Την Κυριακή 29.1 πρωί πρωί ξεκινήσαμε για τον πρώτο αγώνα της χρονιάς που έγινε στην Mäntsälä πάνω από το Ελσίνκι μαζί με άλλα δύο παιδιά από το Τούρκου που θα έτρεχαν στην ίδια κατηγορία με μένα. Η ψυχολογία μου ήταν σε υψηλά επίπεδα αφού μόλις δύο βδομάδες πριν έμαθα ότι για τους αγώνες scramble με ανεβάσαν στην Β κατηγορία για φέτος με βάση τον καλό αγώνα που έκανα τον περασμένο Αύγουστο τερματίζοντας στο 20% των 193 συμμετοχών της C κατηγορίας, αλλά και γιατί έχουμε πολύ χιόνι για προπόνηση από μέσα Δεκεμβρίου. Ενα παρόμοιο αποτέλεσμα χρειάζομαι και για τους αγώνες enduro και πιστεύω θα το καταφέρω σύντομα ήδη στους αγώνες με χιόνι, ”εκτός έδρας”.

Εχοντας κάνει 70 από τα 200 χλμ του ταξιδιού, οι φιλοδοξίες της μέρας γκρεμίστηκαν όταν συνειδητοποίησα ότι ξέχασα να φορτώσω στο βαν του Harri τις μπότες μου! Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά. Ο Harri πρότεινε να γυρίσουμε πίσω αλλά δεν το επέτρεψα γιατί θα ρισκάριζα την συμμετοχή τους με τεχνικούς ελέγχους την τελευταία στιγμή, αν προλαβαίναμε. Τα τηλέφωνα άρχισαν να δουλεύουν και τελικά την τελευταία στιγμή βρέθηκε ένα ζευγάρι 47 νούμερο, τρία μεγέθη μεγαλύτερο από το νούμερό μου. Μια δοκιμή με περπάτημα επιβεβαίωσε το πολύ έξτρα βάρος που θα έπρεπε να συνηθίσω γρήγορα αλλά και με έκανε να νοιώσω σαν πιγκουίνος..! Οι μπότες στο εντούρο χιονιού είναι το σημαντικότερο εργαλείο του αναβάτη, μετά την μοτό, και πρέπει να είναι ελαφριές και να γλυστράνε εύκολα στα βοηθητικά λούκια. Αποφάσισα να ξεκινήσω και ό,τι βγει.

Η C με τους V50 θα οδηγούσε έναν γύρο με τρεις ειδικές μετά τον αγώνα δύο γύρων της Α, Β και V40. Ηξερα ότι τα μαλακά λούκια θα είναι κατεστραμένα. Μια βουτιά σε μισό μέτρο χιόνι στο λούκι της πρώτης απλής με ζέστανε λίγο πιο απότομα απ΄ότι θα ΄θελα. Κρατώντας τα πόδια ψηλά για να γλυστράνε στα λούκια βοήθησε ώστε να μην ξαναπέσω στην απλή. Πριν την 1η ειδική των 7,5 χιλιομέτρων έκανα γρήγορα κάποιες διατάσεις στους προσαγωγούς. Ξεκινώντας την ειδική είδα αμέσως ότι πραγματικά η διαδρομή είχε χαλάσει πολύ. Το χιόνι ήταν μαλακότερο απ΄ότι στο Τούρκου μιας και ποτέ δεν βάρυνε με τις θερμοκρασίες να μην έχουν πάει ποτέ πάνω από ή στους 0 βαθμούς. Χωρίς να το βάλω κάτω κατάφερα να μείνω όρθιος μεχρι το τέλος παρά τις δεκάδες κατεστραμένες στροφές, πλησιάζοντας και έναν άλλο αγωνιζόμενο. Η επόμενη απλή ήταν και πάλι κυρίως σε λούκι και αυτό επιβάρυνε ακόμη περισσότερο τα πόδια.

