Για τον 2ο αγώνα του πρωταθλήματος βρεθήκαμε πάλι μετά από μια βδομάδα κοντά στην περιοχή των λιμνών της Φινλανδίας, στην γενέτηρα πόλη του Kari Tiainen. Το ενδιαφέρων αυτού του αγώνα εστιαζόταν κυρίως στο πώς οι γνωστοί νότιοι από το παγκόσμιο πρωτάθλημα, Alessandro Botturi, Alessandro Belometti, Alesio Paoli, Fabian Planet και Ιvan Cervantes θα τα κατάφερναν απέναντι στα τοπικά αστέρια και στους γνωστούς Φινλανδούς του παγκοσμίου.

Ο λόγος γι αυτήν την τιτανομαχία ήταν η προετοιμασία των κορυφαίων αυτών οδηγών για τον 1ο αγώνα του παγκοσμίου στην Σουηδία μια βδομάδα μετά, σε παρόμοιες, δύσκολες συνθήκες λόγω του άστατου κλίματος. Το χιόνι έλιωνε με ταχύ ρυθμό την τελευταία βδομάδα και οι διοργανωτές έδιναν υποσχέσεις για έναν δυνατό αγώνα για όλους τους σχεδόν 250 αγωνιζόμενους, από τους επαγγελματίες της Α κατηγορίας μέχρι εμάς τους πρωτάρηδες (ή χομπίστες) της C κατηγορίας.

Φτάνοντας κατα τις εννιά στο Riihimaki δυσκολεύτηκα λίγο με την σύζυγο να βρούμε τον χώρο του αγώνα αλλά τελικά με χαρά είδαμε ότι όλο το κέντρο της μικρής πόλης ζούσε σε ρυθμούς εντούρο! Κεντρικό λύκειο μαζί με όλο το διπλανό αθλητικό πάρκο ήταν γεμάτα κόσμο και εντούρα. Ακόμη και τέντες αντιπροσωπιών με όλα τα χωμάτινά τους ήταν στημένες δίπλα στον χώρο της εκκίνησης. Οταν φτάσαμε εκεί, ξεκινούσαν οι ευρωπαίοι και ακούγαμε απο τα ηχεία τoν Ιvan τον Τρομερό να λέει ότι δεν έχει καμιά ελπίδα για νίκη αλλά σίγουρα θα προσπαθήσει για το καλύτερο μιας και το χιόνι στα περισσότερα σημεία της διαδρομής έλειπε και τη θέση του πήρε οποιοδήποτε άλλο στοιχείο εκτός ξερού χώματος.

Γρήγορα γρήγορα πέρασα τεχνικό έλεγχο την μοτό και ετοιμάστηκα για την εκκίνησή μου λίγο πριν τις 12. Καλύτερα έτοιμοι και να περιμένουμε παρά να τρέχουμε τελευταία στιγμή για να προλάβουμε, όπως έγινε μια βδομάδα πριν… Η τιμή των ελαστικών με καρφιά (μερικές εκατοντάδες ευρώ μόνο το πίσω) με απέτρεψε να αλλάξω το ήδη σακατεμένο πίσω και να ρισκάρω. Τουλάχιστον με πέρασαν στο τεχνικό έλεγχο και θα προσπαθούσα να απολαύσω όσο μπορούσα αυτόν τον αγώνα. Από ξύλινη πλατφόρμα ξεκίνησα για την απλή των 8 χιλιομέτρων μέχρι την 1η ειδική.

Τα πρώτα χιλιόμετρα ήταν διάσχιση της πόλης. Ο κόσμος στεκόταν και μας κοιτούσε και τα αυτοκίνητα μας έδιναν προτεραιότητα ακόμη και όταν δεν είχαμε. Εξω από την πόλη μπήκαμε αμέσως σε χωράφια ακολουθώντας το λούκι που είχε σχηματιστεί. Η ψυχολογία ανέβαινε μιας και εκεί μπορούσα να ζεσταθώ κάπως για τα 10 χλμ της ειδικής, σε αντίθεση με προηγούμενους αγώνες που ξεκίνησα τις ειδικές παγωμένος. Επίσης, οι 5 βαθμοί της θερμοκρασίας βοηθούσαν κάπως.

