Ημέρα 1η
Η ώρα για το δεύτερο μεγάλο ταξίδι μας με την μικρή μας μοτοσυκλέτα έφτασε. Παρασκευή, τέλος Ιουλίου 2005, έξι η ώρα το πρωί. Με τόσο φως τους καλοκαιρινούς μήνες στη Φινλανδία είναι εύκολο να ξεκινά κάποιος τέτοια ταξίδια τόσο νωρίς. Πρώτος μας προορισμός το λιμάνι του Ελσίνκι, 170 χιλιόμετρα μακριά από το δικό μας Τούρκου, για το πέρασμα απέναντι στο Τάλιν, την πρωτεύουσα της Εσθονίας. Φορτώσαμε τις πολλές αποσκευές στο σουζουκάκι, κλείσαμε καλά τις κορντούρες μας λόγω της πρωινής ψύχρας και βουρ για τον αυτοκινητόδρομο. Οι δρόμοι άδειοι και το μόνο που χαλούσε την όλη ηρεμία ήταν ο ήχος της Yoshimura. Η ομορφιά της Φινλανδίας είναι φανερή στον οποιοδήποτε ακόμη και από τους αυτοκινητόδρομους. Καμιά φορά ένα άσπρο πέπλο ομίχλης ριγμένο πάνω από μικρές λιμνούλες και ανάμεσα στα δάση μας τραβούσε την προσοχή. Χωρίς κίνηση μπορούσαμε να το απολαύσουμε ανενόχλητοι. Το χάδι της Μέρβη στην πλάτη μου με ανέβασε ακόμη περισσότερο για την συνέχεια του ταξιδιού. Τα μικρόφωνα και οι ενδοσυννενοήσεις είναι περιττά σε τέτοιες στιγμές… Με σταθερό ρυθμό τα χιλιόμετρα καλυβόντουσαν γρήγορα. Μόνο πριν το Ελσίνκι μερικά χωριουδάκια έκοβαν τον ρυθμό μας. Μετά τις οχτώ περιμέναμε για την επικύρωση των εισιτηρίων μας από μια κοπελιά των γραμμών της Tallink και πριν τις εννιά το πλοίο ήδη ξεκινούσε. Παγωμένοι λίγο από την ψύχρα αλλά πολύ χαρούμενοι!

Λίγο πριν τις δώδεκα βλέπαμε ήδη απο το κατάστρωμα του πλοίου τα όμορφα κτήρια της παλιάς πόλης του Τάλιν. Εχoντας γνωρίσει την πόλη από άλλη χειμωνιάτικη επίσκεψή μας, η σκέψη μας ήταν συγκεντρωμένη στο πως θα είναι η οδήγηση σε αυτήν την μέχρι πρόσφατα ”Ρωσική” χώρα. Μετά από λίγο ξεκινήσαμε και σύντομα αφήναμε πίσω μας το όμορφο κέντρο της πόλης. Οι δρόμοι χειρότεροι από αυτούς της Φινλανδίας. Το περιμέναμε όμως αυτό για τις χώρες που επρόκειτο να περάσουμε και δεν μας πείραξε. Ελα όμως που και οι οδηγοί με την μηδαμινή σχετικά εμπειρία τους την είδαν Ιταλοί! Αυτό όσο να ‘ναι άρχισε να μας πειράζει..! Αντε να βγούμε απο την πόλη και να πιάσουμε επαρχία. Το σουζουκάκι όμως είχε άλλη άποψη! Μετα από δυο τρεις διακοπές έσβησε στην άκρη του δρόμου! Ωωωωχχ! Τι έγινε τώρα?!? Γύρισμα ρεζέρβα και ξαναπήρε μπρος εύκολα. Από τα 170 χλμ γύρισμα ρεζέρβα; Συνήθως ζητά μετά τα 220 χλμ έντεκα λίτρα βενζίνη. Περίεργο… Μετά από λίγο είσοδο σε βενζινάδικο για φουλάρισμα. Γενικώς δούλευε στρωτά μέχρι εκείνη την στιγμή και έτσι η απόφαση ήταν… συνεχίζουμε για Νότο!