Η 2η ειδική ήταν κυρίως σε δάσος με το πολυδουλεμένο μονοπάτι γεμάτο σαμάρια. Ζεστός ένοιωθα ότι τα πάω καλούτσικα ώσπου ένα μικρό κόλλημα μετά από στροφή μου υπενθύμισε ότι το παραμικρό λάθος κοστίζει πολύ στο χιόνι. Ευτυχώς έχασα μόνο λίγα δευτερόλεπτα και τέλειωσα βαριανασαίνοντας την τεχνική αυτή ειδική. Ξαναπλησίασα ακόμη έναν αναβάτη πριν το τέλος της και αυτό μου ανέβασε λίγο το ηθικό. Η τελευταία απλή ήταν κυρίως σε άσφαλτο βοηθώντας ώστε να ξεκουράσω λίγο τα πόδια. Βρέθηκα στην εκκίνηση της τελευταίας ειδικής μαζί με άλλον ένα οδηγό. Εβλεπα για χιλιόμετρα μπροστά μου χωρίς δέντρα αλλά μόνο μερικούς χαμηλούς λόφους. Σιβηριανό περιβάλλον που κρύωνε την καρδιά, κυριολεκτικά. Ηξερα ότι αυτή η ειδική τελείωνε στα κεντρικά του αγώνα δίπλα στο παρκ φερμέ μετά από 5 χιλιόμετρα. Ξεκίνησα φουριόζος για να τελειώσει όσο πιο γρήγορα γίνεται αυτή η περίεργη μέρα. Στο πρώτο μισό τα πήγαινα πολύ καλά χωρίς λάθη ώσπου ξαφνικά χωρίς να έχω καταλάβει τί έχει γίνει βρέθηκα μισός μέσα στο μαλακό χιόνι με τη μοτό να μου έχει πλακώσει όλο το δεξί πόδι. Με πολλή προσπάθεια και χαμένη ενέργεια κατάφερα να ξεκολλήσω και να συνεχίσω. Δεν πρόλαβα να κάνω 200 μέτρα και σε ένα κατηφορικό γρήγορο κομμάτι με σαμάρια κατάφερα θεαματικό μακροβούτι προς τα αριστερά. Σε μια κατάσταση κλάματος και γέλιου, κατάφερα να βγάλω τα βατραχοπέδηλα από το βαθύ χιόνι και μετά από πολύ προσπάθεια να σηκώσω τη θαμένη μοτό στο λούκι. Βαριανασαίνοντας κατάφερα να βρω κάποιο ρυθμό προς το τέλος της ειδικής και του αγώνα χωρίς άλλη πτώση. Πόσο καλύτερα θα τα πήγαινα με τις σωστές μπότες θα το ξέρω σε δύο βδομάδες στον επόμενο αγώνα.

Στην Α κατηγορία δεν εμφανίστηκαν πολλά μεγάλα ονόματα μιας και οι περισσότεροι περιμένουν την έναρξη των πρωταθληματικών αγώνων τον Μάρτιο. Ο υπό συννεχόμενη βελτίωση και πρωταθλητής Φινλανδίας για το 2010, Oskari Kantonen με το καινούργιο του δίχρονο 300 κέρδισε σχετικά εύκολα την μάχη με τον πρωταθλητή Φινλανδίας του 2004, Mikko Tontti, ο οποίος εμφανίζεται σπάνια πια σε αγώνες αλλά είναι πάντα επικίνδυνος. Ο Kantonen θα τρέξει και επιλεγμένους αγώνες του παγκοσμίου. Η Beta Φινλανδίας  έκανε μεγάλα συμβόλαια για φέτος με τον τετράκις παγκόσμιο πρωταθλητή Petteri Silvan, τον φίλο του και πρώην πρωταθλητή Φινλανδίας Janne Suominen, τον Johan Carlsson από την Σουηδία (που θα τρέξει στην τζούνιορ στο παγκόσμιο και τους πρωταθληματικούς αγώνες στη Φινλανδία) και τον τωρινό πρωταθλητή trial Φινλανδίας Henri Himmanen, o οποίος ήταν ο μόνος που συμμετείχε στον αγώνα και τα πήγε αρκετά καλά.

Αλλη μια δυνατή ομάδα θα είναι αυτή της ΤΜ για την οποία ο παγκόσμιος πρωταθλητής Petri Pohjamo ξεκίνησε σαν ο επίσημος αντιπρόσωπος πριν τα Χριστούγεννα. Θα τρέχει ο ίδιος με 125, ο παγκόσμιος Valtteri Salonen με δίχρονο 300 ψάχνοντας μια καινούργια αρχή μετά τα δύο τελευταία περίεργα χρόνια με τα καινούργια Husaberg (θα τρέξει επιλεγμένους αγώνες του παγκοσμίου και πιθανών το ISDE με την Τρόφυ ομάδα), αλλά και ο μικρός αδερφός του Valtteri, Lauri Salonen με 125. Σίγουρα θα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα χρονιά για τους φινλανδικούς αγώνες, παράλληλα με την φιλοξενεία του ISDE τον Αύγουστο.

Εδώ όλα τα αποτελέσματα του αγώνα

Φωτογραφίες:
http://sportimage.org/fotoklubi/thumbnails.php?album=86&page=1

http://verxing.kuvat.fi/kuvat/motorsport/2011/Motorengas-enduro++29.1./

http://www.virpimiettinen.kuvat.fi/kuvat/Enduro+2011/Motorengas-Enduro+29.1.2011/