Σε λίγο περίμενα το ”3, 2, 1 lahtoo!” για την πρώτη ειδική. Το πρώτο κομμάτι της ήταν μερικά χιλιόμετρα σε χωράφια και μπορούσα να δω ότι στα περισσότερα σημεία αντί για λούκι χιονιού υπήρχε λούκι λάσπης ή χύμα λάσπη. Τα παιδιά της Α και Β που πέρασαν ήδη την έκαναν καλά την δουλειά τους. Οδηγώντας όσο πιο τάπα μπορούσα πήγαινα αρκετά καλά παρόλο που το πίσω μέρος του gasgas έκανε τα δικά του στις ευθείες. Το ανοιχτό γκάζι κρατούσε την μοτό σε ευθεία και με χαρά ένοιωσα την μοτό να κρατά καλά στις στροφές αφού τα πλα’ι’νά καρφιά δεν είχαν σακατευτεί ακόμα από βράχια. Το συνεχές πάνω κάτω στα χωράφια έκλεβε πολύ ενέργεια μόνο όταν αναγκαστικά οδηγούσαμε μέσα στο σκληρό λούκι. Η τεχνική με τα πόδια κουπιά για ισοροπία και όσο γινόταν τέρμα γκάζι δούλευε και στη λάσπη! Μετά από μερικά λεπτά μπήκα σε μονοπάτι στους διπλανούς λόφους.

Τα λούκια έφυγαν αλλά στο μενού μπήκαν κοτρώνες, ρίζες, μεγάλα γλυστερά βράχια και ανηφοροκατηφόρες. Η ορμή από τις στροφές ήταν το γιατρικό για όλα αυτά μαζί με προσεκτικό (βασικά σχεδόν κλειστό) γκάζι στην κορυφή των βράχων γιατί το πίσω λάστιχο έκανε συνέχεια τα δικά του. Τα λεπτά περνούσαν έχοντας προσπεραστεί από μόνο έναν με δίχρονο και στα δύσκολα προσπέρασα κιόλας δυο τρεις τετράχρονους με χαμόγελο μέχρι τα αυτιά για την δίχρονη επιλογή μου.

Με απλή λίγων χιλιομέτρων εκεί τριγύρω ξαναγυρίσαμε στην άλλη πλευρά του ίδιου λόφου για την δεύτερη ειδική. Τα απότομα ανεβοκατεβάσματα έλειπαν αλλά υπήρχαν όλα τα στοιχεία ενός απαιτιτικού μονοπατιού.Τα λεπτά περνούσαν εκεί μέσα χωρίς να βγαίνουμε καθόλου στα διπλανά χωράφια. Παλεύοντας συνέχεια με τις κοτρώνες που είχαν συμμαχία με το πίσω λάστιχο! Πλησιάζοντας προς το τέλος της ειδικής το μυαλό σκεφτόταν συνέχεια για την απαιτιτική ανηφόρα για την οποία μας είχαν προειδοποιήσει. Ενα στοιχειώδες μπερμ σε αντίθετη κλήση ανάμεσα σε δέντρα είχε ήδη σχηματιστεί. Κατεβάζω πρώτη και προσπαθώ να επιτεθώ για όσο γίνεται καλύτερη φόρα. Τα χέρια και το σώμα βαστούσαν και ο πίσω τροχός έκανε ό,τι μπορούσε για λίγη πρόσφυση στο σαθρό βρεγμένο χώμα με σκόρπιες ρίζες. Σπινιάροντας συνέχεια σχεδόν τα κατάφερα. Οι φωτογράφοι είχαν πάρτυ εκεί! Με την ουρά στα σκέλια χωρίς να ρισκάρω άτσαλο πέσιμο, σταματώ, γυρνώ γρήγορα προς τα κάτω τη μοτό και με ζιγκ ζαγκ ανάμεσα στα δέντρα παίρνω σειρά μετά από συνάδελφο για το μπερμ. Ανεβαίνει αυτός και ξεκινώ τέρμα γκάζι! Κάποιος σοφός είπε κάποτε το παν μέτρον άριστο αλλά εγώ σκέφτηκα ”σπάστο τέρμα και ό,τι βγει!” Και βγήκα στην κορυφή. Χαλάλι το λεπτό που χάθηκε εκεί! Ανεβασμένος, και με φίλους από τη λέσχη που παρακολουθούσαν και με εμψύχωναν, συνέχισα τα ανεβοκατεβάσματα στον λόφο όπου τέλειωσε η ειδική. Πέντε λεπτά μικρότερος χρόνος γι αυτήν την μικρότερη ειδική που ήταν όμως πιο κουραστική από την πρώτη.

