Θα ξεκινήσω τις ερωτήσεις μου, Βασίλη, με τον ερχομό σου στο αεροδρόμιο και τα αισθήματα των γονιών σου, που ζούσαν για τρίτη φορά αυτή την αγωνία;

“Κοίταξε, όταν φεύγω από εδώ, τους χαιρετάω και δεν ξέρω εάν τους ξαναδώ. Αυτό είναι αλήθεια. Από πλευράς μου, είμαι πιο σίγουρος ότι θα τερματίσω, παρά ότι θα γυρίσω. Αυτό που σου λέω είναι αντίθετο το ένα με το άλλο, αλλά αυτό είναι το Dakar. Όταν όμως τους βλέπω ξανά, έχοντας περάσει από τόσες δυσκολίες και κινδύνους, ευχαριστώ τον Θεό γι’ αυτό. Είναι πολύ εύκολο να γίνει το μοιραίο.”

Είναι αλήθεια πως ο αγώνας για εσένα δεν τελείωσε με τον τερματισμό σου στη ράμπα, στην Lac Rose, αλλά ούτε στη Ελλάδα;

“Δεν τελειώνει γιατί, είναι κι άλλες δουλειές που πρέπει να κάνεις και κανένας δεν τις ξέρει. Να σκεφτείς, μετά τον τερματισμό στο Dakar, πρέπει να δουλέψω άλλο έναν μήνα. Πρέπει να ταξιδέψω στη Γαλλία, να πάω στη ομάδα μου, να περιμένω να έρθουν τα πράγματα από Αφρική, να τα φορτώσω και να κάνω ένα ταξίδι ολομόναχος προς Ελλάδα με το φορτηγό μου. Φέτος ήταν ένα ταξίδι με πολύ κακό καιρό, με τα εκχιονιστικά να ανοίγουν τον δρόμο από το πολύ χιόνι και γρήγορα ο δρόμος να ξανακλείνει. Ένας πανικός.”

Είναι η τρίτη σου συμμετοχή με μοτοσικλέτα, στο σκληρότερο αγώνα ραλλύ του κόσμου. Έχεις καταφέρει να κατατάσσεσαι μέσα στους πενήντα καλύτερους οδηγούς. Είσαι πλέον ένα κομμάτι αυτού του αγώνα;

“Θα σου πω τι μου έγραψαν οι Γάλλοι. Σε αυτή την επιστολή αναφέρουν ότι «Πλέον ανήκω σε έναν, από τους θρύλους του Dakar». Αυτό με συγκίνησε και με έκανε υπερήφανο, γιατί το … εκτίμησαν αυτοί. Είναι μια αναγνώριση των προσπαθειών μου, τόσα χρόνια και αυτό για μόλις τρεις συμμετοχές στο Dakar. Νομίζω ότι έχω καταξιωθεί στα μάτια των Γάλλων, της ASO (οργανωτής), στα μάτια των συναθλητών μου. Ο Vatanen μου είπε ξανά «Μπράβο Έλληνα, είσαι πολύ καλός οδηγός.”

Έχοντας κάνει πολλά χιλιόμετρα πάνω σε Αφρικανικό έδαφος, τι λέει η εμπειρία σου;

“Έχω οδηγήσει πολλές ώρες και πολλά χιλιόμετρα στη Αφρικανική ήπειρο. Την έρημο Sahara την έχω διασχίσει από ανατολικά, από δυτικά και νότια. Δεν μπορώ να πω ότι την ξέρω, αλλά το κυριότερο την σέβομαι. Είναι κάτι σαν τη θάλασσα.”

Έχοντας στην πλάτη σου τόσα πολλά χιλιόμετρα, σου φαίνεται πιο εύκολη η οδήγηση πάνω στη άμμο – θάλασσα;

“Δεν θα έλεγα πιο εύκολη ή πιο δύσκολη. Πλέον γνωρίζω ακριβώς, ανάλογα με την διαδρομή, πώς να πάω. Και αυτό είναι μεγάλο σχολείο. Δεν τα μαθαίνεις διαβάζοντας βιβλία. Μαζεύεις εμπειρίες από κάθε αγώνα. Γυρίζεις διαφορετικός άνθρωπος κάθε φορά. Πιο προσγειωμένος. Αυτά τα χιλιόμετρα στη πλάτη, είναι πολύ μεγάλη πείρα.”

