Κατ’ αρχή τα μοτοσυκλετιστικά δεδομένα:

ΜΗΧΑΝΗ (1) VARADERO 1000
ΜΗΧΑΝΗ (2) TDM 900
ΜΗΧΑΝΗ (3) FREEWIND 650
το μονοκύλινδρο τελικά τα κατάφερε, σε πείσμα κάποιων μαστόρων (!) που διαδίδουν ψευδώς ότι τα freewind που βγαίνουν στην Ευρώπη έρχονται πίσω με την Express Service! Όλες οι μηχανές δικάβαλες με επιβάτες και συνεπιβάτριες! Το συνολικό αποτέλεσμα σε χιλιόμετρα ήταν 3.800.

Η διαδρομή που ακολουθήσαμε

Το πλοίο
Ξεκινάμε βράδυ, Σαββάτο, αρχές Ιουλίου από το λιμάνι της Πάτρας, με προορισμό την Τεργέστη! Έχει προηγηθεί ψαροφαγεία στου «Δημορηγόπουλου» με θέα την εντυπωσιακά φωτισμένη γέφυρα του Ρίου – Αντιρίου. Επιβιβαζόμαστε λοιπόν στο «Λευκά Όρη», το οποίο φεύγει σχεδόν στην ώρα του (24.00). Το ταξίδι είναι 36 ώρες γεμάτες, γεγονός που δεν μας ενοχλεί καθόλου: σου δίνει το χρόνο να αποτοξινωθείς τελείως από την καθημερινότητα, να ξεκουραστείς και να σχεδιάσεις ότι έχει ακόμα μείνει ανοιχτό! Το βράδυ και η επόμενη μέρα κυλούν ξεκούραστα, με καφέδες-φαγητά-ποτά και κατάστρωση σχεδίων! Ο καιρός καλός και το πλοίο τεράστιο για να εξερευνηθεί πλήρως.

1η ΗΜΕΡΑ: Τεργέστη – Μπρατισλάβα (μέσω Ιταλίας – Σλοβενίας – Αυστρίας – Σλοβακίας)

Δευτέρα πρωί και αποβιβαζόμαστε από το πλοίο με 2-3 ώρες καθυστέρηση (καραμπινιερία γαρ).

Αποβίβαση στο λιμάνι της Τεργέστης

Ετοιμαζόμαστε, φοράμε τις εξαρτήσεις και ξεκινάμε με τους καλύτερους οιωνούς (ωραίος καιρός, όμορφη διάθεση) με τελικό προορισμό την Μπρατισλάβα. Από την Τεργέστη μετά από λίγα χιλιόμετρα μπαίνει κανείς στη Σλοβενία. Οι δρόμοι της Σλοβενίας καλοί, και προχωράμε ακάθεκτοι. Πρώτη στάση στην Λιουμπλιάνα, μια πανέμορφη πόλη με πολλά δημιουργήματα που φέρουν την υπογραφή του Joze Plecnik και ένα ποτάμι να τη διασχίζει μέσα από το κέντρο της. Στάση στην κεντρική πλατεία (τρεις γέφυρες!), αγορά αρτοσκευασμάτων από τον παραδοσιακό φούρνο της αγοράς και καφές δίπλα στο ποτάμι υπό τους ήχους του Zorba the Greek! Ζωντανή πόλη, συμπαθητικές φάτσες, υπαίθριοι μουσικοί.