Μετά από λίγο ξεκουραζόμουν στο διάλειμα πριν το ΣΕΧ για τις δυο τελευταίες ειδικές. Το χαμόγελο της Μέρβη μου έδινε δύναμη για τον δύσκολο αυτό αγώνα. Ξανά μέσα από το κέντρο της πόλης οδηγούσα προς την περιοχή των λόφων. Σε μια διασταύρωση θυμάμαι ότι δεν έβαλα βενζίνη! Από το διαφανές τεπόζιτο φαινόταν ότι είχα περίπου 4 λίτρα βενζίνη. Τρομοκρατημένος από την εικόνα να μένω από βενζίνα και όχι από το πίσω λάστιχο συνέχισα ρισκάροντας και σκεφτόμενος ότι περίπου 4 λίτρα χρειάστηκα μέχρι εδώ. Ισως έφταναν μέχρι το τέλος. Δεν ήξερα αν μπορούσα να γυρίσω πίσω και να φουλάρω και έτσι συνέχισα με το ρίσκο.
Η τρίτη ειδική εξελισσόταν όπως και η δεύτερη. Δηλαδή συνέχεια σε δύσκολο δάσος. Τα λεπτά περνούσαν και εγώ είχα το μυαλό στη βενζίνη και ταυτοχρόνως στα δέντρα και στις κοτρώνες που καραδοκούσαν. Ξαφνικά μετά από γρήγορο λούκι πλάγια του λόφου βλέπω μπερμ και μετά απότομο πλάγιο ανέβασμα με λούκι που άνοιγε σε σαθρό χώμα και στο τέλος απότομα βράχια. Σταματώ τελείως για να δω δυο παιδιά μπροστά μου και πως το ανεβαίνουν. Ο ένας ανέβηκε ο άλλος έπεσε στην πλαγιά μέσα σε μπόλικο μαλακό χιόνι με την μοτό να τον πλακώνει.

Δυο βαθιές ανάσες και ξεκινώ. Αποφασίζω με δευτέρα για λιγότερο σπινιάρισμα. Μάταια! Η παραμικρή έξοδος από το λούκι σε πετούσε κάτω και το ίδιο έγινε με μένα! Τουλάχιστον δεν με πλάκωσε η μοτό. Ξανά κάτω για λίγη φόρα. Ξανά τα ίδια! Ξανά κάτω, ξανά τα ίδια! Το πίσω λάστιχο έχανε πρόσφυση με το παραμικρό! Οι θεατές να μου δίνουν συμβουλές για πολύ φόρα στην αρχή και να μείνω κολλητά με τον τοίχο αριστερά μου! Τελικά μετά από τέσσερις προσπάθειες και αρκετά χαμένα λεπτά τα κατάφερα! (Μετά το τέλος του αγώνα ακούσαμε για σακατεμένα άτομα σε εκείνο το σημείο. Να είναι το παιδί της φωτογραφίας; )

Κουρασμένος κάπως συνέχισα σκεφτόμενος μόνο τον τερματισμό κι ας είμαι και τελευταίος! Το ίδιο κοπάνημα συνεχίστηκε στο δάσος και τελικά μετά από 29 λεπτά μπορούσα να χαλαρώσω στην απλή.
Η βενζίνη είχε κατέβει αρκετά κάτω από την ένδειξη των 3 λίτρων. Στημένος για την τελευταία ειδική είχα ανακτήσει τις δυνάμεις. Θυμώμουν από την περιγραφή ότι θα ήταν όλη σχεδόν σε χωράφι. Ενοιωθα καλά για να οδηγήσω τέρμα. Λούκια δεν υπήρχαν, απλά λάσπη, νερό και πέτρες με μαλακό χιόνι να περιμένει σε έξοδο και επίσης ξύληνες λασπωμένες γεφυρούλες να ενώνουν τα χωράφια. Το gasgas πετούσε, μαζί του κι εγώ! Για μερικά λεπτά ξέχασα την βενζίνη και απολαύμανα οδήγηση! Μετά από στροφή να σου και η Μέρβη να φωνάζει ”Gooooo Goooooo!!” και να προσπαθεί να βγάλει φωτογραφίες! ”Αεράαααααα!!!!” κι εγώ μέσα από το κράνος!

