Πρώτη Κυριακή του Μαίου, το ένα βλέφαρο ανοίγει αργά σαν γκαραζόπορτα συνεργείου φορτηγών. Το Peugeot Quartz δείχνει 06.58. To εσωτερικό ξυπνητήρι μου δουλεύει άψογα, καθώς πρόλαβε τον ηλεκτρονικό θόρυβο. Στις 07.00 το δεξί χέρι με μίσος χτυπά το ρολόι να σταματήσει, τιμωρώντας το για το όνειρο που έκοψε στη μέση. Άτιμο TRAIL RIDE! Πόσα Σαββατιάτικα ξενύχτια και Κυριακάτικοι πρωινοί ύπνοι αναβλήθηκαν για τόσους εντουράδες για χάρη σου. Τώρα όμως είμαι από άλλη θέση, αυτή του φωτογράφου.

Ο καφές έχει μπει στο θερμός από το βράδυ, οι μπαταρίες της ψηφιακής είναι φορτισμένες και το Transalp περιμένει με γεμάτο αέρα τα τεπόζιτα και βενζίνη τα λάστιχα. Συγνώμη, ανάποδα τα είπα, είναι πρωί ακόμη βλέπετε…

Το ραντεβού με τον πρόεδρο της Ε-75 είναι στις 08.00, και απ’ τη βιασύνη μου φεύγω με τις τσίμπλες στα μάτια, φορώντας πυτζάμες με οριζόντιες ρίγες, όπως οι φυλακισμένοι. Δε βαριέσαι, θα πλυθώ στο συντριβάνι πριν το Περίπτερο Χαϊδαρίου και θα αλλάξω ρούχα με κάποιον αναβάτη που θα βάλει τη στολή εκεί, αφού θα έρθει με αυτοκίνητο και τρέιλερ. Στην εκκίνηση βρέθηκαν 19 πανέτοιμοι εντουράδες και πάνω από 100 street και on-off για εκδρομή κάποιου moto-site! H «σκούπα» και σχεδιαστής του road book Nίκος Σπανός φροντίζει να ξυπνήσει τους οδηγούς με δυνατό rock στα ηχεία του Ford Tourneo, και ζέσταμα του BMW HP-2. Φεύγω για το ΣΕΧ-1 με τον 1ο κριτή μαζί μου. Ο γνωστός, παλιός, έμπειρος και δοξασμένος κριτής Γιώργος Κατσαμάγκας. Μου τόνισε «πρόσεχε τον κουμπάρο μου». Που να φανταστείτε τι γρουσούζης αποδείχθηκε!

Στην Εθνική Οδό οι κίτρινες σημαίες της Ε-75 που κρατούσε ο συνεπιβάτης μου, έγιναν αυτόματα κόκκινα πανί για κάποιους θερμόαιμους Ολυμπιακούς γύφτους σε ένα καφέ (από τη σκουριά) Datsun. Ο τελικός Κυπέλλου με την ΑΕΚ ήταν σε 3 μέρες, βλέπετε. Προσπαθώντας να μας φτάσουν, η εξάτμισή τους απ’ το τρίξιμο έφυγε στο δρόμο. Μας έλουσε κρύος ιδρώτας και τους δύο, τόσος που έτρεχε στην άσφαλτο. Tο Datsun πέφτοντας πάνω στο αλμυρό υγρό, γλίστρησε και έφυγε δεξιά ώσπου να καρφωθεί σε παρκαρισμένη νταλίκα. Τα κρεμμύδια από την καρότσα γέμισαν το δρόμο, προκαλώντας κυκλοφοριακή συμφόρηση. Η Honda μου απομάκρυνε το αποκρουστικό θέαμα από τους καθρέφτες της επειδεικτικά.

Λίγο πριν τη γέφυρα της Αττικής Οδού, τα 4 σκυλιά έξω από ένα εργοστάσιο έκαναν συμβούλιο και όρισαν τον μαύρο κασκαντέρ που θα δοκίμαζε το crash test. Ήρθε με φόρα ακριβώς καταπάνω μας. Τα φρένα στρίγγλισαν, μα αδύνατον να σταματήσουν 400 κιλά σε τόσα λίγα μέτρα. Το στρίγγλισμα αυτή τη φορά ήταν «του μαύρου, του σκύλου, του αράπη, του ταμ ταμ ταμ» (Ζαμπέτας!) Χάρη στην εμπειρία μου στο Πρωτάθλημα Συγκρούσεων με Λακούβες-Σαμαράκια Αττικής, κατάφερα και δεν πέσαμε.

Έπειτα, άφησα το συνεπιβάτη μου στο ΣΕΧ 1 και έψαξα για ιδανική κρυψώνα για ελεύθερο φωτογράφο-σκοπευτή. Η νεκροκεφαλή από πρόβατο που βρήκα μου έβαλε υποψίες για ναρκοπέδιο. Ο Σπανός είχε κανονίσει να τους εξολοθρεύσει νωρίς ώστε να απολαύσει μόνος του τις μπριζόλες στον τερματισμό. Μάταια όμως. Οι πιο πολλοί πέρασαν σε γκρουπ των 3 ως 5, αποφεύγοντας τις νάρκες με ευέλικτες κινήσεις. Ο Αλβανός βοσκός με το κοπάδι, ο μόνος θεατής της ειδικής, άργησε να έρθει αφού δεν ήξερε που να προμηθευτεί εισητήριο. Στο τέλος πέρασαν και οι 2 σκούπες με σούζες, μανιασμένοι που δεν σταμάτησαν κανέναν με την παγίδα τους.

