Ο Πανελλήνιος πρωταθλητής ΜΧ1 της ΕΛΠΑ, Νεκτάριος Παπαβασιλείου μας μίλησε για τον πρώτο του τίτλο στην κατηγορία, τις δυσκολίες που συνάντησε, τις κρυφές προτιμήσεις του, και για την συμμετοχή του στο φετινό MXDN.

Κ.Π. Νεκτάριε ποιοι ήταν οι στόχοι σου στην αρχή της χρονιάς;
Σίγουρα δεν περίμενα να πάρω το πρωτάθλημα φέτος, αλλά πάντα αυτός είναι ο στόχος μου. Αν και τα προηγούμενα χρόνια είχα μόνο τερματισμούς μέσα στην τριάδα στην κατηγορία, με όλα όσα μου είχαν τύχει στο παρελθόν, δεν περίμενα ότι θα έπαιρνα τον τίτλο. Βέβαια είχα όλα όσα χρειαζόμουν φέτος για να πάρω τον τίτλο με πρώτη και καλύτερη την μοτοσικλέτα μου. Δεν ξέρω αλλά φέτος, η ΚΤΜ μου, ήταν πάρα πολύ καλή, καλύτερη από τις προηγούμενες χρονιές και ήξερα ότι αυτή η μοτοσικλέτα μπορεί να με οδηγήσει στον τίτλο. Με βόλεψε πολύ αυτή η μοτοσικλέτα, μετά είχα και καλούς τερματισμούς πετυχαίνοντας τρεις νίκες και ήμουν σταθερός όλη την χρονιά χωρίς τις εγκαταλείψεις και τις ατυχίες που είχαν οι αντίπαλοι μου. Όλα αυτά πιστεύω ότι συντέλεσαν να πάρω τον φετινό πρωτάθλημα.

Κ.Π. Ένα κοινό στοιχείο που μπορούμε να βρούμε και στους τέσσερις συνολικά τίτλους που έχεις κατακτήσει, είναι η σταθερότητα σου.
Ναι αυτό είναι αλήθεια. Από το 1997 μέχρι και σήμερα τερματίζω συνέχεια στην πρώτη τριάδα, αυτό μου έχει δώσει και το όνομα του ποιο σταθερού αναβάτη. Πιστεύω ότι αυτό έχει συμβεί γιατί δεν παίρνω μεγάλα ρίσκα για την νίκη. Υπάρχουν αγώνες που δεν πηγαίνω καλά και δεν με παίρνει για την πρώτη θέση, θα κάτσω δεύτερος και τρίτος δεν έχω πρόβλημα δεν θα πάρω μεγάλα ρίσκα που ίσως με οδηγήσουν σε μια εγκατάλειψη, ένα τραυματισμό ή οτιδήποτε άλλο.

Κ.Π. Φέτος μπορούμε να πούμε πως ήταν η χρονιά του σταθερού;
Δεν μπορώ να το πω έτσι. Ίσως μου βγαίνει έτσι, αλλά φέτος πραγματικά το πάλεψα. Είχα καλούς αντιπάλους όπως άλλωστε όλα αυτά τα χρόνια, σε μια περίεργη χρονιά με δύο πρωταθλήματα. Ήμασταν όλοι μουδιασμένοι στην αρχή δεν ξέραμε τι θα γίνει και είναι κρίμα που τελικά δεν είχαμε τον Λευτέρη Παπανικολάκη στο πρωτάθλημα της ΕΛΠΑ. Πιστεύω όμως ότι οι υπόλοιποι καλοί οδηγοί της κατηγορίας ήταν σε αυτό το πρωτάθλημα με τον Λευτέρη Καρέτσο που δυστυχώς τραυματίστηκε και τον Σταμάτη Λυριού που είναι κάθε χρόνο πολύ δυνατός.

Κ.Π. Και αυτήν την χρονιά είχες μάχη με τον Λυρίου τουλάχιστον στην αρχή της περιόδου.
Ο Λυρίου είναι ένας από τους κύριους αντιπάλους μου όλα αυτά τα χρόνια που τρέχω και είναι ο καλύτερος αντίπαλος που είχα στην καριέρα μου. Τον έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου γιατί εκτός από πολύ καλός οδηγός είναι και πολύ καλός άνθρωπος. Είναι από τους ποιο καθαρούς οδηγούς μέσα στην πίστα και ξέρω ότι και το πρωτάθλημα να παίζεται στον πόντο, ότι είναι να κάνει θα το κάνει με καθαρό τρόπο. Βέβαια να πω ότι φέτος όλοι οι αντίπαλοι μου ήταν καθαροί όλη την χρονιά και δεν υπήρχαν τέτοιου είδους προβλήματα.

