Ημέρα 5η
Γνωρίζοντας ότι οι πολλαπλασιαστές θα έφταναν κατά το μεσημέρι ζητήσαμε από τον Jimmy να μας αφήσει στο πανέμορφο κέντρο. Το άγχος παρέμενε αλλά γιατί να μην ευχαριστηθούμε για λίγο αυτήν την πανέμορφη πόλη που γλύτωσε τον βομβαρδισμό των Ναζί (κάτι που δεν γλύτωσε η Βαρσοβία). Στην αρχή γύρω γύρω από την κεντρική πλατεία. Πανέμορφα παλιά κτήρια παντού τριγύρω. Η Canon πήρε φωτιά. Επιτέλους μετά από τόσες μέρες και σχεδόν 2000 χλμ μπορέσαμε να βγάλουμε φωτογραφίες χωρίς άγχος! Οι τουρίστες πολλοί. Σε ένα από τα μικρά δρομάκια είδαμε και ελληνικό γυράδικο..!

Μετά από το κέντρο σειρά είχε η ιουδα’ι’κή γειτονιά της πόλης. Το περιβάλλον άλλαξε με μιας. Ηταν κάτι το διαφορετικό που το βλέπεις μάλλον μόνο σε πόλεις της Μέσης Ανατολής και σπάνια σε ευρωπα’ι’κή πόλη. Σαν να περάσαμε μια πύλη και να βρεθήκαμε σε άλλον κόσμο. Μετά από μια σύντομη περιήγηση εκεί προχωρήσαμε για το γνωστό Βασιλικό κάστρο της Βαβέλ. Απίθανο πραγματικά. Περάσαμε στην εσωτερική αυλή του και νοιώσαμε σαν να επισκεφτήκαμε μεσαιωνικά μέρη! Ηταν άριστα συντηρημένο και γεμάτο τουρίστες παρόλο που ήταν Τρίτη. Μπροστά από το κάστρο βρίσκεται ο ποταμός Bίσλα. Δεν ήξερα ότι υπάρχει ποταμός Βίσλα παρά μόνο συμπαθητικοί τετράποδοι φίλοι… Μέσα σε λίγες ώρες είχαμε ξεχαστεί τελείως και είχαμε γνωρίσει μια από τις ομορφότερες πόλεις που έχουμε επισκεφτεί!

Ξαναγυρνώντας όμως στην πραγματικότητα πήραμε το λεωφορείο για το συνεργείο. Μολις είχαν έρθει και οι πολλαπλασιαστές. Φτάνοντας στο μαγαζί είδαμε τον αρχιμηχανικό να είναι πάνω από το GS βάζωντας το τεπόζιτο. Σε λίγο με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο ξεκινούσα για το test ride. Στην αρχή όλα καλά! Μετά από λίγο πάλι όλα καλά! Μπαίνω κέντρο και σε ένα φανάρι ”τσαφ τσαφ”!! Φτουουουου!!!! Σφαίρα πίσω στο μαγαζί! Ημουν έτοιμος να αμολήσω την μοτό στο πεζοδρόμιο και όπου πάει! Τα νεύρα τσατάλια! Ζητώ από τον μηχανικό να ξαναβάλει τους μαμά πολλαπλασιαστές για να επιστρέψουμε τους καινούργιους. Ο Jimmy προτείνει να δοκιμάσουμε το επόμενο πρωινό την αντιπροσωπεία της Suzuki στην άλλη άκρη της πόλης. ”Οκ” λέμε. Υποσχέθηκε να είναι μαζί για βοήθεια με την γλώσσα κτλ. Φύγαμε χωρίς να πληρώσουμε τίποτα αφού τα παιδιά δεν ήθελαν λεφτά γιατί δεν έφτιαξαν την μοτό! Επέμενα αλλά δεν ήθελαν τίποτα! Στον δρόμο για το σπίτι του Jimmy η μοτό έσβησε δυο τρεις φορές… Περιμένωντας να κρυώσει λίγο ξαναδούλευε… Το βράδυ βγήκαμε έξω με τον Jimmy και απολαύσαμε πίτσα παρόλο που αντιστεκόταν λόγω ”ακρίβειας”. 15 ευρώ για όλους μας ήταν μια χαρά.. Επίσης, όταν γυρίσαμε σπίτι ο Jimmy μας έδειξε την αγάπη του… Γεμάτος περηφάνια μας πήγε κάτω στο υπόγειο όπου ήταν (ακόμη και χωρίς πολλά πράγματα συναρμολογημένα ακόμη..) ένα πανέμορφο, υπό ανακατασκευή, πολωνικό τσόπερ της δεκατίας του ’60. ”Θα ταξιδέψω πολύ μαζί του”, μας είπε. Χαμογελάσαμε και το ευχηθήκαμε κι εμείς οι ίδιοι!