Το όμορφο ποτάμι στη Λουμπλιάνα

Ξανά-ανεβαίνουμε στις μηχανές, και αφού θαυμάζουμε την σλοβένικη εξοχή (καταπράσινα βουνά, γραφικά χωριά με καμπαναριά, άλογα) και ξεπαραδιαζόμαστε στα απανωτά διόδια (σημειωτέον, ότι το αντίτιμο μηχανής είναι ίσο με του αυτοκινήτου!) μπαίνουμε στα αυστριακά εδάφη! Προμηθευόμαστε το απαραίτητο σήμα κυκλοφορίας για τους αυστριακούς δρόμους. Συνεχίζουμε με κατεύθυνση το Graz με απώτερο σκοπό τη στάση για καφέ, αλλά πλησιάζοντας διακρίνουμε απειλητικά μαύρα σύννεφα πάνω από την πόλη. Αποφασίζουμε άμεσα να ξεχάσουμε τον καφέ και να κινηθούμε πάραυτα προς Βιέννη, ώστε να αποφύγουμε το πρώτο ντους. Φυσικά γλιτώνουμε μόνο για λίγο και … τρώμε την πρώτη βροχή αμέσως μετά, στις Αυστριακές Άλπεις! Καθότι άψογα εξοπλισμένοι (!) φοράμε τα αδιάβροχά μας και με ηθικό ακμαιότατο συνεχίζουμε. Η βροχή δεν κρατά πολύ – είναι μόνο για να μας υπενθυμίσει ότι στις Άλπεις βρέχει όλο το χρόνο! Έτσι, λίγο πριν τη Βιέννη κάνουμε στάση, ξεφορτωνόμαστε τα αδιάβροχα, δοκιμάζουμε κάτι Μανιάτικα παξιμάδια που ξέμειναν από το πλοίο, συμφωνούμε για το μέγεθος του … χαλαζιού που «έριχνε» και γίνονται οι απαραίτητες τηλεφωνικές κρούσεις στους γνωστούς που έχουμε στη Μπρατισλάβα. Ως αποτέλεσμα, κλείνουμε ραντεβού στην πρώτη γέφυρα της Μπρατισλάβας σε 1 ώρα (;), και πάμε για το τελικό κομμάτι της διαδρομής.

Η διαδρομή προς την Μπρατισλάβα είναι άχαρη, και επιπλέον τρώμε και το μποτιλιάρισμα στον περιφερικό της Βιέννης. Μπαίνοντας στην Σλοβακία, το τοπίο αλλάζει άρδην, πολύ επίπεδο και ελάχιστο πράσινο. Πλησιάζοντας, έχει πάει 7 η ώρα, είμαστε κουρασμένοι, τα σύννεφα ξαναμαζεύονται, και μάλλον παρακαλάμε να τελειώνουμε για σήμερα! Η θέα της Μπρατισλάβας από την πλευρά που τη προσεγγίζουμε, μας ξαφνιάζει: πολύ βιομηχανική, ξερή και γκρίζα. Σταθμεύουμε στην γέφυρα και συναντιόμαστε με ευγενέστατο ζευγάρι Σλοβάκων (γνωστών φίλου), οι οποίοι μας δίνουν πληροφορίες για τα ξενοδοχεία της πόλης και μας φοβίζουν για την ακεραιότητα των μηχανών αν δεν τις βάλουμε σε γκαράζ!. Έτσι, κατευθυνόμαστε προς τα βορειοανατολικά και καταλύουμε στο NIVY hotel, το οποίο είναι αξιοπρεπές και οικονομικό μεν, σοσιαλιστικού στιλ όμως και επιπλέον οι υπάλληλοι όχι ιδιαίτερα φιλικοί! Και το πρωινό το πληρώνεις έξτρα! Ευτυχώς υπάρχει φυλασσόμενο γκαράζ (το οποίο το πληρώνεις έξτρα – αλλά το κόστος ζωής εδώ, όπως θα διαπιστώσουμε και στη συνέχεια είναι το μισό, της Ελλάδας και έτσι δεν το πολυσκεφτόμαστε!).

Έχει περάσει η 10η βραδινή και έτσι, αφού τακτοποιούμαστε στα δωμάτιά μας, πηγαίνουμε για το πρώτο μας φαγητό στη Σλοβακία, σε … ιταλικό εστιατόριο (ήταν το μοναδικό κοντά που ήταν ανοιχτό). Μακαρονάδες, πίτσες, πρώτη γεύση από το παραδοσιακό ποτό της Σλοβακία την μπίρα και μετά κατευθείαν για ύπνο.

