To Σαββατοκύριακο 29-30.3.2014 πραγματοποιήθηκε ο 1ος πρωταθληματικός αγώνας enduro Φινλανδίας για το 2014 μετά από έναν προβληματικό χειμώνα χωρίς χιόνι και ακύρωση των δύο από τους εφτά εθνικούς αγώνες μέχρι τώρα. Ηταν ο κλασσικός ετήσιος γύρος της λίμνης Päijänne στην κεντρική Φινλανδία, αγώνας που διοργανώθηκε τώρα για 79η φορά όπου πρέπει να καλυφθούν περίπου 800 χλμ με 24 ειδικές από το Σάββατο το πρωί μέχρι Κυριακή απόγευμα. Ο περίεργος χειμώνας με ότι αυτό συνεπάγεται για τις ήδη δύσκολες υπό κανονικές συνθήκες εντουροδιαδρομές της Φινλανδίας κράτησε πολλούς Φινλανδούς να μην δηλώσουν συμμετοχή. Οι τελικές συμμετοχές ήταν 138 όταν άλλες φορές έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τις 200.

Παρόλο που αυτές οι συνθήκες μου ταιριάζουν περισσότερο, λόγω του μεγάλου κόστους αυτού του διήμερου αγώνα δεν δήλωσα συμμετοχή. Την Πέμπτη το μεσημέρι ξαφνικά χτυπά το τηλέφωνο με τον Mika Vuori, τον έναν από τους τρεις οδηγούς ομάδας από το Τούρκου, ζητώντας μου να αντικαταστήσω τον άλλον Mika (Allen) ο οποίος ήταν ακόμη στο νοσοκομείο μετά από σύγκρουση με δέντρο στην τελευταία τους προπόνηση. Μου εξήγησε ότι όλα ήταν έτοιμα, κανονισμένα, support , κτλ, το ξενοδοχείο σπονσοραρισμένο και θα οδηγούσαμε χωρίς άγχος γιατί η κατηγορία ομάδων (που δημιουργήθηκε μόλις πέρυσι) δεν μετρά για πόντους και ανόδους. Είναι γι αυτούς που απλά θέλουν να κάνουν την διαδρομή χωρίς ρίσκα με μοιρασμένα τα έξοδα του support, κτλ. Ο άλλος οδηγός της ομάδας ήταν ο Niko Pahlberg, στην αφρόκρεμα της Α κατηγορίας από τέλη δεκαετίας 80 μέχρι μέσα δεκαετίας 2000, με δύο καλές full σεζόν στο παγκόσμιο το 1990 και 1991 και νικητής σε αυτόν τον αγώνα όλης της Α 4Τ το 1990. Ολα αυτά με τιμούσαν και έμενε μόνο να πάρω το ΟΚ από την σύζυγο, το οποίο ήρθε σύντομα. Επίσης το σκέφτηκα και σαν ευκαιρία να κάνω αυτόν τον ιδιαίτερο αγώνα με εντελώς διαφορετικό και πολύ φθηνότερο τρόπο από ό,τι το 2007 που τον τερμάτισα σχετικά άπειρος και με πολύ άγχος, για όσους θυμούνται την ανασκόπηση από εδώ μέσα, στο enduro.gr.