Ημέρα 6η
Tο επόμενο πρωινό κατά τις 9:00 ξεκινήσαμε για την Suzuki και έφτασα εκεί μετά από δυο στάσεις. Η κατάσταση είχε χειροτερέψει… Ο Jimmy προσπάθησε αμέσως να εξηγήσει στο αφεντικό τι συνέβη. Αυτός απαθής απαντά αμέσως ότι μπορούν να κοιτάξουν την μοτό μετά από τρεις μέρες. ”We are busy” λέει… Αρχίζω το παρακαλητά έχoντας δει ότι οι δυο από τους τρεις μηχανικούς του στο συνεργείο έξυναν αργά αργά τ’ αρχ… Ουπς… καθάριζαν αργά αργά τα εργαλεία τους. Ο τρίτος καθάριζε ένα πλαστικό από σκούτερ για να βάλει αυτοκόλλητο! Τελικά λέει στον έναν που τα έξυνε να πάει να κοιτάξει το GS. Αυτός αργά αργά πήρε ένα κατσαβιδάκι και άρχισε να ρυθμίζει τις βίδες των πάιλοτ τζετ κι εγώ να του λέω ότι το έχω δοκιμάσει πολλές φορές από την Εσθονία ήδη! Αυτός τον χαβά του! Στο τέλος μου λέει ότι ”the engine is broken”! Eγώ έτοιμος να τον λιντσάρω του λέω ”your brain is broken”! Ο Jimmy με τράβηξε παραπέρα και η Μέρβη ήρθε κοντά μου να με καθυσυχάσει.. (Οι κωλοχαρακτήρες δεν έχουν συγκεκριμένες εθνικότητες! Είναι παντού!!)

”Let’s go”! λέω στον Jimmy. Ok μου λέει και προτείνει το διπλανό μαγαζί που ήταν αντιπροσωπία Kawasaki και Moto Guzzi. Mετά από λίγο γυρνά και μου λέει ότι ο αρχιμηχανικός έχει ίδιο GS..!! To πρώτο χαμόγελο έσκασε μετά από πολύ ώρα! Ερχεται και ο Αdam και ακούγωντας την περιγραφή μου παίρνει το GS μέσα λέγοντας ότι είναι σίγουρα στα καρμπυρατέρ το πρόβλημα. Στα γρήγορα τα καρμπυρατέρ ήταν στον πάγκο. Πρότεινε ένα καλό καθάρισμα, έλεγχο φλοτέρ και δοκιμή ξανά. Οκ του λέω. Σε μια ώρα ξαναδοκίμαζα το GS με ελαφρώς καλύτερα αποτελέσματα. Ξανά στον γρύλο! Στο διπλανό γρύλο είχε ανέβει το GS του Adam για δώρηση οργάνων! Άρχισα στο δικό μου να βγάλω πάλι τα καρμπυρατέρ με τον Adam να κάνει το ίδιο στο δικό του! Σύντομα ξαναδοκίμαζα αφού ο Adam με τον βοηθό του εκτός την αλλαγή των βελονών με τις δικές του γνήσιες, είχε κάνει και έλεγχο βαλβίδων αλλάζοντας το ένα από τα 4 συνολικά καπελώτα. Και πάλι λίγο καλύτερα αλλά το πρόβλημα παρέμενε.

