Για τον 3ο αγώνα κυπέλλου βρεθήκαμε 80 χιλιόμετρα βόρεια του Ελσίνκι την αμέσως επόμενη μέρα μετά από τον 2ο πρωταθληματικό αγώνα, για τον οποίο μπορείτε να διαβάσετε την περιγραφή του στο enduro.gr. Παρόλο την κούραση της προηγούμενης ημέρας περίμενα πως και πως αυτόν τον αγώνα. Ελάχιστοι οι αγωνιζόμενοι που θα έπαιρναν μέρος και στους δυο αγώνες αλλά αυτό δεν εμπόδισε καθόλου. Και οι δυο αγώνες είχαν περίπου 250 συμμετοχές έκαστος παρόλο τις πολύ δύσκολες συνθήκες! Επίσης, αυτός ο αγώνας θα ήταν και ο δεύτερος αγώνας του ξεχωριστού πρωταθλήματος για τους βετεράνους οι οποίοι θα έπρεπε να κάνουν δυο γύρους αντί για έναν που κάνουν συνήθως. Πληρώνοντας το παράβολο των 40 ευρώ βρέθηκα με την λασπωμένη μου μοτοσυκλέτα στην εκκίνηση.

Ολες οι άλλες κατηγορίες είχαν ξεκινήσει και έτσι εμείς της C κατηγορίας θα απολαμβάναμε μια ήδη ταλαιπωρημένη διαδρομή. Τουλάχιστον τώρα αντισταθμιζόταν κάπως η μη οδήγηση δεύτερου γύρου για τους C οδηγούς. Με την ψυχολογία ανεβασμένη και έχοντας ξεχάσει την ταλαιπωρία της προηγούμενης ημέρας λόγω πίσω ελαστικού, ξεκίνησα τον αγώνα οδηγώντας κατευθείαν σε χωράφια με στιβαρά λούκια λάσπης πριν την πρώτη ειδική. Η λιακάδα μετά από πολλές μέρες έκανε την εμφάνισή της και αυτό ανέβαζε ακόμη περισσότερο την ψυχολογία. Η αρχή της πρώτης ειδικής των 14 χιλιομέτρων ήταν σε χωράφια. Πολύ νερό από το χιόνι που έλιωνε συνέχεια και λάσπη παντού ήταν τα κύρια στοιχεία. Το σώμα είχε μάθει μόνο του ήδη τι στάσεις έπρεπε να παίρνει πάνω στο GasGas και το γκάζι σχεδόν πάντα ανοιχτό. Με χαρά είδα να πλησιάζω άλλους μπροστά μου και άρχισα να πιέζω ακόμη περισσότερο. Ετοιμος για προσπέραση τους βλέπω να κόβουν. Κοιτάζω λίγο καλύτερα μπροστά μου και βλέπω πριν και μετά από χαντάκι πολλούς αγωνιζόμενους σταματημένους στην άκρη του λόφου. Ενας ένας ξεκινούσε τέρμα γκάζι για να δοκιμάσει την τύχη του σε μια πολύ δύσκολη ανηφόρα γεμάτη πέτρες, ρίζες, λάσπη και στο τέλος της βράχια! Οι θεατές κοιτούσαν με ενδιαφέρων τις επιτυχημένες και αποτυχημένες προσπάθειες. Δυο αγωνιζόμενοι πάρκαραν τα εντούρα τους και αγόρασαν λουκανικάκι από την μικρή καντίνα που βρισκόταν δίπλα στο χαντάκι! Σε λίγο φτάνει η σειρά μου και χωρίς να θέλω να σκεφτώ το λάστιχό μου, ξεκινώ τέρμα γκάζι. Με φοβερά τινάγματα του πίσω τροχού δεξιά αριστερά η μοτό σταμάτησε τρία τέσσερα μέτρα πριν την κορυφή.

Ανέβασμα με σπρώξιμο δεν έπαιζε και έτσι ξανά κάτω για φόρα. Η δεύτερη προσπάθεια κατέληξε στο ίδιο αποτέλεσμα. Η τρίτη το ίδιο. Μαζί μου δοκίμαζαν και δυο τρεις άλλοι. Η ανδρεναλίνη στα ύψη χωρίς ίχνος κούρασης! Μετά από μερικές προσπάθειες ακόμα, ήρθε και η θεαματικότερη με ένα περίεργο συνδιασμό άλματος και σούζας καπάκι! Τουλάχιστον το gasgas στύθηκε έτοιμο στα δέντρα για εύκολη κάθοδο και καινούργια προσπάθεια! Τα φλας είχαν πάρει φωτιά!