Θεωρείτε ένας από τους σκληρότερους αγώνες. Στον φετινό είχατε να αντιμετωπίσετε και τον παράγοντα καιρό, με ομίχλη και αμμοθύελλες που είχαν ως αποτέλεσμα να ακυρωθούν ειδικές. Έχασε την μορφή του ο αγώνας;

“Η μορφή δεν άλλαξε. Για τον καιρό δεν μπορεί να κάνει κανένας τίποτα, είναι εξωτερικός παράγοντας. Πράγματι ο καιρός δεν βοήθησε καθόλου το Dakar φέτος. Σχεδόν μια εβδομάδα είχαμε αμμοθύελλα. Το να οδηγείς υπό τέτοιες συνθήκες είναι πάρα πολύ δύσκολο. Να σκεφτείς τα σημεία που υπάρχουν στο Road Book, αμμόλοφοι κτλ., μεταμορφώνονται και αλλάζει τελείως το τοπίο. Εγώ παρόλα αυτά κινήθηκα γρήγορα, παρότι δεν έβλεπα στα τρία μέτρα, φτάνοντας να οδηγώ κάποιες στιγμές με 100 χλμ την ώρα. Ο καιρός σίγουρα δεν ήταν σύμμαχός μας. Έχω όμως να κάνω δυο ενστάσεις για τα τελευταία δυο Dakar. Η οργάνωση σχεδιάζει ειδικές, που ξέρει ότι δεν θα βγουν. Αλλά, η φιλοσοφία του αγώνα είναι πάντα η ίδια. Να είναι ο σκληρότερος αγώνας του κόσμου και αυτό πρέπει να διατηρηθεί.”

Πραγματικά, η πρώτη υπέρ-μαραθώνια διαδρομή σταμάτησε τα όνειρα πολλών!

“Εκείνο το βράδυ φτάσαμε στο τερματισμό, ένα φορτηγό, δώδεκα αυτοκίνητα και πενήντα μοτοσικλέτες. Την άλλη μέρα όμως, την μετέτρεψαν σε απλή και τους φέρανε όλους. Για εμένα αυτό ήταν άδικο. Και αυτό γιατί, εγώ πέρασα μεγάλες δυσκολίες το προηγούμενο βράδυ και κατάφερα να τερματίσω. Στην ουσία δεν αναγνωρίστηκε αυτή η προσπάθεια. Στόχος μου ήταν να φτάσω στο τέρμα εκείνο το βράδυ, όπου εκεί με βλέπει και μου χτυπάει την πλάτη ο Meoni λέγοντας μου «μπράβο, το ότι ήρθες εδώ ως ιδιώτης. Είσαι ήρωας.”

Βλέπουμε εργοστασιακούς αναβάτες να έχουν τα πάντα έτοιμα. Τι γίνεται με τους ιδιώτες, έχουν ελπίδες στο Dakar;

“Αντικειμενικά αν το δούμε, δεν είναι αγώνας για ιδιώτες. Είναι για μεγάλες ομάδες, με μεγάλο προϋπολογισμό. Αυτό είναι το Dakar.
Αυτή η προετοιμασία που κάναμε όλοι στην ομάδα ως ιδιώτες, ένα χρόνο πριν, ξέραμε ότι είναι πολύ δύσκολη. Παρόλα αυτά, το ότι συμμετέχουμε εμείς, και όχι απλώς τερματίζουμε αλλά φέρνουμε καλή θέση ενώ άλλες ομάδες χαλάνε εκατομμύρια, είναι άθλος.”

