Πρωτάθλημα Enduro Φινλανδίας 2007
1ος αγώνας, 3/3/2007, Lahti

Αρχές Μαρτίου κάθε χρόνο ξεκινά το πρωτάθλημα εντούρο της Φινλανδίας με τους πρώτους αγώνες να γίνονται στα χιόνια προσθέτοντας επιπλέων δυσκολία στα ήδη δύσκολα τεραιν. Το πρώτο ραντεβού για φέτος ήταν στο Lahti περίπου 100 χλμ βόρεια του Ελσίνκι, στην περιοχή των λιμνών. Παρά τις βροχές των τελευταίων ημερών το χιόνι στην περιοχή παρέμενε αρκετό αλλά μαλακό, δηλαδή ακόμη δυσκολότερο! Αυτός θα ήταν ο πρώτος μου πρωταθληματικός αγώνας στην Φινλανδία, στην κατηγορία των νέων οδηγών C. Aυτό μαζί με τον άστατο καιρό με άγχωσαν πολύ. Η ψυχολογία όμως ανέβαινε όταν σκεφτόμουν ότι θα κάνω την ίδια διαδρομή που θα κάνουν τα αστέρια Samuli Aro, Tarkkala, Jari Mattila, αφοί Laaksonen, Valteri Salonen, Peteri Silvan και οι υπόλοιποι τοπικοί της Α κατηγορίας. Βλέπετε, τέτοιου είδους αγώνες είναι άριστη προετοιμασία για τον πρώτο αγώνα του Παγκοσμίου μετά από λίγες μέρες στην Σουηδία.

Πρωί πρωί στις 5 με την τσίμπλα στο μάτι ξεκινήσαμε με τον Marko Koivunen της Β να καλύψουμε τα 200 χλμ από το Τούρκου και να προλάβουμε τον δικό μου τεχνικό έλεγχο που έπρεπε να γίνει μέχρι μισή ώρα πριν από την εκκίνησή μου στις 9:43. Aλλιώς αγώνας καπούτ. Μετά από προσπάθεια και μπέρδεμα στο τέλος λόγω έλειψης σημάτων στον αυτοκινητόδρομο, βρέθηκα λαχανιασμένος να προλαβαίνω τον τεχνικό έλεγχο στο τελευταίο λεπτό! Καταρακωμένος ψυχολογικά βρέθηκα στην εκκίνηση προσπαθώντας να συγκεντρωθώ σκεφτόμενος ότι ”μπήκαμε στον χορό και θα χορέψουμε μέχρι τέλους! Αν η διαδρομή είναι δύσκολη για μένα, θα είναι και για τους άλλους!”

Ξεκινώντας για την πρώτη απλή των 12 χλμ άρχισε να χιονίζει λίγο. Οδηγώντας μέσα από κατοικοιμένες περιοχές και ακολουθώντας πιστά τα όρια των 60 και 80 χιλιομέτρων πάνω στους παγωμένους δρόμους το ηθικό ανέβαινε σκεφτόμενος ότι τα λούκια θα είναι στιβαρά και δεν θα σπάνε εύκολα, παρόλο που όσο πλησιάζαμε προς την πρώτη ειδική παγώναμε όλο και περισσότερο..! Γάτες οι διοργανωτές προσθέτοντας δυσκολία στον αγώνα με τέτοιες απλές. Στημένος για την πρώτη ειδική το μόνο που μπορούσα να δω μπροστά μου ήταν ένα μεγάλο κομμένο δάσος και μια γραμμή να πάει πάνω κάτω και ζιγκ ζαγκ. Γκαααν το Gas Gas όρμηξε με ενθουσιασμό για το πρώτο μπερμ! Μαζί του κι εγώ! Το λούκι ξερό στο μέσο του άρχισε να μας τραντάζει σχεδόν αμέσως, γεμάτο εναπομείναντα παλούκια, πέτρες και συνεχόμενα παγωμένα μετρίου μεγέθους σαμάρια. Τουλάχιστον αυτά δεν μας κατάπιναν επιτρέποντας καθιστή οδήγηση με τα πόδια κουπιά και το γκάζι όσο μπορούσα ανοιχτό. Το οποίο γκάζι βοηθήθηκε με την ηλεκτρονική στο συνεφάκι αφού τρελή ευστροφία ήταν εντελώς αχρείαστη εκεί. Οι στροφές και τα όποια μπερμ ήταν τα ευκολότερα εκεί πέρα! Τα λεπτά περνούσαν με το ίδιο συνεχές κοπάνημα να παραμένει! Ενα τεραίν που απλά ξεφτίλιζε τις αναρτήσεις! Γενικώς με δευτέρα και τρίτη προσπαθούσα να κρατήσω έναν σταθερό ρυθμό χωρίς λάθη και ειδικά χωρίς πτώσεις. Κάποια στιγμή ήρθε το τέλος του τεστ μαζί με έναν μεγάλο αναστεναγμό από μένα. Ο χρόνος πήγε περίπατο (18 λεπτά) αλλά τουλάχιστον δεν έπεσα και (παρα)ζεστάθηκα για τα επόμενα.