2η ΗΜΕΡΑ: Μπρατισλάβα
Και ξυπνάμε στην Μπρατισλάβα! Με λίγα σύννεφα, αλλά ζέστη. Τρώμε το πρωινό μας (που αποτελείται εκτός των άλλων από ντόπια λουκάνικα, αλλαντικά και τυριά) και ξεκινάμε για περιπλάνηση στην πόλη. Περπατάμε περί το μισάωρο για το κέντρο. Η πόλη μάλλον ένα μεγάλο εργοτάξιο: πολλοί δρόμοι σκαμμένοι και γενικά όχι πολύ φροντισμένα τα πράγματα. Οι άνθρωποι όχι ιδιαίτερα εξωστρεφείς, ίσως φοβισμένοι απέναντι στους ξένους, δεν μιλάνε αγγλικά αλλά δεν δείχνουν και καμία διάθεση να βοηθήσουν τον ανύποπτο τουρίστα.

Η παλιά πόλη της Μπρατισλάβας στην οποία καταλήγουμε, είναι πολύ όμορφη, κλασική κεντροευρωπαϊκή, με τα πέτρινα μονοπάτια και τα μεσαιωνικά / αναγεννησιακά κτίρια. Επιπλέον διαθέτει ωραία καφέ κι εστιατόρια, με νεαρό κόσμο και αρκετούς τουρίστες. Απαραίτητη στάση για καφέ και γλυκό στο Paparazzi και συνεχίζουμε…

καφές στην παλιά πόλη της Μπρατισλάβα

Κάνουμε μια ωραία βόλτα δίπλα στον Δούναβη, εκεί το μέρος είναι φανερά πιο περιποιημένο. Αναζητούμε το πρακτορείο που οργανώνει τις «δουνάβειες» κρουαζιέρες στην Βιέννη, αλλά δυστυχώς δεν μας βολεύουν οι μέρες!

Ανεβαίνουμε στο κάστρο της πόλης, με τα κάμποσα σκαλοπάτια. Ωραίο, έχει φοβερή θέα τριγύρω στην πόλη, και στο εσωτερικό διάφορες εκθέσεις – μάλλον αδιάφορες. Εν τω μεταξύ ανοίγουν οι ουρανοί και αρχίζει να βρέχει τουλούμια! Κατεβαίνοντας από το κάστρο ψάχνουμε εναγωνίως για μπιραρία, εξάλλου είμαστε στις χώρες της μπίρας. Πετυχαίνουμε ένα πολύ ιδιαίτερο καφέ με ένα πολύ εξυπηρετικό και ευγενικό σερβιτόρο, καλή μπίρα και νόστιμη «τυρόπιτα» (χωρίς τυρί όπως αποδείχτηκε!).

Ξαναγυρνάμε στην παλιά πόλη και με τη βοήθεια του οδηγού της Lonely Planet αναζητάμε ένα εστιατόριο για να δοκιμάσουμε τις τοπικές σπεσιαλιτέ. Το πετυχαίνουμε: ένα παλιό κελάρι που το έχουν διαμορφώσει σε εστιατόριο, με ωραία ατμόσφαιρα, καλό φαγητό και πάλι πολύ εξυπηρετικούς σερβιτόρους!

Μετά από ένα καλό γεύμα επιβάλλεται κι ένα καλό ποτό, αλλά μάλλον έχουν αρχίσει και κλείνουν. Δεν έχουμε πολλές επιλογές, καταλήγουμε σε ένα μεξικάνικο, πίνουμε το ποτό μας και παίρνουμε τα ταξί της επιστροφής όπου θυμόμαστε την Ελλάδα: η ίδια διαδρομή, τα ταξί δίπλα-δίπλα, το ένα μας χρεώνει το αντίστοιχο των 2,6 € και το άλλο 3,5€!