Στον δρόμο ξανά για την επόμενη όμορφη πόλη της Εσθονίας, την Parnu. Οι ψιχάλες μερικές φορές μας κρατούσαν παρέα. Το GS δούλευε καλά αλλά εγώ σκεφτόμουν τι μπορεί να φταίει… Μήπως οι βελόνες Factory Pro σταδίου 1 που μου έδωσε ο αντιπρόσωπος της Suzuki για καλύτερες από τις γνήσιες που ήθελαν αλλαγή; Μπααα. Αφού δούλευε καλά τρεις βδομάδες στην Φινλανδία! Με αυτό στο μυαλό τα χιλιόμετρα στην συνέχεια καλυβόντουσαν άνετα. Το πολύ έλατο και πεύκο της Φινλανδίας είχε αντικατασταθεί από λεύκες και μερικά άλλα ήδη δέντρων. Αρκετά πράσινο το τοπίο με τα λιβάδια και τα στάρια να δίνουν και να παίρνουν. Ωραία! ”Εδώ είμαστε” σκέφτομαι. Η Μέρβη είχε κουλουριαστεί πάνω μου και τα χαμόγελα έσκαγαν συχνά. Να και τρία LC8 από απέναντι στην τσίτα για τον Βορρά. Τα συνιάλα μας ανέβασαν ακόμη περισσότερο το ηθικό! Δεν κυκλοφορούν πολλές μοτό σε αυτήν την φτωχή χώρα…

Μπαίνοντας στη Parnu σταματώ για φουλάρισμα να δω και πόσο βενζίνη θα ζητήσει η μοτό τώρα μετά από 100 χιλιόμετρα. 8 λίτρα. Πολλά ήταν! ”Ας φουλάρουμε και πάλι και βλέπουμε”… σκεφτήκαμε. Μετά από λίγο μπαίναμε στο μικρό κέντρο της πόλης να δουμε αν οι φήμες στην Φινλανδια ισχύουν. Πραγματικά, ενα σαββατοκύριακο εκεί περνιέται άνετα!

Όμως ο προορισμός της ημέρας ήταν η πρωτεύουσα της Λετονίας, η Ρίγα, και έτσι σύντομα ξανά στον δρόμο για τα σύνορα. Τα οποία ήρθαν γρήγορα αλλά μαζί με αυτά και ένα μικρό τσαφ από το GS στο σταμάτημα για έλεγχο διαβατηρίων. Αμάν! ”Αντε να δούμε τι άλλο θα ακούσουμε σε λίγο”, σκέφτομαι. Στα γρήγορα λέω στη Μέρβη ότι με την πρώτη ευκαιρία πρέπει να ελέγξω τα καρμπυρατέρ. Το χαμόγελο έφυγε από το πρόσωπό της… και από το δικό μου. Στον δρόμο ξανά για την τελευταία μισή ώρα μέχρι την Ρίγα. Με μερικές ματιές δεξιά μας καταλάβαμε ότι πάμε πολύ κοντά και παράλληλα με μια ακτή χιλιομέτρων. Στάση για νερό και τις απαραίτητες φωτό! Συνεχίζουμε που συνεχίζουμε ας το ευχαριστηθούμε κιόλας, σκεφτήκαμε!