Ετοιμος για ακόμη μία προσπάθεια λέω στα παιδιά της οργάνωσης ότι ”αφού με περάσατε έλεγχο με τέτοιο πίσω λάστιχο θα με έχετε εδώ μέχρι να τελειώσει η βενζίνη να προσπαθώ!”, δείχνοντας το λάστιχο. Ο ένας μου είπε να πάρω λουκανικάκι από την καντίνα κι ένας άλλος άρχισε να ανηφορίζει. Με το σώμα μπροστά από την τάπα του τεπόζιτου άρχισα να ξανανεβαίνω με την μοτό να ουρλιάζει. Χοροπηδηχτά έφτασα και πλάγιασα σε ένα σημείο που με λίγη βοήθεια θα μπορούσα να σπρώξω τη μοτό πάνω.

Ετσι κι έγινε, με το παιδί που ήδη είχε ανεβεί και ακόμη έναν να τραβάν από το πιρούνι κι εγώ να σπρώχνω γκαζώνοντας. Στα γρήγορα τους λέω ευχαριστώ και αν θέλουν ας μου δώσουν μια ώρα επιπλέων στον χρόνο μου. Το μόνο που μ’ έννοιαζε ήταν ο τερματισμός και να ευχαριστηθώ οδήγηση! Συνεχίζοντας στο μονοπάτι του δάσους προσπαθούσα να πάρω βαθιές ανάσες να ηρεμήσω λίγο. Ο χρόνος αυτής της ειδικής είχε πάει περίπατο αλλά το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι έτοιμος για τις επόμενες ειδικές. Το μονοπάτι δύσκολο με πολλά βράχια και ξύλα απαιτούσε 110% προσοχή συνέχεια. Ξαφνικά ακούω δίχρονο πίσω μου να πλησιάζει. Βρίσκω μισό μέτρο χώρο για να περάσει αλλά σταματά δίπλα μου και μου λέει ”είμαι των οργανωτών… συνέχισε γιατί πλησιάζουν οι Α κάνοντας τον δεύτερο γύρο τους..! Θα σε βοηθήσω να μην γίνει μπέρδεμα στα πολύ στενά περάσματα”. Βαριανασαίνοντας συνέχισα όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Η ειδική δεν τέλειωνε ποτέ! Τελικά τυχερός, βρέθηκε πολύ γρήγορα ένα μικρό πλάτωμα και ο ένας της Α που έφτανε γρήγορα πέρασε και είπε στα γρήγορα κι ευχαριστώ! Τέλειωσε αυτό το βάσανο με χρόνο 56 λεπτών. 20 λεπτά χειρότερα από οποιονδήποτε άλλο αλλά το παν ήταν που μπορούσα να συνεχίσω. Μερικοί ήδη εγκατέλειψαν στην ανηφόρα.

Στους αγροτικούς δρόμους της απλής ανάκτησα κάπως τις δυνάμεις αλλά αγχώθηκα όταν είδα τους Α δίπλα μου… Ο ίδιος της οργάνωσης πριν ξεκινήσω την δεύτερη ειδική μου είπε ότι θα με ακολουθεί και θα τσεκάρει… Ξεκινώ και σύντομα καταλαβαίνω ότι όλη η ειδική θα ήταν μονοπάτι με δέντρα και μπόλικο χιόνι πολύ κοντά. Είχα και την ουρά της μοτό να κάνει ό,τι γουστάρει είχα και το άγχος να μην κόψω τον ρυθμό των γρήγορων! Τελικά χρειάστηκε να σταματήσω τρεις φορές αλλά τουλάχιστον δεν θύμωσαν μαζί μου. Ο χρόνος μου και πάλι πήγε περίπατο αλλά άλλα πράγματα είχαν σημασία εκείνη τη στιγμή. Οδηγώντας σαν μανιακός στους αγροτικούς δρόμους προσπαθούσα να φτάσω όσο πιο γρήγορα στα κεντρικά για τσεκάρισμα του χρόνου πριν τις τρεις τελευταίες ειδικές. Με βάση το ρολόι στο τιμόνι ήμουν ακόμη μέσα στον χρόνο μου αλλά όχι για πολύ ακόμα. Εφτασα, είπα στη σύζυγο στα γρήγορα ότι βάζω βενζίνη και φεύγω και αυτή αμήχανα αλλά χαρούμενη που δεν έπαθα τίποτα έπιασε να καθαρίσει τα γυαλιά που ήταν εμπόδιο σε τέτοιο λασπερό αγώνα και τα είχα κρεμάσει στο τιμόνι. Με προτροπή μου τα παράτησε γρήγορα και καθάρισε μια μπανάνα να φάω όταν ταυτόχρονα έβαζα βενζίνη.