3η HΜΕΡΑ: Μπρατισλάβα (εκδρομή στο Έστεργκομ –Ουγγαρία)

Ξεκινάμε την Τρίτη μέρα της εκδρομής με σκοπό να πατήσουμε ουγγρικό έδαφος! Κατευθυνόμαστε στα νότια της Σλοβακίας, προς τα σύνορα με Ουγγαρία, με προορισμό το παραδουνάβιο Έστεργκομ, την «ιερή πόλη των Ούγγρων». Ταξιδεύουμε σε επαρχιακό δρόμο, ευτυχώς ευθεία στο μεγαλύτερο μέρος του. Το τοπίο δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μάλλον σαν τον κάμπο της Λάρισας (ή των Σερρών, εξαρτάται από που είσαι!) μοιάζει. Τα χωριά πολύ ξερά και οι άνθρωποι μάλλον υπερβολικά σκυθρωποί.

Πλησιάζοντας στα σύνορα τα πράγματα βελτιώνονται κάπως, αφού ο Δούναβης είναι κοντά, έχει πιο πολύ πράσινο και τα χωριά είναι λίγο πιο χαρούμενα. Περνάμε τα σύνορα (με ελάχιστο έλεγχο) και μπαίνουμε Ουγγαρία. Το Έστεργκομ είναι ολοφάνερα μια πολύ τουριστική περιοχή, αφού ακόμα και οι Ούγγροι συρρέουν για να επισκεφτούν τον μεγαλύτερο καθολικό ναό της χώρας, αφιερωμένο στον Αγιο Στέφανο, πρώτο βασιλιά της Ουγγαρίας, ο οποίος είναι πράγματι εντυπωσιακός. Κάνουμε μια βόλτα στη μικρή πόλη και στη συνέχεια ακολουθούμε τη διαδρομή που μας φέρνει δίπλα στο ποτάμι. Τρώμε σε ένα γερμανικού τύπου καφέ, πίνουμε την απαραίτητη μπίρα, και ξεκινάμε για την επιστροφή.

Ο άγιος Στέφανος στο Εστεργομ

Επιλέγουμε άλλη διαδρομή, παράλληλα με τον Δούναβη, μέσα στην Ουγγαρία. Είναι πολύ όμορφη, και τα χωριά επίσης σαφώς πιο ωραία από τα σλοβάκικα. Επιταχύνουμε όμως, γιατί έχουμε και την πρόσκληση σε δείπνο από τον Bjorn και την Σουζάνα. Επίσης έχουμε να προλάβουμε και την βροχή που πιάνει κάθε μέρα ανελλιπώς το απόγευμα (ο Μιχάλης έχει βγάλει τη στατιστική που μιλάει για καθημερινή βροχή γύρω στις 5-6)! Φτάνουμε τελικά στην Μπρατισλάβα με απειλητικά σύννεφα. Περνάμε από το ξενοδοχείο, όπου οι δύο αποφασίζουν να μείνουν και οι λοιποί ξεκινάμε για την οικία των Σλοβάκων, που είναι κάπου παραέξω… Ευτυχώς κάποια στιγμή έρχεται και μας μαζεύει ο Bjorn. Περνάμε καλά και μαθαίνουμε αρκετά πράγματα για τη ζωή στην χώρα τούτη. Κάποια στιγμή όμως πρέπει να επιστρέψουμε. Χανόμαστε στην είσοδο της Μπρατισλάβα (δεν έχουμε και χάρτη!) και τα καταφέρνουμε χάρις σε ένα ευγενή Σλοβάκο που μας πηγαίνει συνοδεία με το αυτοκίνητο στο ξενοδοχείο.