Με full εμπιστοσύνη στο 400άρι Beta των ήδη 105 ωρών λειτουργίας με ένα ελάχιστο service με καινούργια λάδια μοτέρ, υγρά πίσω φρένου, υγρά συμπλέκτη και τακάκια πίσω φρένου ξεκινούσαμε το μεσημέρι της Παρασκευής για την Heinola και τον τεχνικό έλεγχο το βράδυ. Τον οποίο τεχνικό έλεγχο περάσαμε σχετικά εύκολα με μόνο παρατήρηση για τον διακόπτη φώτων του Factory Beta όπου δεν έχει διακόπτη για μικρή και μεγάλη σκάλα που απαιτείται στους αγώνες στη Φινλανδία για τις απλές διαδρομές. Το Σάββατο στις 8:08 ξεκινούσαμε τελευταίοι μετά τους οδηγούς των Α, Under20, Β, Vet, C, Hobby κατηγοριών. Με ήλιο αλλά με -2 βαθμούς κρύωνα οδηγώντας την πρώτη απλή σε δρόμους κυρίως με άσφαλτο για να βγούμε από την πόλη. Μετά από κάποια λεπτά φτάσαμε στην εκκίνηση της 1ης ειδικής. Το σχέδιο ήταν ότι ο Mika o οποίος ήταν για πολλά χρόνια στην Β κατηγορία και τώρα πια στη V50, θα οδηγούσε μπροστά με πολύ σταθερό ρυθμό χωρίς ρίσκα, εγώ στη μέση και ο Niko τελευταίος και κάθε φορά θα ξεκινούσαμε και θα τελειώναμε τις ειδικές μαζί. Ο τελικός χρόνος θα ήταν ο χρόνος του αργότερου της ομάδας γι αυτό και το ξεκίνημα και τελείωμα όλοι μαζί. Η 1η ειδική ήταν σε παλιά πίστα ΜΧ και στα μονοπάτια δίπλα της με ανηφοροκατηφόρες. Αρκετά στεγνή λογώ της βραδυνής παγωνιάς, τέλειωσε σύντομα. Πήραμε καινούργιες κάρτες χρόνου (κανονισμοί Rally) και με ένα πολύ σύντομο υπολογισμό χρόνου για το επόμενο ΣΕΧ πριν την επόμενη ειδική βγήκαμε στους δρόμους.

Με επιπλέων τον ιδρώτα από την 1η ειδική κρύωνα περισσότερο στον δρόμο παρόλο που η θερμοκρασία ανέβαινε σιγά σιγά. Μετά από αρκετά χλμ σε άσφαλτο φτάσαμε στη 2η ειδική όπου λανθασμένα μας είπαν ότι ακόμη και σε ομάδα πρέπει να φεύγουμε ανά 20 δευτερόλεπτα. Με μεγάλες αντιρρήσεις από τον Mika και τον Niko τελικά ξεκινήσαμε την 2η ειδική όπως μας είπαν. Κρύος αρχίζω να οδηγώ στα δικά μου όρια ώστε να πιάσω τον Mika. To έδαφος δυσκολότερο από πριν σε πιο παλιό δάσος με πολλά βράχια αλλά ακόμη παγωμένο στα σκιερά σημεία, απαιτούσε προσοχή για τρύπες σε ξεπαγωμένα σημεία αλλά και προσοχή με το συνεχόμενο ντριφτάρισμα των καρφιών του μπροστινού ελαστικού στα βράχια. Προσπέρασα σε ανηφορικά κομμάτια την ομάδα μπροστά μας και πλησιάζοντας τον Mika έπεσα στην αρχή δύο παγωμένων λουκιών που ήταν δίπλα δίπλα. Συνεχίζω γρήγορα χωρίς να σβήσει η μοτό με τον Niko πίσω μου. Στο τέλος της ειδικής βγαίνει γρήγορα η απόφαση ότι ξεκινάμε και τελειώνουμε τις ειδικές μαζί και αν έχουν ακόμη παράπονα, θα λυθούν αργότερα μιας και ακολουθούσαμε τους κανονισμούς. Μετά από ανεφοδιασμό στην απλή συνεχίζαμε δίπλα στη λίμνη με όμορφη γενικώς θέα και τον ήλιο πάντα παρών. Η 3η ειδική ήταν και πάλι κυρίως σε τεχνικό δάσος με κάποια σύντομα περάσματα σε μικρά χωράφια. Η 4η ειδική ήταν σε σκληρή αλλά και αμμουδερή βάση με ανηφοροκατηφόρες και πέτρινο μονοπάτι. Ο Mika σετάριζε τον ρυθμό και οι υπόλοιποι ακολουθούσαμε χαλαρά πίσω του. Μου ήταν ακόμη δύσκολο πολλές φορές να συνηθίσω στην σκέψη ότι πρέπει να οδηγάμε σε τέτοιους ρυθμούς αλλά αυτή ήταν η συμφωνία της ομάδας και έπρεπε να τερματίσουμε τον αγώνα. Στον επόμενο ανεφοδιασμό φόρεσα έξτρα μπουφάν fleece κάτω από το enduro jacket (συν το στρώμα ισοθερμικών από κάτω) τα οποία θα άνοιγα αρκετά πριν από κάθε ειδική και αυτό βοήθησε πολύ ώστε να παλέψω το κρύο.