Σε λίγο έδινα την κάρτα μου για τσεκάρισμα και ξεκινούσα ανακουφισμένος μαζί με άλλους αναβάτες της κατηγορίας μου. Η τρίτη ειδική ήταν ένας συνδιασμός μονοπατιού σε δάσος και τέρμα γκάζι σε λούκια γεμάτα νερό σε χωράφια και σε ακόμη παγωμένους δασικούς δρόμους. Μια πτώση σε δασικό δεν δημιούργησε πρόβλημα, απλά με καθυστέρησε μισό λεπτό και μ’ έκανε να σκεφτώ λίγο πιο λογικά για τα επόμενα. Στο τέλος ήξερα ότι δεν έκανα άσχημο χρόνο εκεί για τα δεδομένα της κατηγορίας μου και αυτό με ανέβασε ψυχολογικά για τις δυο τελευταίες ειδικές.

Νοιώθοντας δυνατός μετά από λίγο ξεκινούσα να καλύψω τα 12 χιλιόμετρα της τέταρτης ειδικής. Το μενού είχε όλα τα στοιχεία της προηγούμενης ειδικής και ακόμα περισσότερα χωράφια με απρόβλεπτα λόγω νερού βαθιά λούκια. Πηγαίνοντας τέρμα όπου μπορούσα έβλεπα στα ανοίγματα στα χωράφια να πλησιάζω σιγά σιγά άλλους της κατηγορίας μου. Η οδήγηση στα χωράφια ήταν μια εμπειρία συνεχόμενου ντους με παγωμένο νερό! Τουλάχιστον αυτό το κρύωμα κρατούσε το μυαλό μου σε εγρήγορση! Το GasGas ακολουθούσε πιστά τις εντολές μου.

Τα λεπτά περνούσαν και ακόμη καμιά ένδειξη ότι κάπου τελειώνει η ειδική. Σε δυο τρεις περιπτώσεις διασχίσαμε αυλές σπιτιών των οποίων οι ιδιοκτήτες είχαν προσφέρει για τον αγώνα! Είναι δυνατόν να μην σε φτιάχνουν τέτοια πράγματα; Μετά από λίγο είχαμε μπει σε μονοπάτι σε δάσος και σύντομα ανεβοκατέβαινα στα πλάγια ενός περίεργου μέρους… Το όλο σκηνικό ήταν σαν τεράστια, σταματημένα, απότομα κύματα που έπρεπε να τα ανεβοκατεβείς. Χρειαζόταν πολύ προσοχή με το γκάζι, την ορμή και την θέση του σώματος. Περνώντας αυτά τα πρώτα κύματα είδα δεξιά μου στην άλλη πλευρά αναποδογυρισμένους συναδέλφους στην κοιλιά άλλων κυμάτων! ”Αμάν”, σκέφτηκα. Ακολουθώντας τη διαδρομή ξαναβγήκα σε χωράφι. Σε ένα λεπτό ξαναπλησίαζα στην κόλαση που είχαν στύσει εκεί οι οργανωτές. Φτάνω στην αρχή της πρώτης απότομης κατηφόρας και σταματώ. Κοιτώ πρώτα τον κόσμο τριγύρω που περίμενε να δω πως θα τα καταφέρω. Προσπάθησα να κατανοήσω την καταστάση μιας και πρώτη φορά στη ζωή μου βρισκόμουν σε τέτοια πράγματα! ”Το λάστιχο είναι μπούμεραγκ αυτή τη στιγμή…. ρυθμός με λίγη φόρα ήδη από την κατηφόρα και ότι γίνει!” προσπάθησα να μιλήσω με την ίδια μου την ψυχή. Μπροστά μου είχα δυο τεράστια απότομα σαμάρια με την κορυφή του δεύτερου ακόμη ψηλότερα. Αφήνω την μοτό να ρολάρει και ”κάθομαι” στο πίσω φτερό. Στον πάτο το γκάζι τέρμα και βουρ για κορυφή! Με 0 χλμ/ώρα φτάνω πάνω. Σταματώ, ξανατσεκάρω και αφήνομαι για κάτω. Η τελευταία ανηφόρα/τοίχος είχε και περισσότερο σαθρό χώμα και έτσι το γκάζι άνοιξε νωρίτερα. Ουρλιάζοντας από την ανδρεναλίνη ανέβαινα σιγά σιγά προς τα πάνω με σχεδόν κάθετη κλήση! Η μοτό παρέμενε στη γραμμή της και αυτό ήταν σημαντικό! Λίγο πριν την κορυφή την νοιώθω να θέλει να σταματήσει και την αφήνω να πετάξει πάνω προσπαθώντας να τη σπρώξω ευθεία! Και πέτυχε! Εγώ κουτρουβάλησα προς τα κάτω αλλά η μοτό είχε σταματήσει ωραιότατα πάνω έτοιμη να ξεκινήσει και να φύγει! Κάτι παρόμοιο με αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία αλλά με λίγο καλύτερη τύχη.