Fabrizio Meoni …

“Μιλήσαμε πολύ, τρεις μέρες πριν γίνει το μοιραίο. Τον ρώτησα, γιατί ξανατρέχει αφού είχε δηλώσει ότι ήταν η τελευταία φορά πέρυσι. Μου απάντησε ότι «έπρεπε να τρέξω, ήταν θέμα χορηγών. Θα είναι το τελευταίο μου Dakar. Κάποια στιγμή θα τρέξω σαν ιδιώτης και όχι ως επαγγελματίας, γιατί μου λείπει η ευχαρίστηση. Δεν παρατηρώ τίποτα άλλο γύρω μου, ούτε το τοπίο, τίποτα. Χουφτώνω το γκάζι και οδηγώ πολύ γρήγορα. Θέλω μετά να ανοίξω μια σχολή οδήγησης Rally στην πρωτεύουσα Dakar. Όνειρό μου είναι να προπονήσω και τον γιο μου.»
Ήθελε να φύγει από το Dakar με τον άσσο. Αυτό θα έκανε φέτος. Δεν θα το κάνει ποτέ. Είδα την μοτοσικλέτα του, αλλά φαντάστηκα κάποιο κάταγμα κλείδας, όχι μεγάλη ζημιά. Στο τερματισμό μαθαίνω τα άσχημα μαντάτα από τον συναθλητή μου, Franco Olivier. Δεν ήθελα να το πιστέψω. Κλαίγαμε για τον χαμό ενός θρύλου, ενός ανθρώπου προς μίμηση. Ο Fabrizio Meoni βρήκε ακαριαίο θάνατο από κάταγμα αυχένα. Στεναχωρήθηκα πάρα πολύ. Η γυναίκα του είπε «πέθανε εκεί που αγαπούσε!». Και για τον Ισπανό Jose Manuel Perez στεναχωρήθηκα, με τον οποίο ήμασταν καλοί φίλοι. Ήταν και αυτός ένας οικογενειάρχης που θα σταματούσε φέτος.”

Πόσο δύσκολα είναι για έναν αναβάτη να συγκεντρωθεί μετά από δύο απώλειες συναθλητών του;

“Εγώ κλείδωσα μετά. Ήταν σαν να μην είχαν πεθάνει. Βέβαια δεν σου κρύβω, όταν μας δώσανε να φορέσουμε την μαύρη κορδέλα, το πρωί που φύγαμε από το Bamako, αισθάνθηκα ότι δίνω φόρο τιμής όχι μόνο για τον Meoni και Perez, αλλά και για όλα τα θύματα των Dakar. Η έρημος δεν κάνει διακρίσεις. Όλοι είμαστε ίσοι για αυτήν.”

Έχοντας ζήσει τέτοιες στιγμές, σου έχουν δημιουργηθεί σκέψεις να μην ξανατρέξεις;

“Είδα τη ταινία «Million Dollar Baby». Έφυγα από τον σινεμά και είπα «δεν θα ξανατρέξω». Φοβερή ταινία. Από την άλλη όμως, αν πάνε όλα καλά με τους χορηγούς κτλ. θα ξανατρέξω. Οι στόχοι θα είναι υψηλότεροι. Για εμένα είναι πλέον τρόπος ζωής. Αν δεν το κάνω, δεν θα είμαι αυτός που είμαι. Έχει μπει το μικρόβιο από την πρώτη χρονιά της συμμετοχής μου.”

Η προετοιμασία σου για τον επόμενο χρόνο συμμετοχής, θα συμπεριλαμβάνει και κάποιο αγώνα Enduro, Scramble ή Six Days;

“Αγώνες enduro, scramble, επί Ελληνικού εδάφους, δεν ξανατρέχω με τίποτα. Θα συνεχίσω να προπονούμαι μόνος μου, το οποίο είναι πολύ καλύτερο. Όσον αφορά τον εξαήμερο αγώνα Enduro στη Σλοβακία, είμαι υπό σκέψεις. Θέλω να τρέξω, αλλά είναι κοντά στη ημερομηνία του αγώνα Dakar. Θα είναι Σεπτέμβρης και θα βρίσκομαι στο φουλ της προπόνησής μου. Δεν θα ήθελα να ρισκάρω με κάποιο τραυματισμό. Αν συμμετάσχω, θα το κάνω μόνο για να πάρω το χρυσό μετάλλιο, που μου λείπει. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά θα το παλέψω.”