Μετά από πολύ ώρα στις μία το μεσημέρι περίπου και προσπέραση δυο ειδικών, μιας και οι κατηγορίες ομάδων, Vet50, C και hobby δεν οδηγάν όλες τις ειδικές, είχαμε μια ώρα περίπου για το πρώτο μεγάλο service στην Jämsä. Μετά από σφύξιμο αλυσίδας και λεβιέ ταχυτήτων απολαύσαμε ζεστό φαγητό και λίγο καφέ. Η θερμοκρασία ήταν στους 8 βαθμούς και ο πραγματικός αγώνας, ειδικά για την Α κατηγορία μόλις ξεκινούσε με μεγαλύτερες και δυσκολότερες ειδικές. Περιμένοντας πριν το ΣΕΧ δίπλα σε βενζινάδικο παρατηρώ το πίσω λάστιχο σχεδών άδειο. Με προτροπή του Niko πάω γρήγορα στο βενζινάδικο και βάζω αέρα. Στο λεπτό μας περάσαμε το ΣΕΧ και συνεχίσαμε με την ελπίδα ο αέρας να φεύγει αργά από την σαμπρέλα, όπως έφυγε πριν, ώστε να βάζουμε αέρα σε κάθε ανεφοδιασμό και να μπορέσω να αλλάξω την σαμπρέλα στο επόμενο μεγάλο service πριν νυχτώσει. Πολύ σύντομα στυθήκαμε για την επόμενη ειδική αγχωμένοι κάπως για το λάστιχο και αν αντέξει τα πολλά χτυπήματα στα βράχια και στις κοφτές φυτευτές πέτρες. Μετά από ένα-δυο λεπτά στην ειδική αρχίζω να νοιώθω άβολα και ζεστά με τόσα ρούχα και ήδη 10 βαθμούς και με αρκετό αέρα στο στομάχι και κάποια μικρή επιθυμία για εμετό.  Είχα φάει λανθασμένα υπερβολικά. Με πολύ προσπάθεια έμεινα κοντά στον Mika έως ότου σε ένα πολύ εύκολο κατηφορικό απλά αμόλησα τη μοτό κάτω από τα πόδια μου. Αυτό σαν να με ξύπνησε λίγο και χάνοντας μόνο κάποια δευτερόλεπτα συνέχισα έχοντας πει στον Niko τί τραβάω… Μετά από αρκετά λεπτά τέλειωσε αυτή η ειδική και ήδη ανακουφισμένος συνεχίζαμε στην σύντομη απλή για την επόμενη πολύ μεγάλη σε διάρκεια και τεχνική ειδική. Συνεχόμενο κοπάνημα σε πέτρες και κομένα ξύλα αλλά και πολλά ανεβοκατεβάσματα σε βράχους. Είχα ανάψει παρόλο που είχα τέρμα ανοιχτό το jacket και το fleece. Τουλάχιστον κρατούσαμε έναν καλό ρυθμό χωρίς λάθη με τον Mika να έχει ανεβάσει αρκετά τον ρυθμό σε σχέση με το πρωί. Μετά από πολύ ώρα τέλειωσε η ειδική έχοντας προσπεράσει και πολλούς οδηγούς της Hobby.