Σε 3 ώρες θα έπρεπε να ήμουν Μαυρολίμνη. Πώς θα πέρναγε η ώρα; Όσο οι αναβάτες περνούσαν δίπλα από Μόρνο, Τιτάν, Άγ. Βλάση, Άγ. Παντελεήμων, εγώ έκανα βόλτες απ’ την ταβέρνα στη Λ. Τιτάν απέναντι από το σκοπευτήριο, λατομείο Χάλυψ, οικισμό Τιτάν, Αγ.Αθανασία «του Αιγάλεω», (αυτήν τη κακιά), οικισμό Άγ. Νεκτάριο και αριστερά για Ψάθα. Αυτοί αγκομαχούσαν στο μονοπάτι προς Καντήλι, Πεδίο Βολής ΚΕΕΔ, Μεγαρίδα, και από ελιές και μελίσσια πάνω από το Λουτράκι, μούσκεμα στον ιδρώτα, ενώ εγώ χάζευα τους λουόμενους, κάποιους που ψάρευαν και κάποιες κυρίες των –άντα που έκαναν ηλιοθεραπεία.

Στη Μαυρολίμνη βρήκα εύκολα το τελευταίο ΣΕΧ, και διάλεξα ένα διάσελο (λέμε τώρα…) ύψους 2 μέτρων με αρκετή θέα. Στο ράδιο, ο «Γαλαξίας FM» από την Άμφισσα μου κρατούσε συντροφιά στην ησυχία του τοπίου. Πρώτος ήρθε ο Μελέτης με το τζιπ που μου είπε πως θα έρθουν σε 1 ώρα περίπου. Τι κάνω ως τότε; Απ’την εξουθενωτική, κουραστική υπερπροσπάθεια που κατέβαλα, αναπλήρωσα δυνάμεις με κουλουράκια απ’ το Πάσχα, πορτοκάλια και μπανάνες. Τις φλούδες τις πέταξα βεβαίως βεβαίως μέσα στη διαδρομή, ώστε να έχω εντυπωσιακές λήψεις σε πιθανή πτώση κάποιου αναβάτη.

Μέχρι να έρθουν όμως ας ρίξω έναν υπνάκο. Φοβούμενος μην έρθουν και δεν έχω ξυπνήσει, δένω σε όλο το πλάτος του δρόμου αόρατη πετονιά 0,20mm συνδεδεμένη με αμυντική χειροβομβίδα που βρήκα στο χωράφι του παππού μου, απομεινάρι του εμφυλίου, 200 μέτρα πριν φτάσουν κοντά μου. Για να μην πλησιάσουν φίδια το πρόχειρο κρεβάτι μου, τώρα το Μάιο που ξυπνούν, έβαλα στο κινητό το Ring Tone του Ταμπάκη, αυτού με τη λεπτή φωνή. Όλα τα πουλιά των Γερανείων στο άκουσμα της φωνής του εξαφανίστηκαν προς Σαλαμίνα, το ίδιο και όλα τα ερπετά.

Κατά τις 14.35 ακούστηκε ο πρώτος. Τελικά η χειροβομβίδα έπαθε αφλογιστία, αλλά είχα ξυπνήσει απ’ το θόρυβο της εξάτμισης αλλά και των ρουλμάν στροφάλου του ΚΤΜ. Οι περισσότεροι καθώς με έβλεπαν σηκώνονταν όρθιοι σαν να είχαν καρφιά στη σέλα, ή σπινιάριζαν χαρίζοντάς μου σκόνη, ξέροντας πως είμαι αλλεργικός. Τα τακούνια των τρακτερωτών έκοψαν σε χιλιάδες κομμάτια τις μπανανόφλουδες που πέταξα. Κρίμα, άλλη φορά θα στρώσω πευκοβελόνες. Μετά τον τελευταίο ηρωικό οδηγό που διάλεξε το XLV 650 για όλα τα Trail Rides της Ε-75 και το Σπανό, μάζεψα όλα τα πράγματά μου, και με το ραδιοφωνάκι να παίζει κατέβηκα στην ταβέρνα.

Κάποιοι οδηγοί περίμεναν για τα αποτελέσματα τρώγοντας τις πιο μεγάλες γαρίδες που έχω δει, άλλοι μπριζόλες και άλλοι τα νύχια τους από την αγωνία αν βγήκαν πρώτοι. Μετά κάμποση ώρα, το τζιπ έφερε τον αφέτη του ΣΕΧ. Τα χαρτιά του και η βοήθεια της τεχνολογίας θα έδιναν τα αποτελέσματα στο laptop. Η πρώτη ανακοίνωση ήταν τελικά λάθος (άτιμη τεχνολογία…) και πήγε τσάμπα και το χειροκρότημα. Μετά τη διόρθωση, οι νικητές σηκώθηκαν για την απονομή. Όσοι πριν είχαν ακούσει το όνομά τους και τώρα όχι, άρχισαν να κλαίνε τρανταχτά. Ο ταβερνιάρης όμως, έφερε από το μαγικό χειροποίητο παγωτό-σπεσιαλιτέ του με γιαούρτι απ’ το μαντρί του και φράουλες κλεμμένες απ’ τον κήπο της γειτόνισσας, και παρηγορήθηκαν.

Αργήσαμε έτσι να φύγουμε, αλλά το ευχαριστηθήκαμε με πανέμορφο καιρό και πολλά χιλιόμετρα. Ραντεβού στο επόμενο Trail Ride – Raid της Ε-75, μετά το καλοκαίρι.

Υ.Γ. Το κείμενο περιέχει κάποια φανταστικά στοιχεία και υπερβολές (εκτός του σκύλου!), όπως θα καταλάβατε, στα πλαίσια του χιούμορ και της διασκέδασης κάποιων ανθρώπων που ψάχνουν τρόπο να ξεφύγουν τις Κυριακές.