Βλέπω ένα πλούσιο αγωνιστικό βιογραφικό και πριν το Dakar, ως πρωταθλητής Enduro και Scramble στην Ελλάδα, πρώτος Έλληνας που πήρε βαθμό σε Παγκόσμιο Enduro, συμμετοχή με μετάλλιο σε ISDE. Μετά την αποχώρησή σου, το 1999, δέχεσαι πόλεμο δυσφήμισης;

“Πάντα άνοιγα τον δρόμο. Οι βαθμοί που πήρα την πρώτη και δεύτερη φορά σε Παγκόσμιο Enduro, δεν ήταν τυχαίοι. Τότε οι συμμετοχές έφταναν τις 80 στη μικρή κατηγορία. Όταν έτρεξα με Yamaha στο Παγκόσμιο Enduro στα Καλάβρυτα και έγινε ότι έγινε, είπα στον εαυτό μου ότι έκανα λάθος που ξανάτρεξα επί Ελληνικού εδάφους αγώνα. Είμαστε πολύ πίσω. Τους έχω σιχαθεί αυτούς τους ίδιους και τους ίδιους, που το παίζουνε ότι θα κάνουνε τις αλλαγές στο χώρο, και τον πάνε όλο πιο πίσω. Είτε αυτοί λέγονται Έλπα, είτε λέγονται κριτές.
Όταν φέρνουν άτομα, που το κάνουν για αυτοπροβολή, χωρίς να αξίζουνε να είναι εκεί (και επειδή είναι αυτοί τόσα χρόνια) το άθλημα δεν ανεβαίνει. Πλέον, εγώ νερό στο μύλο τους δεν θα γίνω. Όλοι αυτοί θέλουν να έχουν άποψη για όλα και για όλους αλλά και να κρίνουν. Οι αποτυχημένοι να κρίνουν τους επιτυχημένους.”

Μήπως υπάρχει ζήλια;

“Ναι, σε μεγάλο βαθμό. Πιο πολύ είναι αυτό. Εκεί στο εξωτερικό είναι οι αγώνες, ας πάνε να το κάνουν και αυτοί. Εγώ που τραβιέμαι και προσπαθώ, είμαι βλάκας και αυτοί είναι οι έξυπνοι που κάνουν κριτική για όλα. Την πιο μεγάλη ευθύνη την έχουν οι δημοσιογράφοι. Κάνουν μεροκάματο από τους αγώνες, από το μαγαζί και από την αντιπροσωπεία που τους βοηθάει, τα παίρνουν, κάνουν αγώνες και έχουν άποψη! Να μην πω ονόματα, ξέρουνε ποιοι είναι, είναι αποτυχημένοι, προσπαθούν τα προσωπικά τους κόμπλεξ και στερήσεις να τα βγάλουν στους αγώνες ή εκεί που γράφουν. Εγώ ποτέ δεν έτρεξα για να γίνω διάσημος και να έχω αυτοπροβολή από τους αγώνες. Δεν με ενδιαφέρει. Εγώ το κάνω, γιατί ο θεός με έφτιαξε να τρέχω αγωνιστική μοτοσικλέτα. Κατά βάθος όλοι ξέρουν ποιος είμαι, απλά δεν έχουν τα κότσια να το παραδεχτούν. Και έτσι ακούγονται απόψεις όπως «έλα μωρέ εύκολο ήταν αυτό το Dakar…» από άτομα που κάθονται πίσω από ένα γραφείο.”

Γιατί στους Ελληνικούς αγώνες δεν σε βλέπουμε πλέον ούτε ως θεατή;

“Εγώ δεν σνομπάρω τους Ελληνικούς αγώνες, γιατί από εδώ ανδρώθηκα. Δεν πάω, γιατί στεναχωριέμαι. Πιστεύω, τον καιρό που συμμετείχα, ήταν πολύ καλύτερα.”

Τι στήριξη πιστεύεις ότι θα έχεις από την Ελπα για το Dakar 2006;

“Μετά το τελευταίο δελτίου τύπου, όπου αναφέρανε το όνομά μου, θεωρώ ότι είναι μια δέσμευση για αυτούς. Θα πρέπει να τηρήσουν τις δικές τους αποφάσεις. Περιμένω λοιπόν να κάνουν πράξη αυτά που δήλωσε ο Κος Μανιατόπουλος και ο Κος Μπαβέλας.”