Στον ανεφοδιασμό έβαλα και αέρα στο λάστιχο έχοντας κατεβεί η πίεση σε μόλις 0.4 bar. Μετά από προσπεράσεις ένα – δύο ειδικών με οδήγηση κυρίως σε άσφαλτο περάσαμε το βορειότερο σημείο της λίμνης, την πόλη Jyväskylä όπου γίνεται το WRC του παγκοσμίου πρωταθλήματος κάθε καλοκαίρι, και συνεχίσαμε προς νότο πάλι από την άλλη μεριά της λίμνης. Μετά από πολύ ώρα σε δρόμους και σπάσιμο όλων των καρφιών στα κεντρικά τακούνια του πίσω ελαστικού παρόλο που δεν ξεπερνούσαμε τα 80 χλμ ανά ώρα (κάτι που το πάθανε όλοι γενικώς στον αγώνα λόγω υψηλών θερμοκρασιών) οδηγήσαμε  ακόμη μία πολύ ωραία και τεχνική ειδική διαδρομή πριν το μεγάλο service το σούρουπο όπου άλλαξα την πίσω σαμπρέλα, βάλαμε το φως H.I.D. στο κράνος και έφαγα κάτι με μέτρο αυτή τη φορά. Νύχτα έπρεπε να οδηγήσουμε τις τρεις τελευταίες ειδικές και τις απλές ανάμεσα κυρίως σε χωματόδρομους και πάνω κάτω σε πολλούς λόφους. Η 1η ειδική στο σκοτάδι πήγε καλά με πολύ λάσπη και νερό και πολλά βράχια. Στην απλή μετά ο Μika λανθασμένα προσπέρασε ένα σημείο ανεφοδιασμού. Τον ακολούθησα με τον Niko να έχει σταματήσει για βενζίνη. Σε ένα μικρό κομμάτι με μονοπάτι συνέχισε χωρίς να κοιτάξει ιδιαίτερα πίσω του αφού ήταν και άλλοι οδηγοί με φώτα. Σταματώ για λίγο μήπως έρθει ο Niko αλλά αποφασίζω να συνεχίσω σύντομα. Κάνω να συνδέσω τα καλώδια του φως του κράνους με την μπαταρία στο τσαντάκι εργαλείων και κόβεται ένας σύνδεσμος. Απογοητευμένος συνεχίζω με το καντήλι για φως της μάσκας του Beta. Μετά από λίγο έπιασα τον Mika που περίμενε παρακάτω. Φτάνει και ο Niko έξαλλος. Συνεχίζουμε με την σκέψη ότι όλοι με 4Τ δεν θα έχουμε πρόβλημα για βενζίνη μέχρι τον επόμενο ανεφοδιασμό.

Η επόμενη ειδική μου ήταν πολύ δύσκολη παίρνοντας ρίσκα συνέχεια με ελάχιστο φωτισμό σε πολύ δύσκολο δάσος, βοηθούμενος από την εμπειρία από βραδυνή οδήγηση τα τελευταία χρόνια αλλά και με τον Niko να είναι κοντά πίσω μου προσπαθώντας να μου δείξει με το φως κράνους του τί υπάρχει κατά τη διάρκεια στροφών και μετά. Σε ευθείες ο ίσκιος μου κάλυβε τη γραμμή μπροστά μου. Τρέλα αλλά έπρεπε να συνεχίσουμε. Τουλάχιστον δεν έπεσα. Τελικά με κόπο και σχεδών παγωμένος φτάσαμε στη Heinola στην πίστα ΜΧ όπου θα ξαναείναι και η μία ειδική του παγκοσμίου τον Ιούνιο. Ακολουθήσαμε την ίδια τακτική με τα φώτα και τελικά ξεμπέρδεψα ανακουφισμένος χωρίς πτώση. Στις έντεκα το βράδυ τελικά βάλαμε τις μηχανές στο parc ferme μετά το τελευταίο service της μέρας όπου άλλαξα μόνο το φίλτρο αέρος, λάδωσα αλυσίδα και τσεκάρισα αν διάφορες βίδες είναι σφιγμένες.