Μετά από άλλη μια βαρετή και κρύα απλή ξαναστύθηκα για την δεύτερη ειδική, αυτή την φορά σε λόφους. Τώρα το μενού είχε και δέντρα κοντά στο τιμόνι αλλά με το λούκι σε ”καλύτερη” κατάσταση με μεγαλύτερα και ομαλότερα βράχια όπως και ξεγυμνωμένες ρίζες. Επίσης τα συνεχόμενα ανεβοκατεβάσματα στους λόφους απαιτούσαν και (επιτέλους!) όρθια, ”νότια” οδήγηση! ”Γιούργιααα Λεώωω!!” φώναξα μέσα από το κράνος. Το τρα’ι’αλάδικο Gas Gas στα καλύτερά του, χορεύοντας έντεχνα μαζί μου! Επιτέλους και οι αναρτήσεις δούλευαν όπως έπρεπε χωρίς να τερματίζουν στα μεγάλα χτυπήματα. Με το ηθικό ανεβασμένο και με πλήρη εμπιστοσύνη στο Ohlins μπροστά προσπαθούσα να επιτεθώ παντού σκεφτόμενος μόνο τυχών μαλακό μπερμ σε ορισμένες στροφές. Ενα με τράβηξε για λίγο μέσα του αλλά η ροπή με ξελάσπωσε χάνοντας μόνο λίγα δευτερόλεπτα. Πλησιάζοντας δεξιά στροφή βλέπω αρκετό κόσμο να περιμένει στην κορυφή της και να με κοιτά. ”Kάτι καλό παίζει μετά την στροφή” σκέφτηκα. Κοιτάζοντας γρήγορα δεξιά είδα απότομη ανηφόρα που διαρκούσε μερικά μέτρα. Κατέβασμα δευτέρα και βουρ στο μπερμ για μάζεμα φόρας. Εξοδος σηκωμένος στα μασπιέ και γκάζι σταθερό! Μπροστά μου δεξιά αριστερά κολλημένοι τετράχρονοι αφήνοντας λίγο χώρο στην κεντρική γραμμή για μένα. Χωρίς να κλείσω το γκάζι ο πίσω τροχός άρχισε να σπινάρει πάνω στα βράχια ”σαπούνι” χαλώντας την ισοροπία. Τα πόδια και αυτά να σπρώχνουν και ο συμπλέκτης υπερωρία με τα καρφιά του πίσω τροχού να προσπαθούν να βρουν πρόσφυση! Ή θα σκαρφάλωνα ή θα έφερνα καπάκι προσφέροντας θέαμα! Γκάζι δεν έκλεινα με τίποτα! Ανέβηκα με χαμόγελο μέχρι τα αυτιά! Το φλας του φωτογράφου που παραμόνευε μ’ έφτιαξε ακόμη περισσότερο. Το τέλος αυτής της ειδικής ήρθε σύντομα και τουλάχιστον ήξερα ότι ο χρόνος μου (11.52) δεν θα ήταν άσχημος.

Με απλή 5 λεπτών γυρίσαμε στα κεντρικά του αγώνα όπου μετά από λίγη ώρα θα ξεκινούσαμε για τις δυο τελευταίες ειδικές. Η τρίτη ειδική των 2 λεπτών είχε σχεδιαστεί δίπλα στο πάρκινγκ, σε ιππόδρομο. Τίποτα ιδιαίτερο από πλευράς δυσκολίας, με θέαμα να προέρχεται κυρίως από την supermotard οδήγηση των αστέρων της Α κατηγορίας. Προσωπικά δεν μου άρεσε κάνοντας χάλια χρόνο οδηγώντας αδιάφορα χωρίς να ρισκάρω τίποτα στον πάγο. Τόσα δεντρα στην Φινλανδία και να μην βάλουν δυο τρία εκεί? Περίεργο. Στο λίνκ μπορείτε να δείτε βίντεο χαμηλής ανάλυσης αυτής της ειδικής. Με τους αριθμούς σε κίτρινο φόντο είναι οι οδηγοί της Α.