Μετά από κάμποση ώρα πλησιάζαμε στην είσοδο της Ρίγας. Ηταν τέλος βδομάδας με την κίνηση αυξημένη. Το GS επέμενε να μην δουλεύει άνετα χαμηλά… Και χειροτέρευε όσο ζεσταινόταν μέσα στην κίνηση..! Μπήκαμε ξανά σε βενζινάδικο για φουλάρισμα να είμαστε σίγουροι αφού έπρεπε να οδηγήσουμε τριγύρω στο κέντρο να βρούμε το hostel. Μετά από λίγο, το γύρω γύρω στην πόλη ενοχλούσε φανερά το GS και τα νεύρα μας! Στον χάρτη εύκολη πόλη αλλά στην πράξη πολύ δύσκολο να οδηγήσεις λόγω των πολλών μονόδρομων και της απαγόρευσης κυκλοφορίας στο κέντρο της παλιάς πόλης. Η μοτό ζητούσε συνέχεια συμπλεκτάρισμα για να ξεκινήσει από κάθε φανάρι. Τα νεύρα μας τσατάλια!! ”Μα πως μπορούμε να βρούμε αυτό το hostel επιτέλους!?!?” Aπό την μία τα σήματα να μας επιτρέπουν να στρίψουμε και από την άλλη οι αστυνομικοί να μας λένε αγριεμένοι γυρίστε πίσω!!! Τελικά αποφασίσαμε να αφήσουμε το όμορφο αλλά μπερδεμένο κέντρο και να βρούμε κάπου αλλού να μείνουμε. Και βρήκαμε μέτριο ξενοδοχείο με 90 ευρώ την βραδιά. Πανάκριβα τα ξενοδοχεία εκεί..! Η βραδιά πέρασε ήρεμα μακριά από το κέντρο απολαμβάνοντας φαγητό στο εστιατόριο του ξενοδοχείου αφού η γειτονιά δεν είχε τίποτα άλλο. Εν τω μεταξύ τα sms έδιναν και έπαιρναν για γνώμες και συμβουλές επί του προβλήματος. Ειδικά ο φίλος μας Μάλαμας Αλεξανδρίδης από Ξάνθη έκανε ότι μπορούσε να βοηθήσει κάπως…

Ημέρα 2η
Το επόμενο πρωί αποφασίσαμε να συνεχίσουμε λίγο ακόμα χωρίς να κάτσω να λύσω καρμπυρατέρ αφού η μοτό δούλευε καλά ακόμη στον ανοιχτό δρόμο. Αν χρειαζόταν θα τα άνοιγα αργότερα. Η έξοδος από την πόλη ήταν δύσκολη μιας και δεν υπάρχουν σωστά σήματα για νότο και για την επόμενη πόλη, την Κάουνας της Λιθουανίας. Μετά από μια περιπετειώδη ώρα γύρω γύρω, τελικά βρήκαμε τον δρόμο για Λιθουανία. Το GS δεν βασανίστηκε πολύ μιας και ήταν νωρίς ακόμα με δροσιά. Μεχρι να βγούμε στον κεντρικό αυτοκινητόδρομο της χώρας κάναμε κάμποσα χιλιόμετρα σε δευτερεύων επαρχιακό. Η κατάστασή του μέτρια με πολλές λακούβες και σαμαράκια. Τα WP μπροστά και το ολόκληρο Wilbers πίσω έκαναν καλά την δουλειά τους μην αφήνωντας τους κραδασμούς να περάσουν σε μας. Ιδανικοί οι δρόμοι εκεί για on-off μοτό. Και τα δάση παρέμεναν πανέμορφα! Σταμάτημα για φουλάρισμα πριν τα σύνορα και ξανά στον δρόμο για Λιθουανία. Περάσαμε τον έλεγχο διαβατηρίων σύντομα και ξαφνικά απολαμβάναμε ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον! Τα δάση σχεδόν εξαφανίστηκαν γρήγορα γρήγορα με λιβάδια και χωράφια να τα αντικαθιστούν. Επίσης η ατμόσφαιρα είχε κάτι το διαφορετικό. Τα αυτοκίνητα ελάχιστα αλλά προσπεράσαμε πολλά κάρα που τα τραβούσαν αγελάδες και πάνω τους ήταν οικογένειες που πήγαιναν στα χωράφια για δουλειά!