Η νύχτα πλησίαζε και όλοι ήμασταν λίγο πολύ εξουθενωμένοι από την προσπάθεια. Ο Adam με καθυσήχασε ότι το πρόβλημα θα λυθεί το επόμενο πρωινό και για το σπίτι πήρε μαζί του το service manual..! Είχα ηρεμήσει πολύ με τον τρόπο που έκανε την δουλειά του δίνοντας το 100% στο GS έχοντας αναθέσει τις άλλες μοτο στον βοηθό! Το επόμενο πρωί οχτώ η ώρα ήμασταν εκεί πάλι. Και του πρότεινα αυτό που δεν προτείνεται λογικά. Να του αφήσουμε τα δικά μου καρμπυρατέρ και να του πάρουμε τα δικά του δίνοντάς του και 200 ευρώ ώστε να βρει άλλα αν δεν μπορέσει να φτιάξει τα δικά μου! Δηλαδή να τον αφήσουμε χωρίς μοτό για μέρες! Και αυτός δέχτηκε! Ξέρω πολλοί θα τον πουν βλάκα και κορόιδο αλλά εγώ και η Μέρβη τον λέμε Α-Ν-Θ-Ρ-Ω-Π-Ο! (Στον γυρισμό που περάσαμε πάλι από Κρακοβία να τον δούμε μας επέστρεψε 50 ευρώ(!!!) γιατί βρήκε ζευγάρι με 150 και επίσης έδινε πίσω τα δικά μου αν τα ήθελα ακόμα! Ο,τι και να πω γι’ αυτόν τον άνθρωπο θα είναι λίγο!) Τελικά στις δώδεκα φορτώσαμε και ξεκινήσαμε αφού πληρώσαμε 100 ευρώ για 24ωρη (!!) εργασία και καμιά δεκαριά ζευγάρια μπουζί που βραχυκύκλωσαν από τα τεσταρίσματα!

Στις μία ανεβαίναμε τον μποτιλιαρισμένο δρόμο για τα Καρπάθια και την Σλοβακία με το GS να κελαηδάει. Ομορφα τα Καρπάθια! Καλός και ο δρόμος και με καμπές για όλα κάτω! Μετά από μέρες απολαμβάναμε και πάλι το ταξίδι μας! Σύντομα περνούσαμε από τις πεδιάδες γύρω από την και ξανά πάνω σε λόφους για τα σύνορα της Ουγγαρίας.

Μικρά χωριουδάκια έκοβαν λίγο τον ρυθμό και εγώ λίγο απρόσεκτος στην έξοδο ενός από αυτά είχα 70 χλμ/ώρα αντί για 60. Στα αριστερά λίγο παρακάτω βλέπω δίπλα σε μια καλαμποκιά Lada Samara ασπροπράσινο περιπολικό – και τον αστυνόμο να τρέχει κάθετα από το χαντάκι να μας κόψει τον δρόμο!! Παραλίγο να κάνω έντο για χάρη του! Από την κούραση μάλλον δεν μπορούσα να σταματήσω να γελάω από το θέαμα του Samara δίπλα στην καλαμποκιά! Τελικά με όσο πιο σοβαρό ύφος μπορούσα να έχω, προσπαθούσα να του εξηγήσω ότι με το Sigma πήγαινα με 66 και please κάνουμε μεγάλο ταξίδι, κτλ κτλ. Αυτός χωρίς να δείξει κάποιο ραντάρ μας πήρε τα διαβατήρια και μας είπε να πάρουμε από το μηχάνημα του χωριού 2000 σλοβακικές κορώνες να πληρώσουμε την κλήση και να πάρουμε τα διαβατήρια πίσω! Σύντομα γυρίσαμε με τα λεφτά και του τα δώσαμε. Με χαμόγελο μου λέει ”Greko eee”; ”Yes” του λέω. Γυρνάει πλάτη στο αυτοκίνητο που είχε σταματήσει ο συνάδελφός του, βάζει τα χίλια στην τσέπη και μου γυρνά τα άλλα χίλια μέσα στα διαβατήρια με ματιά και χαμόγελο! Ούτε απόδειξη, ούτε τίποτα.. ”Κουφάλα” σκέφτηκα και ξεκίνησα.