Την Κυριακή με την αλλαγή της ώρας ξεκινήσαμε στις 10:08 για τις τελευταίες 5 ειδικές για εμάς μέχρι τον τερματισμό δίπλα στο αεροδρόμιο του Ελσίνκι. Δοκίμαζοντας άλλη τακτική με τα ρούχα, πάνω είχα πρώτα το μπουφάν fleece, μετά κοντομάνικο να τραβά τον ιδρώτα προς τα έξω, θώρακα και το εντούρο μπουφάν. Από την αρχή μέχρι το τέλος της μέρας ήμουν άνετος. Με τακτική ενός ζευγαριού ελαστικών (δύο μπροστινά και τέσσερα πίσω για τους Α σε αυτές τις συνθήκες με 200 ευρώ το κομμάτι) για όλο τον αγώνα ήθελε προσοχή στα παγωμένα σημεία με την πρόσφυση πίσω. Ολη την μέρα είχαμε μόνο ένα σύντομο κόλλημα και αυτό γιατί σε δύσκολο ανηφορικό με δύο απότομους βράχους συνεχόμενους, ένας από τους θεατές μας σταμάτησε για να μας πει ότι είναι άλλοι κολλημένοι και απλά προχωρήσαμε στο σημείο χωρίς να έχουμε χώρο πια για φόρα. Στα βίντεο παρακάτω είναι οι τρεις από τις πέντε ειδικές της ημέρας από την κάμερα που μου φορέσαν και μπορείτε να πάρετε μια γενική ιδέα της διαδρομής όπου αν γινόταν ο αγώνας λίγο αργότερα θα ήταν ακόμη δυσκολότερη. Ο τερματισμός και το μετάλιο το απόγευμα μας χαροποίησε ιδιαίτερα. Και σωματικά και μηχανικά ήμασταν όλοι ανέπαφοι.

Για την νίκη της γενικής (Yleis) δώθηκε μεγάλη μάχη με πολλά ρίσκα από τους κορυφαίους. Δυνατά ξεκίνησε το Σάββατο το πρωί ο 18χρονος Joni Kaivolainen    που προηγούταν μέχρι το πρώτο μεγάλο service. Από εκεί και μετά ανέβασε πολύ ψηλά τον πύχη ο αναγεννημένος Anti Hellsten και κάνοντας αγώνα στρατηγικής πια την Κυριακή κέρδισε άνετα την κατηγορία του Α1 και την γενική.  2ος γενικής και 1ος της Α2 ο Jari Mattila που προσπάθησε πολύ αλλά δεν είχε απαντήσεις στην ταχύτητα του Hellsten. 3ος τελικά γενικής και 2ος της Α1 ο Joni Kaivolainen. Σίγουρα αυτή η επίδοση είναι σημαντική για το μέλλον του. 4ος γενικής και 1ος της Α3 ο ήδη γνωστός από τους γύρους του παγκοσμίου στη Σκανδιναβία Toni Eriksson. 5ος γενικής και 2ος της Α3 ο γνωστός σε όλους Marko Tarkkala που έχει πια χρέη προπονητή στην ομοσπονδία για το εντούρο εκτός της θέσης του team manager στη Beta Finland. Χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία γι αυτόν τον αγώνα, ανέβασε ρυθμό την Κυριακή αλλά δεν ήταν αρκετό για κάτι καλύτερο. 6ος γενικής και 2ος της Α2 ήταν ο Roni Nikander που οδήγησε με δυο σπασμένα πλευρά από το Σάββατο και χρειάστηκαν πολλά παυσίπονα μέχρι να τερματίσει. Τα τελευταία χρόνια δημιουργούνται έντονες συζητήσεις αν ένας τόσο σκληρός και απαιτιτικός αγώνας από πολλές απόψεις θα πρέπει να μετρά για το πρωτάθλημα enduro της χώρας. Για παράδειγμα ο Tarkkala το ξαναείπε ότι δεν πρέπει να μετρά.

Να σημειωθεί οτι με διαφορά τελευταίος στην Β τερμάτισε τελικά ο Ισπανός φίλος του Kari Tiainen (και με Dakar πίσω του) Manolo Barnés ο οποίος εξεπλάγη από τις δύσκολες συνθήκες. Την ανασκόπησή του μπορείτε να βρείτε στο www.befurious.com.

Όλα τα αποτελέσματα

Στα παρακάτω λινκ πολλές φωτογραφίες.

http://sportimage.org/fotoklubi/thumbnails.php?album=165

http://www.sutipro.com/?page_id=1651

http://www.mkpictures.com/2014/PaijanteenYmpariajo2014.html

http://verxing.kuvat.fi/kuvat/motorsport/2014/79.+P%C3%A4ij%C3%A4nteen+ymp%C3%A4riajo,+29.-30.3./

http://jargon.kuvat.fi/kuvat/Moottoriurheilu/P%C3%A4itsi+2014/

Στο επόμενο βίντεο μέρος μίας ειδικής την Κυριακή.

leo-1

leo-2

leo-3

leo-4