72ος κύκλος λίμνης Paijanne
3ος αγώνας πρωταθλήματος Φινλανδίας 2007
30/3 – 1.4/2007
3ήμερος αγώνας 960 χιλιομέτρων και 25 ειδικών

2η ημέρα

Στις 06:00 ξυπνήσαμε και ο Τιμο πήρε αμέσως τηλέφωνο για να μάθει την ώρα εκκίνησης. Πολύ χαρούμενος μου λέει ότι στις 8:16 ξεκινώ. Και μου εξηγεί αμέσως γιατί ήταν στενοχωρημένος. Μ’ έστειλε νωρίς στο ΣΕΧ μετά την αλλαγή σαμπρέλας… Ήμουν εκεί 4 λεπτά νωρίτερα. Αν ήμουν 6, θα αποκλειόμουν από τον αγώνα λόγω πρωπορείας στο τέλος της μέρας! Χαρούμενοι φάγαμε πρωινό και φύγαμε για το άλλο ξενοδοχείο. Και πάλι λιακάδα και αυτό μου ανέβαζε την ψυχολογία παρόλο την ψύχρα των 3 βαθμών. Έχοντας φορέσει πάνω κάτω ισοθερμικά ξεκίνησα για τις 13 ειδικές και τα σχεδόν 700 χλμ της ημέρας. Αυτός θα ήταν βασικά ο κύκλος της λίμνης Paijanne. Αισιόδοξος στόχος της μέρας ήταν να πιάσω τον επόμενο που μου έριχνε αρκετά λεπτά. Στην αρχή ήταν απλή διαδρομή 15 λεπτών να βγούμε από την πόλη και να φτάσουμε στην 1η ειδική της ημέρας και 7ης του αγώνα. Η ψύχρα ενοχλούσε με την νορμάλ στολή αλλά σκεφτόμουν ότι αργότερα θα ζεστάνει λίγο. Συνεχίζοντας την έξυπνη και χαλαρή οδήγηση στην ειδική προσπέρασα κολλημένους δίχρονους και τετράχρονους της κατηγορίας μου. Ο τρόπος που είχαν κολλήσει μου έδειχνε ότι το μυαλό και το σώμα τους άρχισε να κουράζεται. Χαμογελούσα και συνέχιζα μη νοιώθοντας καθόλου κούραση και με το gasgas να δουλεύει υποδειγματικά στο κακοτράχαλο τεραίν.

H επόμενη απλή ήταν πάλι ολοταχώς για βορρά. Άσφαλτο και πάλι με τα καρφιά του πίσω ελαστικού να δυσανασχετούν. Πολλά την είχαν κάνει ήδη από την προηγούμενη μέρα. Η ψύχρα παρέμενε και δημιουργούσε μια αίσθηση πείνας. Το κρύο μαζί με τις ειδικές απαιτεί ενέργεια. Τουλάχιστον το σύστημα νερού και χυμού το είχα πάντα μαζί και θα το άλλαζα συχνά με δεύτερο. Λίγο πριν την επόμενη ειδική υπήρχε σημείο ανεφοδιασμού. Να σημειώσω τώρα ότι ανεφοδιασμός οπουδήποτε αλλού εκτός των συγκεκριμένων σημείων δεν επιτρέπεται. Είναι αυτόματος αποκλεισμός αν σε καρφώσει άλλος αγωνιζόμενος ή ομάδα. Δανεισμός βενζίνης από άλλη ομάδα επιτρέπεται. Εκτός των άλλων σκοτούρων στο κεφάλι είχα να σκέφτομαι και αυτό! Στο φουλάρισμα ο Τίμο δίνοντάς μου μια μπανάνα με χαμόγελο μου λέει ότι η Μέρβη νοιώθει καλύτερα και θα έρθει με λεωφορείο να μας περιμένει στο Lahti το βράδυ. Αν τέτοια νέα δεν δίνουν δύναμη για τη συνέχεια, πια δίνουν; Με χαμόγελο μέχρι τα αυτιά οδήγησα χαλαρά στην 2η ειδική της ημέρας, ή 8η του αγώνα, που ήταν παρόμοια με την πρώτη αλλά μεγαλύτερη σε διάρκεια, περίπου ένα τέταρτο. Προσπαθούσα απλά για καλό ρυθμό χωρίς κόλλημα ή πτώση. Ήταν πολύ νωρίς ακόμη για οποιαδήποτε ”επίθεση”. Το διαφορετικό, ξηρότερο έδαφος σε σχέση με το φεστιβάλ λάσπης της προηγούμενης ημέρας απαιτούσε λίγο διαφορετική οδήγηση. Ίδια παρέμεναν, αλλά λίγο σκληρότερα, τα βαθιά λούκια στα χωράφια και τα βράχια στο δάσος τα οποία δεν έφευγαν ποτέ από το μενού. Το βαρύ πυροβολικό των αστέρων της Α σακάτευε όπου μπορούσε την διαδρομή αλλά το κρύο βοηθούσε ώστε να μην χαλάσει πολύ και αυτό μ’ ανέβαζε ακόμη περισσότερο.