Δείτε video της ειδικής http://video.google.com/videoplay?docid=520974254922151271&hl=en

Φεύγοντας από την μικρή ειδική συνεχίσαμε σε απλή με εύκολο λούκι για την τελευταία ειδική του γύρου. Η θερμοκρασία παρέμενε στο 0 βοηθώντας ώστε τα λούκια να παραμείνουν λούκια. Ζεστός από την πολύ ωραία απλή όρμηξα στο λούκι. Κούραση δεν υπήρχε ακόμα. Το λούκι και το τεραίν παρόμοιο με αυτό της δεύτερης ειδικής που τόσο πολύ μου άρεσε! Στο μικρό διάλειμα αφαίρεσα δυο κλικ συμπίεσης από μπροστά και με χαρά ένοιωσα αυτήν την αλλαγή να δουλεύει αμέσως! ”Αέραααα!!” φώναξα δυνατά έχοντας καταλάβει από πριν ότι τέτοιες προσωπικές ενέσεις ηθικού με ανεβάζουν! Η ώρα περνούσε με το λούκι να μην έχει τελειωμό. Σε κάποια ανεβάσματα διέσχιζε φυτευτά βράχια που προσπαθούσαν να πετάξουν τον εμπρός τροχό εκτός πορείας. Μάταια! Το σταθερό γκάζι, η ορμή και η ηλεκτρονική πάντα ”συνεφιασμένη” ήταν το τρίπτυχο ευτυχίας μέχρι εκείνη τη στιγμή και δεν σκόπευα να το αλλάξω! Σιγά σιγά οδηγούσα προς το βαθύ δάσος. Οι λίγοι θεατές σε διάφορα σημεία που έφτασαν δύσκολα περπατώντας σε μισό μέτρο χιόνι μου ανέβαζαν ακόμη περισσότερο το ηθικό. Τα δέντρα πλησίαζαν και πάλι αρκετά κοντά στο τιμόνι στις στροφές περιμένοντας για το λάθος μου το οποίο με πείσμα δεν το έκανα παρόλo τα μαλακά βοηθητικά λούκια των ποδιών που απρόβλεπτα μερικές φορές τραβούσαν τις μπότες μέσα τους! Παρομοίως με την δεύτερη ειδική, ξαφνικά θεατές ήταν μαζεμένοι σε στροφή. Χωρίς δεύτερη σκέψη κατάλαβα τι ακολουθούσε και όρμησα στο μπερμ για καλύτερη φόρα. Στην απότομη ανηφόρα που αυτή τη φορά ήταν μεγαλύτερη από την προηγούμενη και πάλι ήταν κολλημένοι συνάδελφοι με φωτογράφο να το απολαμβάνει. Εχοντας βγει εκτός καλής γραμμής και πλαγιάσει στον ανήφορο, μου άφησαν εμένα το μισό μέτρο που χρειαζόμουν στα κεντρικά για να ορμήσω κι ό,τι βγει! Με την πίσω ρόδα να λυσά στα βράχια, καθιστός έσπρωχνα και ταυτοχρόνως στήριζα τη μοτό κάθετα ώστε να μην πλαγιάσει! Ο φωτογράφος στα καλυτερότερά του με το φλας να με στραβώνει από το ένα μέτρο! ”Δεν με σταματάτε ρεεεεεεεεεεε!!!!!!” ούρλιαξα ανεβαίνοντας αλώβητος τον ανήφορο!

Με το ηθικό στα ύψη συνέχισα την ειδική. Χωρίς να νοιώθω κούραση πήγαινα όσο μπορούσα προσπαθώντας να αποφύγω τα όποια λάθη. Κατεβαίνοντας σιγά σιγά τους λόφους έβλεπα μπροστά μου χωράφια να πλησιάζουν. ”Αντε τελειώνουμε” σκέφτηκα. Και πάνω στη σκέψη να σου και η βούτα με τρίτη προς τα αριστερά με τον πρόσφατα τραυματισμένο ώμο ευτυχώς να προσγειώνεται σε αφράτο χιόνι! Κρατώντας ακόμη τον συμπλέκτη, βγάζω το κεφάλι από το χιόνι, σηκώνω γρήγορα τη μοτό που κρατούσε ακόμη ρελαντί και χωρίς να βλέπω και πολλά πράγματα μπροστά μου ξαναξεκινώ! ”Που είστε Φινλανδοί να γελάσετε!” σκέφτηκα χωρίς να έχω αποφασίσει ο ίδιος αν θα πρέπει να γελάσω ή να κλάψω με αυτήν την πτώση. Ούτε που κατάλαβα τι έγινε και έπεσα έτσι! Κάπου χτύπησε η αριστερή μπότα και χάθηκε η ισοροπία. Χάνοντας ακόμη λίγα δεύτερα μέχρι να βρεθεί ο χαμένος ρυθμός και με το αριστερό χέρι να βγάζω το χιόνι από τα γυαλιά, βλέπω αρκετά κόκκινα σήματα πορείας με άλλα παρόμοια μπλε σήματα δεξιά τους. Χωρίς να μπορέσω να διαβάσω τα μπλε σήματα άρχισα να σκέφτομαι αν αυτό ήταν το τέλος της ειδικής μιας και ήδη είχε διαρκέσει αρκετή ώρα. Στο χωράφι δυο τετράχρονοι μπροστά μου πήγαιναν σβέλτα και άμεσα το γκάζι ξαναάνοιξε! Ξαναχάθηκε χρόνος αλλά..! Γκαν γκουν στη σταριά την ανεβοκατεβαίναμε σβέλτα. Σήμα για τέλος ειδικής πουθενά! Μετά από μερικά λεπτά τελικά τέλειωσε. Με απλή στα προάστεια της πόλης ξαναγύρισα στα κεντρικά να τερματίσω.