Πλησίαζα συνέχεια τετράχρονο της C που μάταια προσπαθούσε να ξεφύγει! Ο πίσω τροχός δεν ίσιωνε ποτέ χάνοντας δεύτερα αλλά ούτε που με ένοιαζε! Τα παιδιά του club να είναι εκεί και να τρέχουν και αυτοί μεσα στις λάσπες να με εμψυχώσουν! Ετοιμος για την προσπέραση ακούω το πρώτο γκουουου της μοτό! ”Οχι τώρα!” φώναξα δυνατά. Στον πανικό προσπαθούσα να βρω το ρουμπινέτο αλλά το κάλυμα του καρμπυρατέρ εμπόδιζε. Τελικά σταμάτησα και χάνοντας τουλάχιστον μισό λεπτό ξαναξεκίνησα. Μετά από λίγα ακόμα γκάζια στην παιδική χαρά που είχε δημιουργηθεί στα εκεί χωράφια τέλειωσε κι αυτή η ειδική. Σιγά σιγά έφτασα στο κέντρο της πόλης για τον τερματισμό με σταγόνες βενζίνης στο καρμπυρατέρ.

Τελικά ο 5ος αγώνας της ζωής μου είχε αίσιο τέλος και ήταν η καλύτερή μου προπόνηση μέχρι εκείνη τη στιγμή. Τα 50 άτομα της C κατηγορίας που τολμήσαμε να πάρουμε μέρος σε τόσο δυνατό αγώνα, ανταμοιφθήκαμε! Παρόλο το -5 σε λεπτά χρόνου από αποιονδήποτε άλλο στην 3η ειδική, είδα με χαρά στο τέλος ότι πέρασα αρκετούς από την τετράχρονη κατηγορία. Αυτό μου έδωσε δύναμη να περιμένω πως και πως τον αγώνα κυπέλλου της επόμενης μέρας (σύντομα η περιγραφή του extreme όπως αποδείχθηκε αγώνα!).

Ολα τα αποτελέσματα εδώ: http://www.fin-enduro.com/tulokset/rimpkk07/

Στην Α κατηγορία τα πράγματα εξελίχθηκαν όπως αναμενόταν. Δηλαδή με την πρώτη δεκάδα γενικής να αποτελείται από φινλανδικά ονόματα παρόλο τις κανονικές συνθήκες με ελάχιστο χιόνι γενικώς στη διαδρομή. Από τα μεγάλα ονόματα τελικά ο Paoli της Beta δεν ήρθε, όπως και ο Samuli Aro που προτίμησε να προετοιμάσει αλλού την μοτοσυκλέτα του για το παγκόσμιο. Η ”έκπληξη” ήρθε από τον ”speedy” και σπεσιαλίστα στη λάσπη Mika Ahola που δεν έδωσε δικαίωμα για αμφισβήτηση σε κανέναν. Μέχρι τα προηγούμενα μεσάνυχτα δοκίμαζε διαφορετικά καρμπυρατέρ όπως ανάφερε ο ίδιος. Και να συμπληρώσω ότι δεν έχει τρέξει σε χειμωνιάτικο αγώνα στη Φινλανδία από το 2003 μένοντας τα τελευταία χρόνια στην Ιταλία. Απορώ πόσα παγκόσμια πρωταθλήματα θα είχε στο ενεργητικό του αν δεν έμπλεκε με δευτεροκλασάτες ομάδες.

Μερικές φωτογραφίες εδώ (Erkki Poutanen) http://www.sevenracing.net/enduro/kuvat/kuvat_uutiset_ennakot/riihimaki_sm07/indeksi.htm

O Cervantes ήταν ευχαριστημένος από τον αγώνα και την θέση του όπως και οι Ιταλοί που ακολούθησαν από κοντά στην τετράχρονη κατηγορία. Ο Planet επίσης πήγε πολύ καλά στα δίχρονα. Ολοι τους δήλωσαν έτοιμοι για τον πρώτο αγώνα του παγκοσμίου στη Σουηδία, ψάχνοντας μόνο λίγο καλύτερες ρυθμίσεις στις αναρτήσεις. Σίγουρα θα είναι θεαματικός αγώνας!

Περισσότερες φωτογραφίες http://reinhard.1g.fi/kuvat/VUOSI+2007/MotoCenter+SM-Enduro/

Καλές εντουράδες!

Κείμενο – φωτογραφίες: Λεωνίδας Τσιόπουλος


 

Ο Λεωνίδας είναι Έλληνας που διαμένει μόνιμα στην Φινλανδία. Μέσα από το χόμπι του, την αγάπη του για την μοτοσυκλέτα και τους αγώνες μαθαίνουμε από πρώτο χέρι νέα από τους Φινλανδικούς αγώνες. Αν είστε επαγγελματίας του χώρου και σας αρέσει η δουλειά του Λεωνίδα επικοινωνήστε μαζί μας για να τον υποστηρίξουμε στο έργο του.