Στο μυαλό μου ήρθαν φωτογραφίες της Ελλάδας του ‘60 και ειδικά της περιοχής μου, της Θεσσαλίας! Το ίδιο μου είπε και η Μέρβη αργότερα… για ανατολική Φινλανδία πολλά χρόνια πριν..! Ομορφα γενικώς, σίγουρα διαφορετικά, αλλά ένοιωσα άσχημα για τον φτωχό κόσμο εκεί και ειδικά αυτό το βλέμα τους προς εμάς τους εύπορους μοτοτουρίστες που διέσχιζαν την χώρα τους μας έκανε και νοιώθαμε άσχημα για μας τους ίδιους! Πραγματικά περίεργο συναίσθημα! Εκεί που πηγαίναμε να και μερικά φώτα μοτοσυκλετών στους καθρέφτες! Μας προσπέρασαν σιγά σιγά χαιρετώντας μας. Σύντομα τους βρήκαμε πάλι στο επόμενο βενζινάδικο. Θαύμασαν το κουράγιο μας για διακοπές στην Ελλάδα με την συγκεκριμένη μοτό! Ηταν Βέλγοι στον γυρισμό για την πατρίδα τους μετά από μερικές μέρες μέχρι Τάλιν. Σαν Joe Bar Team ήμασταν! Δείτε την φωτό και θα καταλάβετε!

Σύντομα περνούσαμε δίπλα από την και μην θέλωντας να αντιμετωπίσουμε τα ίδια με την προηγούμενη μέρα συνεχίσαμε για τα σύνορα της Πολωνίας που ήταν κοντά. Η λιακάδα, οι 20 βαθμοί, και το πράσινο τριγύρω μας ανέβαζαν το ηθικό. Μόνο τα τσαφ του GS μας υπενθύμιζαν σε χαμηλές ταχύτητες ότι το πρόβλημα παραμένει… Περνώντας τα σύνορα, για μερικά χιλιόμετρα πλάγιαζα το GS όσο δεν πήγαινε άλλο σε φοβερό στροφιλίκι από πράσινο λόφο σε πράσινο λόφο μέχρι την πόλη Suwalki. Το ευχαριστηθήκαμε πραγματικά εκεί. Από το Suwalki και μετά άρχισε το χάος! Κυριολεκτικά! Ακολουθώντας τον συντομότερο δρόμο για Βαρσοβία που μας έδειχνε ο χάρτης μπήκαμε σε δευτερεύων (βασικά όλοι οι δρόμοι στην Πολωνία είναι δευτερεύων..) και εκεί καταλάβαμε τι εστί ασφάλτινο σαμάρι! Τύφλα να έχουν τα εντουράδικα! Επίσης ο χάρος μας χαμογέλασε πολλές φορές πεταγόμενος από διασταυρώσεις Stop ντυμένος Πολωνός (οποιασδήποτε ηλικίας) να οδηγά ότι πιο σαράβαλο μπορεί να φανταστεί το μυαλό σας! Από Lada εικοσαετίας μέχρι ”μεγάλα” Polonia με σασί Φίατ 131 του ’70 μέχρι καμπριολέ τρακτέρ με κάρο! Εκεί ξεχάστε οτιδήποτε άλλο έχετε στο μυαλό σας και οδηγείστε για να επιβιώσετε! Εχουν τιμόνι στα χέρια τους και πάει τελείωσε, ο δρόμος τους ανήκει!! Κυριολεκτικά! Το ”πούπουλο” GS μαζί με το αλλαγμένο σε ελληνικό στυλ οδήγησης μας έσωσαν αρκετές φορές! Η μέση ωριαία είχε πέσει σε απελπιστικά επίπεδα και μαζί με κάτι έργα για καινούργια άσφαλτο μας έκανε και καταλάβαμε ότι δεν έχει Βαρσοβία το μενού για το βράδυ όπως το σχεδιάζαμε. Καλύτερα μάλλον γιατί θα μπλέκαμε άσχημα με τέτοιο χάος Σάββατο βράδυ και με τα πλούσια μείγματα του GS. Τελικά βρήκαμε καλό και φθηνό μοτέλ στη Lomja με ιδιοκτήτη που δούλεψε χρόνια στην Ελλάδα και μιλούσε ελληνικά μια χαρά!