Συνεχίζοντας για τα σύνορα είδαμε κάτι περίεργο μπροστά μας να αντανακλά. Πλησίασα κοντά και με έκπληξη είδαμε μοτοσυκλέτα σεβαστών διαστάσεων δεμένη πάνω σε Lada απευθείας στην λαμαρίνα!! Ούτε σχάρα καν δεν είχε! Για τι πολυτέλειες μιλάμε τώρα…! Κόβω και αυτομάτως η Μέρβη γελώντας έβγαλε φωτό εν κινήσει.

Προσπεράσαμε χαιρετώντας τους και συνεχίσαμε γελώντας. Σύντομα φτάσαμε στο τελευταίο χωριό πριν τα σύνορα όπου και σταματήσαμε για το βράδυ. Πολύ πεινασμένοι και οι δυο φάγαμε του σκασμού παραδοσιακό και πάμφθηνο σλοβακικό φαγητό.

Ημέρα 7η
Ξεκινώντας με λιακάδα κατά τις εννιά, περάσαμε τα σύνορα σύντομα και οδηγήσαμε στους λόφους της βόρειας Ουγγαρίας σε άψογο δρόμο και όμορφο περιβάλλον. Είναι πραγματικά περίεργο το πως αλλάζει το τοπίο και το κλίμα από χώρα σε χώρα ακόμη και αν οι αποστάσεις είναι πολύ μικρές! Στις έντεκα περάσαμε από την άκρη της πανέμορφης Βουδαπέστης και συνεχίσαμε στον αυτοκινητόδρομο. Αποφασίσαμε να την δούμε λίγο καλύτερα, κατά τον γυρισμό τέλος του μηνός… (Οι φωτογραφίες είναι από τον γυρισμό)

Ο αυτοκινητόδρομος (γερμανικού στυλ) για τα σύνορα της Σερβίας είναι μια ατέλειωτη ευθεία. Οι πεδιάδες με τα χωράφια έδιναν και έπαιρναν. Κάποια στιγμή παρατήρησα την τάπα λαδιών με το θερμόμετρο και μου φάνηκαν πολλοί οι 105 βαθμοί που έδειχνε. ”Να δοκιμάσω τις Factory Pro βελόνες για λίγο πιο πλούσιο μείγμα;” σκέφτηκα. Στην επόμενη στάση για βενζίνη άλλαξα τις βελόνες (σπεσιαλίστας είχα γίνει στο αντικείμενο..) και συνεχίσαμε. Η θερμοκρασία του λαδιού δεν ξεπερνούσε τους 100 βαθμούς. Κατά τις δυο φτάσαμε στα σερβικά σύνορα και αποφασίσαμε να φάμε στα γρήγορα κάτι για να αντέξουμε μέχρι το βράδυ και να φάμε στην νότια σερβία, στο Νις. Λίγο πριν σταματήσω ακούστηκε ένα τσαφ!! Αμάν!! Πανικοβλημένος έσβησα τη μοτό και πήγαμε ρολάρωντας σε έναν ίσκιο κοντά σε μια καντίνα. Πριν προλάβουμε να σταματήσουμε σκάει μύτη σοβαρός φαντάρος και μας λέει να μετακινήσουμε την μοτό παρακάτω. Το κάναμε σκεφτόμενοι ότι πριν λίγα χρόνια εκεί είχαν πόλεμο… Σε είκοσι λεπτά είχα αλλάξει πάλι βελόνες και ξεκινούσα μόνος για δοκιμή. Ολα δούλεψαν κανονικά! Τα καρμπυρατέρ σώθηκαν τελευταία στιγμή! Και μάθαμε τελικά τι χάλασε τα γνήσια καρμπυρατέρ!