Με χαρά είδα λίγο αργότερα ότι και η απλή ήταν όμορφη σε φιδίσιους μικρούς δρόμους διασχίζοντας μικρές παραλίμνες της Paijanne. Τοπίο που σε πολλά θύμιζε την αγαπημένη λίμνη Πλαστήρα! Επίσης οι οικογένειες πολλών αγροτικών σπιτιών ήταν έξω χαιρετώντας μας, με τα παιδάκια, κορίτσια κι αγόρια, να κρατάν πινακίδες ζητώντας γκάζια! Βλέπετε η διαδρομή περνά λίγο πολύ από τα ίδια σημεία κάθε χρόνο και αυτός ο ιδιαίτερος αγώνας αντοχής έχει μπει για τα καλά στην καρδιά τους. Ακόμη και ασπρομάλλες γιαγιάδες σήκωναν τα χέρια τους να χαιρετήσουν! Θα το δω ποτέ αυτό στην πατρίδα μας; Δύσκολο αλλά θέλω να ελπίζω! Η 9η ειδική ήταν απαιτητική. Συνεχόμενα κακοτράχαλα ανεβοκατεβάσματα σε λόφους έκαναν για πρώτη φορά εκείνο το πρωινό να τρέξει πολύ ιδρώτας… Σε πολλά σημεία βαριανάσαινα αλλά ένοιωθα τόσο καλά ψυχολογικά που απλά δεν μπορούσα να κόψω ρυθμό! Μετά από πολλά λεπτά βλέπω θεατές να περιμένουν θέαμα σε απότομο ανέβασμα με σαθρό χώμα και πέτρες. Κόβω να σκεφτώ λίγο και βουρ για πάνω! Μια γραμμή μόνο υπήρχε που απλά απαιτούσε γκάζι! Ουρλιάζοντας στο τέλος της ανηφόρας τους έδειξα την χαρά μου. Ήταν παρόμοια αλλά πιο απότομη από την ανηφόρα της φωτογραφίας παρακάτω. Έχοντας προσπεράσει μερικούς και έχοντας προσπεραστεί από μόνο έναν της κατηγορίας κατάλαβα ότι δεν τα πήγα άσχημα για περίπου μισή ώρα.