4η HΜΕΡΑ: Μπρατισλάβα – Namestovo (High Tatra Mountains – Slovakia)

Ηρθε η μέρα να εγκαταλείψουμε την όμορφη πρωτεύουσα της Σλοβακίας και να κατευθυνθούμε προς τα Βόρεια. Παίρνουμε πρωινό και αφού χαζεύουμε τις ομάδες νεανίδων από διάφορες χώρες της Ευρώπης που έχουν μαζευτεί στο ξενοδοχείο μας για πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα μπάσκετ, αναχωρούμε για τα ονομαστά High Tatra Mountains. Στην αρχή η διαδρομή δε μας ικανοποιεί ιδιαίτερα, και ενώ ακόμα ο καιρός είναι καλοκαιρινός, φυσάει ένας δυνατός αέρας. Παρατηρούμε τα καρπούζια και τα φρούτα που πουλάνε σε πάγκους (όπως Ελλάντα!). Πλησιάζοντας στα βουνά οι πέτρινοι πύργοι αλά «κόμη-δράκουλα» στις άκρες των γκρεμών είναι πράγματι εντυπωσιακοί. Προχωρώντας, το τοπίο γίνεται ακόμα πιο πράσινο και τα χωριά πιο γραφικά. Και ξαφνικά, «στην μέση του πουθενά», μέσα στα βουνά, προβάλλουν κάτι απίστευτες πόλεις με κτίρια μεγαθήρια – εργατικές κατοικίες, κατάλοιπα άλλων εποχών!

Πλησιάζοντας στην λίμνη Orava που είναι και ο τελικός μας προορισμός, περνάμε από την καλοκαιρινή κατοικία του κόμη δράκουλα! Είναι στην άκρη ενός γκρεμού, με ένα ποτάμι να περνά από κάτω, καταπληκτική τοποθεσία. Φυσικά το έχουν εκμεταλλευτεί για τουριστικούς λόγους, αλλά παραμένει ωραίο μέρος: υπάρχει ένα γραφικό ξενοδοχείο και μερικές ταβέρνες.

Η θερινή κατοικία του κόμη Δράκουλα!

Το βάζουμε στο μάτι για να ξαναπεράσουμε, για την ώρα είμαστε βιαστικοί και δεν κάνουμε μεγάλη στάση. Λίγο μετά, πλησιάζοντας στο Dolny Kubin, σταματάμε για φαγητό σε ένα μικρό πανδοχείο με ωραία αυλή. Κάνει πολύ ζέστη, παραγγέλνουμε τις απαραίτητες μπίρες και το τοπικό φαγητό της Σλοβακίας, το halushky που είναι χειροποίητα ζυμαρικά με φρέσκο πρόβειο τυρί, και ψιλοκομμένο μπέικον με όλο το λάδι που έχει τσιγαριστεί! Θεϊκό πράγμα!

Πλησιάζοντας στο Namestovo

Ξεκινάμε πάλι και μετά από μια πολύ ωραία διαδρομή καταλήγουμε στο χωριό Namestovo, δίπλα στη όμορφη λίμνη Orava, παραθεριστικό μέρος για σλοβάκος και πολωνούς, τριγυρισμένο από βουνά, με πολλές κατασκηνώσεις και αρκετά χωριά. Πίνουμε καφέ δίπλα στη λίμνη (6 Ευρώ για 6 καφέδες και δύο γλυκά!), και ψάχνουμε για κατάλυμα. Καταλήγουμε σε ένα ξενοδοχείο ακριβώς μπροστά στη λίμνη, λίγο παλιό, αλλά με φοβερή θέα.