Αφού φάγαμε λίγο συνεχίσαμε στον ”αυτοκινητόδρομο”. Δεξιά και αριστερά μας συνέχεια καλαμποκιές και καμμένες σταριές. Η μυρωδιά του καμμένου ήταν έντονη συνέχεια… Επίσης και πάλι το κλίμα άλλαξε απότομα. Προσέχοντας και οι δυο για τυχόν μπλόκα αποφύγαμε δυο τρεία σε απόσταση 20 χιλιομέτρων. Μερικά αυτοκίνητα με γερμανικές πινακίδες (κυρίως Ελληνες που κατέβαιναν από Γερμανία για τους Ολυμπιακούς) δεν τα γλύτωσαν. Ο πλυθησμός της βόρειας Σερβίας δεν ξεπερνά σίγουρα τις μερικές χιλιάδες κατοίκους. Πολλά χωράφια και ερημιά γενικώς. Ακολουθώντας ακριβώς τα όρια ταχύτητας καλύπταμε αργά τις αποστάσεις και τα σώματα άρχισαν να διαμαρτύρονται. Και η ζέστη δεν βοηθούσε καθόλου. Σκεφτήκαμε θα κάνουμε μια στάση για παγωτό και καφέ στο Βελιγράδι… όπου φτάσαμε κατά τις πέντε. Μπαίνοντας στο Βελιγράδι μας κυρίεψαν πολλά συναισθήματα λύπης. Τα σημάδια του πολέμου είναι εμφανή ακόμα και σήμερα. Σε κάθε γέφυρα ήταν στυμένοι φαντάροι. Η θέα και η αθλιότητα μερικών ψηλών κτηρίων ήταν εμφανής από τον περιφερειακό. Πολλές όμως είναι και οι καινούργιες γειτονιές στην πόλη! Μετά από λίγο βγήκα από τον περιφερειακό να μπούμε προς κέντρο για καφέ. Η κίνηση αρκετή και πολλές γειτονιές ήταν ακριβώς όπως και στις ελληνικές πόλεις! Μετά από δέκα λεπτά χωρίς να βρούμε καφετέρια αποφασίζουμε να βγούμε έξω στον αυτοκινητόδρομο και να αράξουμε σε κάποιο βενζινάδικο. Δεν είδαμε το κέντρο του Βελιγραδίου αλλά θα το δούμε κάποια άλλη φορά. Το υποσχεθήκαμε στους εαυτούς μας!

Κουρασμένοι συνεχίσαμε στις εφτά για Νις. Είχε σουρουπώσει ήδη και για πρώτη φορά στην Σερβία ο αυτοκινητόδρομος είχε κίνηση. Αυτό και η κούρασή μου με έκαναν να μην οδηγώ με πάνω από 130. Σύντομα νύχτωσε. Είχαμε ακόμα 100 χιλιόμετρα για Νις και τα αφτερμαρκετ φώτα του GS τελικά αποδείχθηκαν μάπα. Το πολύ φως τους καλοκαιρινούς μήνες στην Φινλανδία δεν επιτρέπει τεστάρισμα φωτών… Πάλι καλά μας έβλεπαν οι άλλοι οδηγοί και όποτε χρειαζόμασταν να δούμε λίγο παραπάνω δούλευα συνεχόμενα το σινιάλο… Φάγαμε και κάτι μούντζες από τους απέναντι όλες δικές μου! Στα τελευταία χιλιόμετρα άρχισε να βρέχει. ”Εδώ είμαστε!” σκέφτηκα. Τα χιλιάδες μυγάκια στην ζελατίνα του κράνους έγιναν όλα μαζί ένας παστουρμάς! Αναγκαστικά άνοιξα την ζελατίνα και πήγαινα με μισόκλειστα μάτια σκυφτός. Η Μέρβη κάτι μου έλεγε… μάλλον να σταματήσω αν δεν μπορώ να οδηγήσω αλλά εγώ εκείνη την στιγμή δεν σταματούσα για κανέναν βράδυ στην νότια Σερβία με την γυναίκα μαζί!! Σταθερά στα 90 και πηγαίναμε! Σύντομα φάνηκαν τα φώτα του Νις. Πολλά μου φάνηκαν! Που να μπαίναμε να ψάχνουμε για ξενοδοχείο σε τέτοιο χάλι! Για να καταλήξουμε στον φίλο μας τον Μάλαμα στην Ξάνθη θα κατεβαίναμε από Βουλγαρία και όχι Σκόπια. Ετσι μετά από σύντομη κουβέντα συνεχίζω για να σταματήσουμε στο πρώτο μοτελ στον δρόμο για Σόφια.