Το 2008 στην πόλη των Σερρών, θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα το International Six Days Enduro. Θα σε δούμε εκεί ως αναβάτη;

“Να είμαστε καλά ως τότε, θα λάβω μέρος με την Εθνική Γαλλική Ομάδα του Στρατού, εάν συμμετάσχει. Μόνο έτσι θα τρέξω. Και φέτος εάν τρέξω στις Σέρρες, μόνο με αυτούς.”

Με τι μοτοσικλέτα κάνεις προπόνηση για το ράλλυ;

“Ο διαφορετικός όγκος μεταξύ των μοτοσικλετών Dakar και Enduro, είναι ένας πολύ σοβαρός παράγοντας, το οποίο το έχω βιώσει. Η μοτοσικλέτα που συμμετάσχει σε Dakar είναι πιο ογκώδη και πιο βαριά. Γεμάτο είναι 200 κιλά, με το Honda CRF στο Enduro να ζυγίζει 105 κιλά. Άλλη προπόνηση κάνεις με τα πολλά κιλά, έχει και διαφορετική συμπεριφορά και άλλη οδήγηση. Γι’ αυτό, την δεύτερη μοτοσυκλέτα (μουλάρι) που χρησιμοποιώ για προπόνηση, την έχω με 30λιτρο ντεπόζιτο. Είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα και στο υψηλό επίπεδο που θέλω να φτάσω. Ρώτησα τον Marc Coma (εργοστασιακός οδηγός KTM), να δω μήπως κάνω λάθος προπόνηση. Και αυτός έκανε εντούρο στην αρχή, αλλά τώρα τα έχει κόψει όλα. Μόνο Rally και προπόνηση με ίδια μοτοσικλέτα που τρέχει στους αγώνες. Ο λόγος είναι ότι έχει το πρόβλημα του όγκου.”

Υπάρχουν βλέψεις, να τρέξεις και σε άλλο αγώνα ερήμου;

“Ναι υπάρχουν. Είναι καθαρά θέμα χορηγών, το οποίο θα το κυνηγήσω. Στόχοι μου θα είναι ένας αγώνας στη Βραζιλία και ένας αγώνας στην Αφρική. Καλή προπόνηση πριν το Dakar είναι το Rally Dubai. Τίποτα δεν είναι σίγουρο ακόμα.”

Είσαι έτοιμος να συμμετάσχεις στο Dakar 2006 με μια τέταρτη παρουσία. Βασικός παράγοντας, οι χορηγοί σου. Οι πόρτες άνοιξαν για εσένα στο εξωτερικό, με την Acerbis να σε υποστηρίζει ως επίσημο αναβάτη της. Είναι αυτό ένα σκαλοπάτι, για να βρεις κι άλλη υποστήριξη εκτός συνόρων;

“Εάν τα πράγματα εδώ δεν πάνε όπως τα περιμένω, μία σκέψη είναι να πάω στην Ιταλία, στον Franco Acerbis, και πλέον με τις διασυνδέσεις του, να μπω σε μια ομάδα. Ακόμα και ως support οδηγός, ενός εργοστασιακού, πάλι κέρδος θα έχω. Σκοπός μου είναι να κάνω άλλο ένα άλμα. Να γίνω εργοστασιακός οδηγός. Αυτό βέβαια, δεν γίνεται από την μια μέρα στην άλλη. Θα το παλέψω.”

Υπάρχει, γενικότερα, μια οικονομική κρίση στη αγορά. Νομίζεις ότι θα φέρει αλλαγές και στην οργάνωση του Dakar;

“Στο Dakar θα αλλάξουνε πράγματα, όχι όμως οικονομικά. Θα αλλάξουνε οι κατηγορίες, οι αποστάσεις των ανεφοδιασμών. Σκέφτονται να βάλουν κόφτη στις μοτοσικλέτες, για να μην ξεπερνούν τα 160 χλμ., που πάλι γρήγορα είναι. Επίσης μετά τις πάρα πολλές συμμετοχές, για το 2006, εστιάζονται στο να υπάρξει όριο συμμετοχών και να δημιουργηθεί μια ελίτ αναβατών.”