Η θέα της λίμνης από το ξενοδοχείο

Κάνουμε μπάνιο, και ξεκινάμε με τα πόδια για την πόλη. Εν τω μεταξύ, έχει βραδιάσει, σκοτάδι πήχτρα και τα κουνούπια κάνουν αισθητή την παρουσία τους! Φτάνουμε στην πόλη, και διαπιστώνουμε ότι η μοναδική μπυραρία δεν σερβίρει πια φαγητό. Και δεν υπάρχει κι εναλλακτική! Επισκεπτόμαστε την καφετέρια που ήμασταν το μεσημέρι και τρώμε … φιστίκια. Γυρνάμε στο ξενοδοχείο, το μπαρ είναι ανοιχτό και διαθέτει και γαριδάκια! Συμπληρώνουμε το βραδινό μας, κάτω από ένα ολοστρόγγυλο φεγγάρι, πίνουμε και τις τελευταίες μπίρες της ημέρας, και πάμε για ύπνο!

5η ΗΜΕΡΑ: Namestovo (εκδρομή στην Πολωνία)
Ξυπνάμε πρωί, τρώμε το πρωινό μας με θέα τη λίμνη, και ξεκινάμε για ένα γύρο στα περίφημα High Tatra Mountains και το Zakopane, τουριστικό θέρετρο, κυρίως χειμερινό αλλά και θερινό, στα εδάφη της Πολωνίας! Χανόμαστε λίγο στα χωριά, αλλά τελικά μπαίνουμε στο σωστό δρόμο και περνάμε στην Πολωνία.

προσπάθεια να βγάλουμε άκρη με τα Σλοβακικά και Πολωνικά ονόματα των δρόμων

Μας υποδέχεται ένα κουκλίστικο χωριό, αποκλειστικά με παλιά ξύλινα σπίτια, το οποίο έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο όπως μαθαίνουμε.

το πρώτο χωριό που συναντήσαμε στην Ουγγαρία

Κάνουμε βόλτα στους δρόμους, κάνει και αρκετή ζέστη, και αποφασίζουμε να συνεχίσουμε προς το Zakopane. Τα βουνά είναι συγκλονιστικά, θεόρατα έλατα, ποτάμια και φοβερό πράσινο. Τα σπίτια τους επίσης εντυπωσιακά, ξύλινα, με κυρτές στέγες, ωραίους κήπους, πολύ φροντισμένα και πολύχρωμα.

Το Zakopane είναι πράγματι πολύ τουριστικό, και έχει ακόμη και τώρα πολύ κόσμο, αλλά είναι ιδιαίτερα γραφικό. Απ΄ ότι φαίνεται τον χειμώνα φιλοξενεί πολλούς εκδρομείς σκιέρ. Το κέντρο του είναι ένας πεζόδρομος γεμάτος με εμπορικά, εστιατόρια, καφετέριες, και πολύ κόσμο που χαζεύει. Δοκιμάζουμε πατατοτηγανίτες και κάτι κρεμυδοπράγματα στο χέρι, κάνουμε την βόλτα μας, πίνουμε τον καφέ μας, χαζεύουμε, και κάποια στιγμή αναχωρούμε.

Η πορεία μας είναι κυκλική γύρω από τον κύριο όγκο των κορυφογραμμών. Στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής (ένα διάσελο ψηλά στα σύνορα Πολωνίας – Σλοβακία) η θέα είναι καταπληκτική και προσπαθούμε να φανταστούμε πώς θα είναι η περιοχή με χιόνι το χειμώνα.

Ορεινή διαδρομή με πανύψηλα δέντρα

Ξανά μπαίνουμε στη Σλοβακία, και στη διαδρομή συναντάμε πολλά χωριά, με πανδοχεία, ξενοδοχεία και διάφορα χειμερινά καταλύματα αλλά και υποδομές για αντίστοιχα σπορ. Εμείς κατευθυνόμαστε στο Oravska για γεύμα. Εν τω μεταξύ στον δρόμο αρχίζει να μας διαπερνά μια υγρασία, είναι προφανές ότι είχε βρέξει, και έχει πιάσει και αρκετό κρύο! Φτάνουμε στο πανδοχείο κάτω από την κατοικία του κόμη Δράκουλα (την οποία δεν προλαβαίνουμε ανοικτή) ιδιαίτερα καταπονημένοι. Τρώμε σνίτσελ, halushky, τηγανητό τυρί με σάλτσα και πολλές πατάτες, και μπίρες! Αυτά μας συνεφέρουν λίγο και επιστρέφουμε στην λίμνη μας. Πάμε για ποτό στο διπλανό κάμπινγκ όπου και πετυχαίνουμε κάποιους ιδιαίτερα φιλικούς Πολωνούς που διασκεδάζουν υπό τον ήχο μιας μικρής μπάντας. Πίνουμε ποτό, ρίχνουμε και ένα χορό, και περνάμε το υπόλοιπο της βραδιάς στο μπαρ του ξενοδοχείου, κάνοντας σχέδια για την επόμενη φάση του ταξιδιού μας, στην Τσεχία!