Η απλή μετά ήταν και πάλι σε φιδίσιο χωματόδρομο σε πανέμορφα μέρη. Κλεφτές ματιές αριστερά στην πανέμορφη τεράστια λίμνη μ’ έκαναν να σκεφτώ για επόμενες διακοπές εκεί… Με έκπληξη κατάλαβα ότι ήπια τα δυο λίτρα υγρού γρήγορα. Η μια από τις κύριες συμβουλές ήταν να πίνω όσο μπορώ περισσότερο. Καλύτερα περισσότερο παρά λιγότερο γιατί απλά το μυαλό σταματά να δουλεύει αν λείπουν υγρά… Μετά από ένα ακόμη φουλάρισμα με βενζίνη και χυμό βρισκόμουν σύντομα στο ΣΕΧ πριν την 10η ειδική. Εκεί ήταν και ο Peter με την Pirjo που προσπαθούσαν να βγάλουν φωτογραφίες και να τραβήξουν βίντεο. Η κουβέντα μαζί τους μου έδωσε δύναμη. Λίγο πριν έρθει η σειρά μου για την ειδική με πλησιάζει και συστήνεται δημοσιογράφος της αντίστοιχης εντουράδικης φινλανδικής ιστοσελίδας. Μετά από λίγο έχοντας κρατήσει σημειώσεις, έχει μείνει κάπως έκπληκτος που δοκίμαζα τέτοιο αγώνα με τόσο λίγη εμπειρία μου ευχήθηκε καλή τύχη. Τον ευχαρίστησα και με χαμόγελο στήθηκα να ξεκινήσω την ειδική. Το έδαφος ”ξερό” λόγω κρύου και με καλό χώμα στα περισσότερα σημεία αλλά επειδή ανεβαίναμε όλο και βορειότερα σε διάφορα σημεία υπήρχε στρώμα πάγου στα λούκια που απαιτούσε προσοχή για τυχών τρύπες. Επίσης, λόγω του ασυνήθιστα ζεστού κλίματος για την εποχή, υπήρχαν τρύπες λάσπης στο τεραίν ξαφνικά. Μία παραλίγο να με καθυστερήσει για τα καλά αλλά η λίγη ορμή που είχα μαζί με τρελό σπινάρισμα με ξελάσπωσαν!

Μετά από λίγο συνέχιζα και πάλι σε χωματόδρομους. Πέρασε τουλάχιστον μισή ώρα διασχίζοντας γρήγορα την εκεί αγροτική περιοχή. Ήδη η σέλα άρχισε να ενοχλεί… όχι ότι πριν δεν ενοχλούσε αλλά τότε άρχισε να καταντά μαρτύριο. Προσπαθώντας να κρατήσω ένα σταθερό ρυθμό, άλλαζα θέσεις πάνω στη μοτοσυκλέτα συνέχεια. Το καλύτερο ήταν το εναλλασσόμενο πλάγιο κάθισμα στα πόδια. Όρθια οδήγηση με συνεχόμενα ανεβοκατεβάσματα σε λόφους κούραζε τα χέρια. Στο φουλάρισμα αργότερα ο Τίμο μου λέει να σώσω λίγο βενζίνη γιατί είναι μία ειδική τώρα με μεγάλη σε διάρκεια απλή μετά. Ο πιτσιρικάς Μίσκα να κάνει πλάκα και να μου λέει τέρμα γκάζι παντού! Στην σύντομη απλή ξανα-διέσχιζα πανέμορφα μέρη, χαμογελώντας, θυμήθηκα τον Μίσκα. Η 11η ειδική ήταν επιτέλους με σαθρό χώμα γεμάτο πέτρες, με ανηφορο-κατηφόρες που ανάμεσα τους υπήρχαν αμέτρητα μεγάλου μεγέθους σαμάρια! Τα αγαπώ τα σαμάρια… από αυτά έχουμε πολλά στο Τούρκου..! ”Πια βενζίνα Τίμο;”, σκέφτηκα με χαρά! Με μία πάνω και κορφή – κορφή τα καθάριζα άνετα! Το