Ημέρα 3η
Μετά από ένα απολύτως απαραίτητο πλήρες πρωινό συνεχίσαμε το πρωί της Κυριακής για Βαρσοβία. Δροσιά είχε, το GS δούλευε καλά για κάμποση ώρα και εγώ αισιόδοξος ότι το πρόβλημα λύθηκε μετά από την (εικοστή) προσπάθεια ρύθμισης των βιδών των ζιγκλέρ αέρως το προηγούμενο βράδυ στην αυλή του μοτέλ. Αμ δε! Μετά από τρεις τέσσερις διασχίσεις χωριών τα τσαφ και τσουφ άρχισαν πάλι! Στις μία μπήκαμε Βαρσοβία. Δεν θα βγαίναμε ούτε στις τρεις αν δεν ρωτούσαμε καμιά δεκαριά φορές πως να βρούμε την έξοδο για Κρακοβία! Χάλια η σήμανση. Για τους δρόμους τα είπαμε παραπάνω… Εχοντας καταλάβει πώς θα βγούμε από την πόλη, σταματώ σε μεγάλο βενζινάδικο για τον έλεγχο καρμπυρατέρ. Μετά από νερά και σάντουιτς άρχισε η επιχείρηση. Και η Μέρβη βοήθησε όπως μπορούσε..! (Προσέξτε ολόκληρη την οικογένεια στο φιατάκι…)

Σε 10 λεπτά τα είχα ανοιγμένα και όλα έδειχναν φυσιολογικά! Ρύθμισμα φλοτέρ στα 15 χιλιοστά που θυμόμουν από το μάνιουαλ, και οι Factory βελόνες εδειχναν οκ στην 2η θέση για νορμάλ GS και για διάφορα κλίματα… Tα νεύρα τσατάλια! Αδειασα και το τεπόζιτο μη τυχών και κρατά νερά από μάπα βενζίνη..! Σε μισή ώρα ξανά έτοιμοι να συνεχίσουμε. Και συνεχίσαμε με τα προβλήματα να παραμένουν και την μέση ωριαία πολύ χαμηλά λόγω των πολλών χωριών. Ακολουθώντας τον χάρτη για την συντομότερη διαδρομή για Κρακοβία (που να ξέραμε ότι άλλος, ίδιου μεγέθους δρόμος στον χάρτη είναι αυτοκινητόδρομος και γρηγορότερος…).Τελικά σταματήσαμε για το βράδυ σε μοτέλ στην όμορφη περιοχή γύρω από το Kielce, εκεί που έγινε και το ατυχές για την ελληνική αποστολή International Six Days Enduro μετά από ένα μήνα από το ταξίδι μας. Στα τελευταία χιλιόμετρα είχε δροσίσει κάπως στους λόφους και το GS ξανάνοιωσε! Σίγουρα ήταν πλούσιο μείγμα (κάτι που είδα και από τα μαύρα μπουζί στο βενζινάδικο..) και όχι κάτι ηλεκτρικό! Η οικογένεια που είχε το μοτέλ ήταν πολύ φιλόξενη και μας ανάγκασε να φάμε του σκασμού (το χρειαζόμασταν..) άψογες λιχουδιές που είχαν απολαύσει και οι ίδιοι λίγο νωρίτερα λόγω Κυριακής. Και οι βαρελίσιες μπύρες τους ήταν απόλαυση, επίσης! Και για όλα αυτά δεν δέχτηκαν περισσότερα από 8 ευρώ και για τους δυο μας!!