Βασίλη ασχολείσαι με το άθλημα γιατί το αγαπάς, πάρα τους κινδύνους που κρύβει. Έχεις σκεφτεί σε όλα αυτά και το θέμα της δημιουργίας οικογένειας;

“Ναι, θέλω να παντρευτώ και να κάνω οικογένεια, αλλά όχι τώρα. Θέλω να δώσω πιο πολύ βάρος σε αυτό που κάνω τώρα, γιατί … (αναστεναγμός) είχα δει στην εκκίνηση, στο δεύτερό μου Dakar, τον Richard Sainct, με γυναίκα και παιδιά. Τα μικρά κλαίγανε, δεν τρώγανε και ο Sainct ήταν όλο νεύρα. Κοίταξε να δεις, είπα, είναι εργοστασιακός, πρέπει να έχει καθαρό μυαλό για να πάει να νικήσει. Δεν γίνετε έτσι. Τα έχω σκεφτεί όλα αυτά, τα έχω οργανώσει και θα γίνουν όπως τα θέλω εγώ. Το πλάνο που βάζω είναι για τα επόμενα πέντε χρόνια, θέλοντας να έχω αποκατασταθεί επαγγελματικά και οικογενειακά.”

Πως ήταν φέτος η οδήγηση με το Honda XR 400 SPR;

“Οδήγησα με στρατηγική και ευχαριστήθηκα τις τρεις τελευταίες μέρες. Μου έλειπαν χιλιόμετρα όμως. Εάν είχα 450cc θα πήγαινα σίγουρα πιο γρήγορα και πιο πάνω από την πέμπτη θέση. Όταν περάσαμε την έρημο Tenere, ένιωσα μεγάλη τιμή.”

Μετά από πολλά χιλιόμετρα και αμέτρητες εικόνες τερματίζεις και ανεβαίνεις στη ράμπα στην Lac Rose, στο Dakar. Πως αισθάνθηκες;

“Είναι απίστευτο αίσθημα! Πριν ανέβω στη ράμπα, με πιάνουν τα δάκρια. Περνάνε flash back, όλα αυτά που έχω περάσει. Φέτος το ραντεβού ήταν μετά από δύο χρόνια, στο παρά πέντε δεν έγινε πέρυσι από καθαρή ατυχία, το περίμενα δύο χρόνια αυτό. Είναι πάλι μια δικαίωση, μια λύτρωση, για εμένα, την ομάδα μου για αυτούς τους ανθρώπους που με στηρίζουν, στους φίλους που με βοηθάνε και είναι δίπλα μου, για την οικογένειά μου. Τους το αφιερώνω. Εγώ όταν τρέχω τους έχω πίσω από την πλάτη μου και βέβαια όλους τους Έλληνες, άσχετα ποιοι το καταλαβαίνουνε και ποιοι όχι. Εγώ δεν κάνω διακρίσεις. Όταν ανοίγω την Ελληνική σημαία όμως, στα χέρια έχω όλη την Ελλάδα. Η ράμπα, είναι για τους πολύ καλούς. Είμαστε και εμείς εδώ.
Στον τερματισμό του αγώνα ήρθαν από την Ελλάδα να πανηγυρίσουμε μαζί, οι φίλοι Σταύρος Γεωργακόπουλος, Γιάννης Πασγιάνος (Πρόεδρος του Ομίλου Δοξιάδη), και o Τηλέμαχος Τριβέλλας.
Με την ευκαιρία να ευχαριστήσουμε τους χορηγούς μας Αττική Οδός, Honda Σαρακάκης και τους υποστηρικτές μας Γραφείο Δοξιάδη, MC Motor Import (με τα προϊόντα Acerbis, Arai, Alpine Stars, Scott USA), The North Face (ορειβατικά προϊόντα), Otesat-Maritel (κάλυψη δορυφορικής επικοινωνίας), Super Fast Ferries (ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες), VGR Team (αναρτήσεις-τοποθέτηση αγωνιστικών Kit HRC), Regina (αλυσίδες) και το enduro.gr καθώς και όλους όσους τόσα χρόνια στέκονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αρωγοί στην προσπάθειά μας. Το ραντεβού ανανεώνεται για το Dakar του 2006, με ακόμα υψηλότερους στόχους.”

Συνέντευξη: Ιωσήφ Βάγγερ

Φωτο: enduro.gr, Maindru, Κώστας Δημητρέλης, Λουκάς Χαψής