Ξαφνικά ο αυτοκινητόδρομος έγινε δρομάκος και οι νταλίκες συνέχιζαν μαζί μας. Πάλι καλά η βροχή σταμάτησε. Ερημιά γενικώς με μικρά χωριουδάκια δεξιά αριστερά. Οι σκιές της νύχτας δίπλα μας μας έδωσαν να καταλάβουμε ότι πηγαίναμε μέσα σε φαράγγι μικρών διαστάσεων. Χιτσκοκικό περιβάλλον στα καλύτερά του! ”Που είναι γαμώτ’ αυτό το μοτέλ; Τόσα ήταν λίγο παραπίσω!” Ξαφνικά περάσαμε δίπλα από ψησταριά με κόσμο και στην άλλη μεριά του δρόμου είδαμε ταμπέλα Hotel. Εστρυψα απότομα και με καλλιτεχνικό σλάλομ (και μπόλικη τύχη) απέφυγα ένα χαντάκι και ανηφόρισα στον λόφο. Το μεγάλο ξενοδοχείο ήταν άδειο αλλά κάπου μέσα είδαμε φως και μια πόρτα ανοιχτή. Σίγουρα ήταν στα χάι του πολλά χρόνια πριν, πριν τον πόλεμο, αλλά τώρα ήταν λίγο πολύ παρατημένο! Μπήκαμε μέσα και είδαμε κάποιον στην ρεσεψιόν. Με τα λίγα με τα πολλά μπήκαμε σύντομα σε διπλό δωμάτιο (αφού κλείδωσα την μοτό στην αποθήκη) όπου στην τουαλέτα βαρούσαν βόλτες κατσαρίδες! Ντους στα γρήγορα και σε χρόνο dt ήμασταν στην ψησταριά για φαγητό! Ωραίος ο ιδιοκτήτης, μας περιποιήθηκε καλά! Φάγαμε και κάνα δίκιλο γουρουνάδα! Εξουθενωμένοι ”κοιμηθήκαμε” στις μία.

Ημέρα 8η
Το πρωί μας ξύπνησε το κελάιδισμα των πουλιών. Ημασταν δίπλα σε ποτάμι. Πρωινό φυσικά δεν έπαιζε και σύντομα πήγαμε στην μοτό με τα μπαγκάζια μας. Πάω να σπρώξω και προχωρούσε δύσκολα. Το μπροστά λάστιχο είχε χάσει όλον τον αέρα! Για πρώτη φορά μετά από τόσες μέρες, έβρισε και η Μέρβη! ”What the fuck is happening to us these days?!?!?” Ενα κομμάτι γυαλί είχε εισχωρήσει με περίεργο τρόπο… Τελικά χωρίς να πω τίποτα στον τύπο στην ρεσεψιόν, έσπρωξα την μοτό κάτω στην κατηφόρα όπου υπήρχε βενζινάδικο. Τυχεροί μεσ’ την ατυχία μας! ”Κουφάλες” σκέφτηκα. ”δεν μας σταματάτε με τίποτα!”. Αρχίζω την επισκευή με το σετ για tubeless που είχα μαζί και σε δυο λεπτά είχα βάλει καλά και το κορδόνι. Σκάει μύτη hilux αγροτικό παλιακό (στο τσακ μπαμ ήρθε χωρίς να ζητήσω βοήθεια από κανέναν…) και μου λέει ο τύπος… ”this no good… I make it good in village..”… ”no thanks!” εγώ. ”Ούτε δραχμή δεν σας δίνω” σκέφτηκα.