Κ.Π. Υπήρχαν και “βρώμικοι” οδηγοί στο παρελθόν;
Δεν μπορώ να πω “βρώμικοι” αλλά σίγουρα υπάρχουν οδηγοί που σου δημιουργούν κάποιο φόβο, ξέρεις ότι δεν θα σε προσέξουν και θα κοιτάξουν μόνο να σε περάσουν.

Κ.Π. Είσαι ένας οδηγός που οδηγεί σε αυτό το επίπεδο και πρέπει να πάει για το μεροκάματο την Δευτέρα το πρωί. Πόσο επηρεάζει την απόδοση σου αυτό το γεγονός και πόσο σε οδηγεί σε αυτήν την σταθερότητα;
Είναι αλήθεια αυτό αλλά δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση δικαιολογία, τουλάχιστον για τις προηγούμενες χρονιές που τερμάτισα δεύτερος και τρίτος στο πρωτάθλημα. Αν βασιζόμουν σε αυτήν την δικαιολογία δεν θα αγωνιζόμουν καν. Το τι περνάει ο κάθε ένας από εμάς μέσα στην χρονιά το ξέρει μόνο αυτός και το κρατάει για τον εαυτό του. Υπήρχε καιρός που έκανα δύο δουλειές αλλά όταν έφτανα στον αγώνα πάλευα για την νίκη, δεν ήταν πρόβλημα για εμένα. Αν έχεις κάποιο πρόβλημα απλά δεν τρέχεις, αν τρέχεις πας για την νίκη.

Κ.Π. Ο τραυματισμός είναι στο πρόγραμμα;
Και βέβαια είναι στο πρόγραμμα, όλα είναι στο πρόγραμμα όπως και η δουλειά την Δευτέρα το πρωί αλλά όπως σου είπα δεν είμαι της δικαιολογίας, το τι περνάει ο καθ΄ ένας από εμάς μέσα στην χρονιά το κρατάει για τον εαυτό του.

Κ.Π. Είσαι ο μοναδικός οδηγός που έχει πάρει τρία πρωταθλήματα με ευρωπαϊκή μοτοσικλέτα; Ήταν κάτι που το κυνήγησες ή σου ήρθαν έτσι οι χορηγίες;
Δεν θα σου κρύψω ότι οι ευρωπαϊκές μοτοσικλέτες μου αρέσουν περισσότερο σαν φιλοσοφία από τις ιαπωνικές. Ήταν και θέμα των χορηγιών πως ερχόντουσαν γιατί έχω πάρει τίτλο και με Yamaha, αλλά  έχω γενικά την τάση προς την Ευρώπη. Άλλωστε σήμερα όλες οι μοτοσικλέτες είναι πολύ καλές και χωρίς βελτιώσεις μπορούν να διεκδικούν τον τίτλο στην Ελλάδα, ο οδηγός κάνει την διαφορά.

Κ.Π. Δεν ξέρω τι να σε ρωτήσω για το MXDN και την Ελληνική ομάδα που συμμετείχες, αλλά είμαι σίγουρος ότι έχεις να μου πεις πολλά.
Ναι (γέλια) ήταν δύο όνειρα που πραγματοποιήθηκαν μαζί. Ήθελα πάντα να αγωνιστώ στην Αμερική και ήθελα κάποια στιγμή να μπω στην ομάδα του MXDN. Μου έτυχε να τα κάνω και τα δύο σε ένα ταξίδι, και ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι βρέθηκα εκεί. Όταν έμαθα ότι θα γίνει το MXDN στην Αμερική είπα ότι δεν θα πάει Ελληνική ομάδα αλλά κι αν πάει δεν θα πάω εγώ, εδώ δεν πήγα άλλες χρονιές που ήμουν πρωταθλητής. Είχα το εισιτήριο στο χέρι και τελικά πήγαιναν άλλοι και θα πάω τώρα; Αλλά ποτέ μην λες ποτέ και ήρθαν έτσι τα πράγματα που πήγα κι έζησα το όνειρο. Η αναμονή τόσα χρόνια άξιζε τον κόπο γιατί πήγα ίσως στο καλύτερο MXDN των τελευταίων ετών. Φέραμε το καλύτερο αποτέλεσμα που έχει φέρει ελληνική αποστολή στον θεσμό, κυρίως βέβαια χάρη στον Παναγιωτόπουλο και τον Κουζή, σε μια φανταστική οργάνωση των Αμερικανών, στην χώρα που τόσα έχουμε δει και διαβάσει όλα αυτά τα χρόνια. Με λόγια δεν μπορώ να σου περιγράψω τις εμπειρίες και τα συναισθήματα που ένοιωσα εκεί, ήταν απλά όλα φανταστικά. Φανταστική ήταν και η πίστα τόσο σε ομορφιά όσο και σε δυσκολία, όπως και ο συναγωνισμός που βρίσκεται σε άλλα επίπεδα.