Χαρούμενος για την δεύτερη και τέταρτη ειδική που παρόλο την πτώση και το μπέρδεμα με τα σήματα την έκανα σε 27 λεπτά. Αρκετά καλύτερα από άλλους C οδηγούς με τους χρόνους αυτών των ειδικών να είναι πολύ κοντά, σχεδόν ίδιοι, με χρόνους από την B κατηγορία. H βελτίωση είναι αισθητή έχοντας προσπεράσει στην τελική κατάταξη της C (συνολικά) 13 αναβάτες σε σχέση με 7 αναβάτες τρεις βδομάδες πριν. Τελικά έπρεπε να είχα οδηγήσει λίγο πιο ενεργά στην μικρή ειδική και στα κούτσουρα στην πρώτη. Μερικές ακόμη θέσεις θα ήταν ”εύκολες” (ειδικά αν επιτρεπόταν δεύτερος γύρος στην C όπως στην Β, αλλά δεν γίνεται λόγω πιθανού συνοστισμού στο λούκι με τους Α…) αλλά η εμπειρία μετρά και σίγουρα με την συνεχόμενη προσπάθεια τα αποτελέσματα θα καλυτερεύουν. Τα αποτελέσματα από όλες τις κατηγορίες στο παρακάτω λινκ:
Αποτελέσματα http://www.fin-enduro.com/tulokset/ssmk07/

Σαν θεατής μπόρεσα να δω τα αστέρια της Α να τα ξύνουν όλα στην γρήγορη ειδική δίπλα στο πάρκινγκ. Τα εκφωνητά θαυμασμού ήταν συνεχόμενα. Πραγματικά απίστευτοι δείχνοντας πανέτοιμοι για τον αγώνα παγκοσμίου στη Σουηδία. Την νίκη την πήρε ο Tarkkala με μόλις 12 δεύτερα διαφορά πίσω του ο ανεβασμένος Valtteri Salonen και τρίτο τον παγκόσμιο πρωταθλητή Samuli Aro που έτρεξε με EXC-F250 γιατί το καινούργιο του όπλο για την Ε2 του παγκοσμίου δεν ήταν έτοιμο. Ο Mattila τερμάτισε 11ος αλλά ήταν χαρούμενος στο τέλος όταν προσπάθησα να του κλέψω δυο λόγια. ”Απαιτιτική διαδρομή” είπε. ”Δεν νομίζω να είναι τόσο δύσκολα στη Σουηδία αλλά όλα είναι πιθανά”, πρόσθεσε. Ενα αξιοσημείωτο είναι η συμμετοχή στο πρωτάθλημα της BMW με το καινούργιο 650 (κατηγορία C 4T) με στόχο την εξέλιξή του.

Λίγες φωτό από τον αγώνα στο παρακάτω λινκ (Erkki Poutanen / endurospecial.com): http://www.sevenracing.net/enduro/kuvat/kuvat_uutiset_ennakot/lahti_sm07/indeksi.htm

Περισσότερες φωτογραφίες θα προσθεθούν σύντομα όταν βρεθούν από τους φωτογράφους του αγώνα!

To επόμενο ραντεβού είναι σε πέντε μέρες, το Σάββατο 10.3, νοιώθωντας από την πλευρά μου πολύ τυχερός, σαν να συμμετέχω σε παγκόσμιο, με τον δεύτερο πρωταθληματικό αγώνα και την εισβολή των νότιων παγκόσμιων F. Planet, Belometi, Botturi, Alesio Paoli και Ivan Cervantes προσπαθώντας να βρουν αγώνα να προετοιμαστούν για την Σουηδία.

Καλές εντουράδες!

Σημείωση (Δ.Γιουβρής): Στον αγώνα έλαβαν μέρος περίπου 250 αναβάτες αν μετρήσετε τα αποτελέσματα ενώ το επόμενο Σαββατοκύριακο στο δεύτερο αγώνα του πρωταθλήματος Φινλανδίας το Σάββατο 234 συμμετοχές και την κυριακή 200+ (με λίγους αναβάτες να λαμβάνουν συμμετοχή και τις δυο ημέρες). Παράβολο συμμετοχής 30 ή 40 ευρώ ανάλογα την κατηγορία!