Σε λίγο ήμασταν στον δρομάκο για τα σύνορα Βουλγαρίας. Ομορφο μέρος με το ποτάμι πάντα δίπλα μας. Οι πολλές νταλίκες μόνο χαλούσαν την ηρεμία και τον δρόμο… Σύντομα φτάσαμε στα σύνορα. Το επόμενο πρόβλημα ήταν η μη αλλαγή των σερβικών λεφτών με βουλγαρικά λόγω χαμηλής αξίας και η προειδοποίηση ότι δεν παίζουν γενικώς στη χώρα μηχανήματα να βγάλουμε λεφτά! Συνεχίσαμε με 5 ευρώ στην τσέπη, οδηγώντας οικονομικά, γιατί η βενζίνη τελείωνε, και φουλ αγχωμένοι. Στην αρχή της Σόφιας βρήκαμε μηχάνημα σε μεγάλο εμπορικό αλλά ήταν χαλασμένο! Γκαντεμιά! Φάγαμε στα γρήγορα τις δυο κονσέρβες που είχαμε μαζί μας από Φινλανδία (τελικά χρειάστηκαν..) και συνεχίσαμε. Για να βρούμε τελικά την έξοδο για νότο και Ελλάδα πέρασαν 3 ώρες (αφού βάλαμε τελικά βενζίνη με Visa)!! Περάσαμε τα σαμάρια της ζωής μας στους εκεί δρόμους και τελικά βρήκαμε το σωστό δρόμο (οι πινακίδες δεν ίσχυαν λόγω διάφορων έργων..) ακολουθώντας οικογένεια Βουλγάρων που προσφέρθηκαν να μας τον δείξουν! Ηταν ήδη απόγευμα και οι γονείς μου και ο Μάλαμας ρωτούσαν που είμαστε. Μετά από λίγες ώρες διασχίζαμε την όμορφη νότια Βουλγαρία με την θέα των βουνών της Ροδόπης αριστερά μας. Κουρασμένοι αλλά χαρούμενοι που σύντομα θα μπαίναμε Ελλάδα. Το σούρουπο περάσαμε τα σύνορα και σύντομα απολαμβάναμε το γλυστερό (πατρίδα με τους δρόμους σου…!) στροφιλίκι των Σερρών. Η μυρωδιά των θάμνων, ειδικά αυτή του Ελληνικού θυμαριού, και αυτός ο ζεστός αέρας που τον νοιώθεις μόνο στην πατρίδα μας έδωσε δύναμη για τα αρκετά χιλιόμετρα ακόμη μέχρι την Ξάνθη όπου φτάσαμε έντεκα το βράδυ. Η περιπέτεια τέλειωσε!!! Η προσφορά του Μάλαμα με ό,τι θαλασσινό γουστάραμε ήταν το κερασάκι στην τούρτα του τερματιμού! Το ταξίδι μέχρι την Καρδίτσα την επόμενη μέρα ήταν μια τυπική διαδικασία. Από Ασπροβάλτα μας έκανε παρέα και ο αδερφός μου με το V-Strom. Φτάνωντας στο σπίτι η μητέρα μου με την Άγια βγήκαν στον δρόμο να μας προ’υ’παντήσουν. ”Aκουσα την εξάτμιση και κατάλαβα!” είπε χαμογελαστή η ‘Αγια και μας αγκάλιασαν! Το προσωπικό μας, ασφάλτινο, ”Paris – Dakar” μόλις είχε τελειώσει! Kαι αντί να δυαλύσει την σχέση μας, την δυνάμωσε ακόμη περισσότερο!

Η επιστροφή τέλος του μηνός έγινε από τα ίδια μέρη χωρίς απολύτως κανένα πρόβλημα. Και επειδή τα παθήματα γίνονται μαθήματα, η συμβουλή μας προς όλους εσάς είναι: Ξεκινήστε τέτοια ταξίδια με όσο το δυνατόν νορμάλ μηχανάκι γίνεται.

Σκεφτόμενοι αυτό το ταξίδι μας σήμερα, σχεδόν δυο χρόνια μετά, καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα: Θα μπορούσε να είχε καταστρέψει την σχέση μας αλλά απλά την δυνάμωσε πολύ περισσότερο!

Ευχαριστούμε τους γονείς μας, τα παιδιά που αναφερθήκαν ήδη στο κείμενο (και όλους τους φίλους μας και συγγενείς που τους ανυσηχήσαμε!) και τα παιδιά που προσπάθησαν να βοηθήσουν μέσω του Μάλαμα και του Message Board του περιοδικού ΜΟΤΟ! Να είστε πάντα καλά!!

Το οδοιπορικό μας είναι αφιερωμένο στην μνήμη της Άγιας Τσιοπούλου του Συλλόγου Μοτοσυκλετιστών Καρδίτσας. Είμαστε σίγουροι ότι περνά καλά όπου και να είναι! Οι άγγελοι περνάν καλά παντού!