Μεσα σε τρελή χαρά σκαρφάλωσα, την πήρα και τερματίσαμε την ειδική πενήντα μέτρα μετά. Ενας απο το προσωπικό των διοργανωτών μου πρόσφερε energy drink αλλά εγώ, παρόλο διψασμένος, τον ευχαρίστησα και έφυγα για την απλή. Στην απλή τραγουδούσα από την χαρά μου! Η πέμπτη ειδική ήταν ένα ακόμη ντους στα χωράφια. Αρκετά μικρότερη από τις προηγούμενες τέλειωσε σύντομα. Εφτασα στον τερματισμό και σαν μικρό παιδί ευχαριστούσα όποιον έβρισκα μπροστά μου από την οργάνωση. Η Μέρβη, που ήταν ένας άψογος support μηχανικός όλο το σαββατοκύριακο, πανηγύριζε και έβγαζε φωτογραφίες! Προσέξτε το λάστιχο στη φωτογραφία. Οχι μόνο τα σπαζμένα καρφιά αλλά και η χάραξη πέλματος μου πήγαιναν κόντρα όλο το σαββατοκύριακο! Αλλά ας έχει… μάλλον έτσι ήταν να γίνει και τουλάχιστον ήταν πιο ενδιαφέρων.

Τελικά στα αποτελέσματα έπιασα τετράχρονους που κουράστηκαν προς το τέλος. Για κάποιο περίεργο λόγο ο χρόνος της τελευταίας ειδικής φαίνεται σαν καπέλο αλλά καθόλου δεν με νοιάζει! Ηταν ο καλύτερος αγώνας που συμμετείχα μέχρι εκείνη τη στιγμή! Η δυσκολία του φαίνεται από τις πολλές εγκαταλείψεις λόγω κούρασης στην τετράχρονη Β κατηγορία.

Εδώ όλα τα αποτελέσματα: http://www.fin-enduro.com/tulokset/nrt07/

Περισσότερες φωτογραφίες από τον αγώνα μπορείτε να δείτε εδώ:
http://www.nikrus.com/sm-enduro_11032007/

Ο επόμενος αγώνας είναι μια τριήμερη οδύσσεια 1000 χλμ στη νοτιοκεντρική Φινλανδία τέλος Μαρτίου με 212 τρελούς να δοκιμάζουμε τις ψυχικές και σωματικές μας δυνάμεις σε εξωπραγματικές συνθήκες προσπαθώντας να κάνουμε τον κύκλο της μεγάλης λίμνης Paijane, με εκκίνηση και τερματισμό στο Ελσίνκι. Ο δυσκολότερος ευρωπαικός αγώνας που γίνεται κάθε χρόνο εδώ και 82 χρόνια. Συνήθως συμμετέχουν μόνο σκανδιναβοί και Ρώσοι και θα είμαι ο πρώτος νότιος που θα το δοκιμάσει. Υπόσχομαι να τα δώσω όλα για τον τερματισμό! Μείνετε συντονισμένοι!

Ευχαριστώ και πάλι τα παιδιά του enduro.gr μέσα από το οποίο μοιράζομαι τις εμπειρίες μου με εσάς!

Καλές εντουράδες!

Κείμενο – φωτογραφίες: Λεωνίδας Τσιόπουλος


 

Ο Λεωνίδας είναι Έλληνας που διαμένει μόνιμα στην Φινλανδία. Μέσα από το χόμπι του, την αγάπη του για την μοτοσυκλέτα και τους αγώνες μαθαίνουμε από πρώτο χέρι νέα από τους Φινλανδικούς αγώνες. Αν είστε επαγγελματίας του χώρου και σας αρέσει η δουλειά του Λεωνίδα επικοινωνήστε μαζί μας για να τον υποστηρίξουμε στο έργο του.