gas gas πετούσε συνεχίζοντας πάντα ευθεία σαν βέλος! Στα δε μπερμ, έσκαβε και πεταγόταν με λαχτάρα μπροστά! Εκεί δεν με ένοιαξε ο απόλυτος χρόνος ίσως για πρώτη φορά στον αγώνα… Εκείνα τα λεπτά εκεί πρόσφερα θέαμα στον ίδιο μου τον εαυτό και το καταφχαριστήθηκα! Βγαίνοντας και πάλι στους χωματόδρομους ακολουθώντας τα σήματα είχα ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά. Έφυγε γρήγορα όταν σύντομα άρχισε να πονά πάλι ο πισινός! Πήγαινα και πήγαινα και τίποτα στον ορίζοντα για service point και φουλάρισμα! Με τα δόντια σφιγμένα ήλπιζα για διάλειμμα σύντομα. Τίποτα. Μετά από μερικά λεπτά σε μια διασταύρωση υπήρχαν δυο τρεις ομάδες με τα αμάξια τους περιμένοντας. Σταμάτησα στην άκρη και περίμενα. Μερικά λεπτά πέρασαν και ο Τίμο πουθενά. ”Να είναι απλά βοηθητικό σημείο μη απαραίτητο για κάθε ομάδα;”, σκέφτηκα. Με την πίεση του ρολογιού, τον πισινό να διαμαρτύρεται, θυμήθηκα από τον χάρτη ότι το βορειότερο σημείο της λίμνης, η πόλη Jyvaskyla (το κέντρο του rally των χιλίων λιμνών…), ήταν κοντά, αποφάσισα να συνεχίσω. Τα λεπτά περνούσαν και πουθενά η πόλη! Ξαφνικά βρίσκομαι σε εκκίνηση για την 12η ειδική! ”Αμάν βλάκα Λεώ έχασες φουλάρισμα!”, με μιας έβρισα τον εαυτό μου! Η επόμενη ειδική ήταν μια από τα ίδια με πριν, αποκλειστικά σε δάσος. Το άγχος μ’ είχε κυριεύσει αλλά ήλπιζα ακόμη γιατί είδα περίπου τρία και κάτι λίτρα στο ντεπόζιτο. Χωρίς πρόβλημα την έβγαλα οδηγώντας σχεδόν πάντα μία πάνω χαλαρά εμπιστευόμενος τη μοτοσυκλέτα για τον λογαριασμό με τα βράχια και τα ξύλα. Εκεί θυμήθηκα τον Φώτη Σκαρή που μέσω email μιλήσαμε για την ετοιμασία της μοτοσυκλέτας πριν τον αγώνα και αν έχει κάποιο μυστικό για το δικό του gas gas. Επέμενε να μου λέει, ”είναι άριστη, εμπιστέψου την και ”άσε” να καθαρίσει για πάρτη σου στα δύσκολα!”. Κι έτσι έγινε εκεί!

Τελικά από χωματόδρομο βγήκα στα προάστια της πόλης ακολουθώντας πάντα τα σήματα. Μετά από λίγο είδα πολλά βαν σε βενζινάδικο και ξανάνιωσα! Σύντομα όμως ξαναμαράθηκα όταν είδα ότι ήταν απλά ΣΕΧ της κάρτας και εκκίνηση για την μικρή, σε λιβάδι, 13η ειδική με λούκια και χαντάκια στα πλάγια λόφου. Με συννεφιασμένο το μυαλό ξαναπήγα χαλαρά με μία πάνω και τέρμα γκάζια μόνο στα λούκια. Με χαρά είδα να προσπερνώ κιόλας! Αυτό το μία πάνω ήταν το κλειδί για καλούς χρόνους. Φυσική κούραση δεν υπήρχε… δεν κολλούσα εκεί που άλλοι κολλούσαν. Μετά από δυο τρία λεπτά έφευγα από το ΣΕΧ βλέποντας ότι πάνω από λίτρο δεν ήταν στο ντεπόζιτο. Ανακουφισμένος στο επόμενο τετράγωνο βλέπω όλο το καραβάνι να περιμένει σε μεγάλο πάρκινγκ. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα ξαναχάσω σημείο φουλαρίσματος! Τρώγοντας ένα σάντουιτς και μια μπανάνα στα γρήγορα, άκουγα τις οδηγίες του Τίμο για την συνέχεια. 70 χλμ απλής σε άσφαλτο και ζόρικους χωματόδρομους με επιπλέον φουλάρισμα πριν την επόμενη ειδική. Η αντίστροφη μέτρηση και η πορεία προς νότο για επιστροφή στη Lahti μόλις άρχιζε. Τα παιδιά με παρότρυναν και μου έλεγαν συνέχεια ότι τα πάω καλά, να μην ανησυχώ! ”Συνέχισε έξυπνα όπως όλο το πρωί..”, o Petri. ”Αέρα πατέρα!!”, ο πιτσιρίκος! ”Tην βενζίνη να θυμάσαι..!”, με χαμόγελο ο chief Tίμο. Βαρετά ήταν στην απλή με σταθερά 80 – 85 χλμ/ώρα και να αλλάζω συνέχεια θέση οδήγησης στη μοτό. Ο πόνος ήταν ανυπόφορος όταν καθόμουν κανονικά. Χωματόδρομοι έμπαιναν στο μενού και άλλαζαν λίγο την διάθεση. Με τόσα μηχανάκια να έχουν περάσει ήδη από εκεί, άρχισαν να σχηματίζονται μικρά λούκια που απαιτούσαν προσοχή και γκάζι στις στροφές, ειδικά σε κορυφώματα λόφων. Τα χαντάκια με τα έλατα δίπλα τους παραμόνευαν συνέχεια. Μετά από λίγο στο service point λάδωνα αλυσίδα και προσπαθούσα να φάω την μπανάνα που κρατούσε ο Petri. Ο χρόνος με κυνηγούσε… Σύντομα βρισκόμουν σε δίλημμα, με σήματα σε χωματόδρομο. Αν διάλεγα το λάθος, κόκκινο, σήμα θα έκανα ακριβώς την ίδια ειδική με τους Α και Β. Οι υπόλοιπες κατηγορίες θα την οδηγούσαμε κοντύτερη. Δίκαιη απόφαση για μας γιατί όλο το Σάββατο αλλά και την Κυριακή ακολουθούσαμε τα πατήματα 140 γρήγορων νοματέων, με όποιο αποτέλεσμα στην κατάσταση της διαδρομής. Το μπλε σήμα μ’ οδήγησε στην σωστή εκκίνηση.

Αυτή η 14η ειδική, και καλά κατά τους οργανωτές, θα έκρινε το αποτέλεσμα στην επαγγελματική κατηγορία Α και θα ήταν σημαντική για τις υπόλοιπες. Οι κουρασμένοι θα τα παρατούσαν ή θα χτυπούσαν στην ξακουστή κατηφόρα με κάθε λογής βράχο. Δεν ήμουν κουρασμένος ακόμη και οδήγησα καλά και προσεκτικά μην μασώντας πουθενά. Η καρδιά μου πετούσε και δεν μπορούσα να επιτρέψω σε τίποτα να με καθυστερήσει! Στο δάσος και στα χωράφια όλα πήγαν καλά και στα κατηφορικά βράχια πήγα αργά και έξυπνα γιατί βιαζόμουν, όπως λέει και η παροιμία… Τρομακτικά κάτι μεγάλα σκαλοπάτια, χρειάστηκαν πολύ θάρρος. Με καλή ισορροπία κατέβηκα χωρίς να προσφέρω θέαμα στους θεατές. Αυτό το είχαν από τους βιαστικούς της Α όπως βλέπετε στη φωτογραφία.


