τον φίλο Δημήτρη από το gsforum ο οποίος απάντησε άμεσα και με τρομερή διάθεση σε όσα τον ρώτησα.

Λίρες Τουρκίας (TL) μπορείτε να αλλάξετε σε τράπεζα μόλις μπείτε στην Τουρκία. Στην περίπτωσή μας αποδείχθηκε η πιο συμφέρουσα λύση. Επιπλέον στα βενζινάδικα δέχονται πιστωτικές κάρτες. Αλλά μπορεί να γίνει ανάληψη και από τα αυτόματα μηχανήματα (ATM).

Η σύνδεση των νησιών μας με τα Τουρκικά παράλια διακόπτεται στις περισσότερες περιπτώσεις το χειμώνα και αρχίζει πάλι την καλοκαιρινή περίοδο. Ένα καλό πληροφοριακό site είναι το: http://www.feribot.net/feribot/

Διαβάστε το 1ο μέρος και το 2ο μέρος.

Κείμενο – φωτογραφίες: Άρης Βαγγελάτος (vagelat@yahoo.gr)