6η HΜΕΡΑ: Namestovo – Πράγα (Τσεχία)
Ξεκινάμε πρωί (εντάξει, όχι και πολύ πρωί!) για την Τσεχία. Έχουμε μπροστά μας πάνω από 500 χλμ, συν κάποια διαδρομή στα βουνά, συν τις καιρικές προβλέψεις του υπογράφοντος που δεν είναι και πολύ ευοίωνες! Πράγματι από νωρίς τα πράγματα δυσκολεύουν, πάνω στα βουνά κάνει αρκετό κρύο, έχει και μια βαριά συννεφιά, οπότε σταματάμε για καφέ, και φοράμε ότι έχουμε και δεν έχουμε! Περνάμε τα σύνορα με την Τσεχία που είναι μέσα στα βουνά και συνεχίζουμε. Σε όλη τη διαδρομή απολαμβάνουμε το πανέμορφο ορεινό τοπίο. Παντού ξενοδοχεία – μερικά ιδιαίτερα εντυπωσιακά. Είναι προφανές ότι είναι περίοδος διακοπών για τους Τσέχους, γιατί στους δρόμους κυκλοφορούν πολλά αυτοκίνητα που κουβαλάνε ποδήλατα στις σχάρες και τα μέρη που περνάμε είναι γεμάτα κόσμο, που κυκλοφορεί με αθλητική περιβολή και μπαινοβγαίνει στα μονοπάτια των βουνών! Από ότι φαίνεται οι διακοπές τους είναι καθαρά βουνίσια υπόθεση και περιλαμβάνει πολλή φυσική δραστηριότητα!

Εγκαταλείπουμε τα ψηλώματα και μετά από κάποια αδιάφορα χωριά, μπαίνουμε στον αυτοκινητόδρομο. Η βροχή κάνει και πάλι την εμφάνισή της, όχι την σωστή ώρα. Σήμερα κάνει και αρκετό κρύο! Σταματάμε για να ανεφοδιασμό ανθρώπων και μηχανών συνεχίζουμε για Πράγα. Στον τελευταίο ανεφοδιασμό, αγοράζουμε ένα χάρτη της Πράγας ο οποίος θα μας βοηθήσει πολύ στη συνέχεια.

Στην Πράγα φτάνουμε παγωμένοι κατά τις 8 μ.μ., αρκετά κουρασμένοι και πουντιασμένοι. Ευτυχώς βρίσκουμε το ξενοδοχείο εύκολα και μάλιστα είναι μια ευχάριστη έκπληξη: βρίσκεται στα προάστια της πόλης σε ένα αναπαλαιωμένο παλιό κτίριο, έχει μια πολύ ωραία αυλή, είναι πολύ περιποιημένο, ότι πρέπει για την κατάστασή μας! Μας υποδέχεται ένας ιδιαίτερα ευγενικός νέος (!). Τακτοποιούμαστε στα δωμάτια, φρεσκαριζόμαστε, και κατεβαίνουμε για δείπνο στο εστιατόριο του ξενοδοχείου όπου λαμβάνει χώρα και το γεύμα κάποιου γάμου – πολύ χαλαρό για τα δικά μας πρότυπα!