Ημέρα 4η
Ξεκινήσαμε ξανά με σκοπό να σταματήσουμε σύντομα στο πρώτο μεγαλούτσικο βενζινάδικο για να δοκιμάσω φτωχότερη θέση στις βελόνες μπας και γίνει κάτι. Σε δέκα λεπτά το τεπόζιτο βγαλμένο και οι βελόνες στα χέρια μου. Παρακαλώντας μέσα μου, τις έβαλα στην πρώτη (από την δεύτερη) θέση που είναι και η φτωχότερη δυνατή ρύθμιση. Σύντομα τα πράγματα είχαν φορτωθεί και συνεχίσαμε για Κρακοβία. Με έκπληξη είδαμε ότι και οι δρόμοι ήταν αρκετά καλύτεροι, αποτέλεσμα του τουρισμού της περιοχής. Ενα πράγμα βελτιώθηκε αλλά το πρόβλημα το δικό μας παρέμενε και χειροτέρευσε σε σταθερές ταχύτητες από 90 και πάνω. Φτάνοντας στην πόλη αντί να στρίψω για τον περιφεριακό της πάω ευθεία για κέντρο. Η Μέρβη δεν έφερε αντίρρηση… Ξαφνικά στα δεξιά μας πάνω στο δρόμο βλέπω σήμα για κατάστημα μοτοσυκλετών. Φρένα και παρκάρισμα μπροστά στην πόρτα του! Ενοιωσα σαν διψασμένο στην Σαχάρα που βρήκε όαση! Μετά από σύντομη κουβέντα η μοτό ήταν ήδη στο συνεργείο τους, δίπλα στα εντούρα τους. Ο ιδιοκτήτης εντουράς με διάφορα κύπελλα στην συλλογή του. Θα συννενοηθούμε σκέφτηκα.. Το ”ίδιο” αίμα τρέχει στις φλέβες μας! Ο μηχανικός άρχισε τον έλεγχο και ο πάντα χαμογελαστός βοηθός του δίπλα του συνέχεια. Λίγο πολύ αυτός ήταν και ο μεταφραστής μιλώντας τα περισσότερα αγγλικά εκεί μέσα.

Σύντομα τα καρμπυρατέρ είχαν ξαναβγεί. Στα μάτια του όλα φαινόντουσαν φυσιολογικά.. Μετά από ένα καλό καθάρισμα τα ξανάβαλε στη μοτό αλλάζοντας την θέση των βελονών στη δεύτερη πάλι. Εν τω μεταξύ ο χαμογελαστός Jimmy μας πρόσφερε καφέ. Ο μηχανικός τσέκαρε και τα ηλεκτρικά και μετρούσε διάκενα γύρω από το βολάν. Οκ λέει! Επόμενο τεστ οι πολλαπλασιαστές. Σε σχέση με τις τιμές αντίστασης στο βιβλίο της Suzuki βρίσκει διαφορά στο minimum και προτείνει καινούργιους. Την ίδια στιγμή ο φίλος μας Βάιος Αλεξίου του ΣΜΟΚ Καρδίτσας προέτρεπε (με το δίκιο του..) να συνεχίσουμε αποφεύγωντας περιοχές με κίνηση και χωριά. Πού να συνεχίσουμε όμως για άλλα 2000 χλμ χωρίς πραγματικές εθνικές οδούς σε αυτές τις χώρες… Εγώ και η Μέρβη μέσα στην απελπισία μας συμφωνούμε να τους παραγγείλουμε για 300€ από Βαρσοβία. Θα ερχόντουσαν την επόμενη μέρα και έτσι αρχίσαμε να ψάχνουμε για μέρος να μείνουμε. Ο Jimmy γρήγορα γρήγορα πρότεινε το σπίτι του μιας και οι γονείς του ήταν σε διακοπές. Χωρίς πολύ σκέψη δεχτήκαμε την προσφορά του. Τα μπαγκάζια φορτώθηκαν στο σχεδόν διαλυμένο του VW Polo (κινούμενο με υγραέριο) και ξεκινήσαμε για το σπίτι του περνώντας από το πανέμορφο κέντρο της Κρακοβίας. Στο σπίτι του μας έβαλε σχεδόν με το ζόρι (!!) στην κρεβατοκάμαρα των γονειών του για να είμαστε άνετα όπως είπε! Θυμώμενος και την φιλοξενεία της προηγούμενης βραδιάς, αρχίσαμε να συμπαθούμε τους Πολωνούς! Για φαγητό πρότεινε να πάρουμε πράγματα από σουπερμάρκετ μαζί με κρασί και να φτιάξουμε κάτι στο σπίτι, μιας και το φαγητό έξω είναι ‘very expensive’ (πάμφθηνο σε σχέση με Ελλάδα…). Ετσι κι έγινε. Η βραδιά κύλισε ωραία με έναν πάντα χαμογελαστό Jimmy διψασμένο για τις ιστορίες μας…

Συνεχίζεται …