Κ.Π. Ας γυρίσουμε στην Ελλάδα των δύο πρωταθλημάτων. Κατά την προσωπική μου άποψη φέτος δεν είχαμε πανελλήνιους πρωταθλητές. Είχαμε πρωταθλητές ΕΛΠΑ και πρωταθλητές ΟΜΕ. Πόσο συμφωνείς με αυτήν την άποψη;
Όντως είχαμε δύο πρωταθλητές, στο ένα ήταν ο Λευτέρης Παπανικολάκης και στο άλλο ήμουν εγώ. Τι να πω, αυτό ήταν το μελανό σημείο όλης της χρονιάς. Τουλάχιστον ξέρω ότι εκτός του Λ.Παπανικολάκη όλοι οι καλοί οδηγοί ήταν στο πρωτάθλημα της ΕΛΠΑ. Είχα αντιπάλους όπως ο Καρέτσος ο Λυρίου, ο Σκύβαλος, ο Κεραμιδάς, ο Δημολιάννης ενώ στο πρωτάθλημα της ΟΜΕ δεν υπήρχαν τόσοι δυνατοί αντίπαλοι. Θα ξαναπώ ότι αυτός ο τόσο καλός οδηγός (ο Λ.Παπανικοιλάκης) έπρεπε να ήταν μαζί μας για να ήταν ακόμα ποιο συναρπαστικό το πρωτάθλημα. Είναι κρίμα να υπάρχουν δύο πρωταθλήματα, πρέπει να βρεθεί μια λύση.

Κ.Π. Πόσο ικανοποιημένος έμεινες από το φετινό πρωτάθλημα της ΕΛΠΑ;
Εγώ είμαι ικανοποιημένος. Οι οδηγοί που παλεύουμε τόσα χρόνια ήμασταν μαζί και κάναμε καλούς αγώνες. Σίγουρα όμως θα ήμουν περισσότερο ικανοποιημένος αν είχαμε ένα πρωτάθλημα με όλους τους οδηγούς. Ένα πράγμα που με στεναχώρησε φέτος ήταν που άλλαξε το φόντο στην ΜΧ1 κι έγινε άσπρο. Πάντα έλεγα ότι μου έλειπε ένα πράσινο number plate από την συλλογή μου και τώρα που πήρα το πρωτάθλημα έγινε άσπρο (γέλια). Όπως και να το κάνεις, για εμάς τους παλιούς το πράσινο είναι αλλιώς.

Κ.Π. Ποια είναι τα σχέδια σου για την νέα χρονιά;
Και πάλι θα αγωνιστώ στην ΜΧ1 για να υπερασπιστώ τον τίτλο αλλά ακόμα δεν ξέρω με ποια μοτοσικλέτα.

Κ.Π. Ακούστηκε ότι σκεπτόσουνα να σταματήσεις φέτος, θα παντρευόσουνα κτλ.
Ότι θα παντρευτώ το καλοκαίρι είναι σίγουρο αλλά να σταματήσω τους αγώνες την στιγμή που μπορώ και τους κάνω, όχι. Εμένα μου αρέσουν οι μηχανοκίνητοι αγώνες και κυρίως σε δύο τροχούς. Έχω τρέξει enduro, supermoto, και γενικά μου αρέσει ότι έχει σχέση με αγώνες. Όσο μπορώ, άσχετα αν πηγαίνω καλά ή όχι, θα τρέχω.

Κ.Π. Ποιους θέλεις να ευχαριστήσεις για την κατάκτηση του φετινού σου τίτλου;
Ευχαριστώ την ΚΤΜ που με στηρίζει τόσα χρόνια, όλους τους ανθρώπους στην Hellinmoto και στην ΚΤΜ Hellas. Τον μηχανικό μου Κώστα Βασιλόπουλο, τον Άγγελο Βασιλόπουλο, τον Γιάννη Κρίνο, την Intramoto με τα ελαστικά  Pirelli, τα κράνη Laser, της αλυσίδες Regina, τα ρούχα Rhino και τα γρανάζια ΒΕΑ. Τον Σταμάτη Κοντογιάννη με τα φρένα Carbone Lorraine, τον Δημήτρη Κουζή, όλους τους φίλους μου και την κοπελιά μου την Ελευθερία που με στηρίζουν τόσα χρόνια. Χωρίς όλους αυτούς, θα ήταν πολύ δύσκολο να αγωνίζομαι.