Μετά από λίγο ξαναφουλάριζα και είχα λίγο παραπάνω χρόνο να τσεκάρω επιπλέον πράγματα. Γρήγορα άλλαξα πίσω τακάκια και τέντωσα αλυσίδα. Μπόρεσα να φάω κι ένα σάντουιτς να ηρεμήσω λίγο την πείνα μου. Η επόμενη ειδική, 15η του αγώνα, ήταν μικρή σε χιλιόμετρα αλλά μεγάλη σε δυσκολία. Πρώτη και δευτέρα ήταν οι κύριες ταχύτητες σε ένα πραγματικά σφιχτό περιβάλλον σε πυκνό δάσος με μεγάλα βράχια, ρίζες και σκόρπια παλούκια. Καταϊδρωμένος είδα με βάση το ρολόι στο τιμόνι ότι κράτησε περίπου μισή ώρα. Στην απλή τσιτωμένος προσπαθούσα να νικήσω το ρολόι που απειλούσε με καπέλο! Όσο προχωρούσε η μέρα τόσο έσφιγγαν οι χρόνοι των απλών και οι ίδιες οι απλές δυσκόλευαν. Ο πισινός δεν ενοχλούσε γιατί δεν υπήρχε χρόνος να τον σκεφτώ! Μετά την 16η ειδική που εξελίχθηκε καλά για μένα χωρίς να κολλάω σε σημεία κλειδιά, φόρεσα χοντρό επιπλέον μπουφάν για την επόμενη απλή όπου ήταν σε σφιχτούς χωματόδρομους και χωράφια (!) σε ίσκιο, με χιόνι και τον ήλιο να δύει. Δυο πτώσεις σε λούκια χιονιού με πολλά τις γλίτωσα τελευταία στιγμή.

Στο επόμενο service point ήταν ώρα για τα φώτα του κράνους. Το φως λιγόστευε συνέχεια και η ομίχλη σε πολλά σημεία αυξανόταν. Θέλοντας να σώσω την μπαταρία, πήγαινα σαν μανιακός μόνο με τα φώτα της μοτοσυκλέτας. Οι χωματόδρομοι σακατεμένοι. Περιθώριο για λάθος δεν υπήρχε. Έφτασα στην αρχή της 17ης ειδικής και ήταν ώρα να δουλέψουν όλα τα φώτα! Ο Peter και η Pirjo βρίσκονταν εκεί και προσπαθούσαν να μου δώσουν δύναμη! Τα δάχτυλα παγωμένα αφού ξέχασα να φορέσω στο τιμόνι τις ειδικές σακούλες… Χούφτωμα της εξάτμισης ήταν ένας τρόπος να τα ζεστάνω. Ξεκινώντας, δεν ξέρω γιατί, άρχισα να πιέζω πολύ. Ίσως η τελευταία ειδική της προηγούμενης μέρας κάπου σε μια γωνιά του μυαλού μου μ’ έσπρωχνε να πιέσω. Καλά πήγαινα ώσπου σε μια κλειστή αριστερή η μπροστά ρόδα μου είπε άντε γεια σε πάγο με σαθρό χιόνι. Το μόνο σημείο σ’ εκείνο το δάσος που είχε πάγο! Σωριασμένος μπρούμυτα νοιώθω κάτι σαν βελόνα να τρυπά την αριστερή μπότα και να φτάνει στα κόκαλα! Έτσουξε και πόνεσε πολύ! Hταν 140 κιλά μοτοσυκλέτας και λάσπης ξαπλωμένη στην αριστερή φτέρνα! Με βογκητά κατάφερα να τραβήξω το πόδι. Με χαρά και δάκρυα πεισμωμένα μπορούσα να κουνήσω τον αστράγαλο. Πονούσε αλλά κουνιόταν. Συνηθισμένος κάπως από μπασκετικά στραμπουλίγματα, σήκωσα τη μοτοσυκλέτα και σκεφτόμουν την Μέρβη που θα με υποδεχόταν σύντομα στο ξενοδοχείο! Μπροστά μου έβλεπα μόνο το χαμόγελό της! Τίποτα άλλο! Εκκίνησα την μοτοσυκλέτα και συνέχισα. Πέρασαν δυο τρία λεπτά μέχρι να βρω κάποιον ρυθμό αλλά τον βρήκα! Ήταν τόση η ένταση που λιγόστευε τον πόνο! Έπρεπε να κοιτώ μπροστά για να βγω όσο γρηγορότερα μπορούσα από την σκοτεινή κόλαση! Και βγήκα. Με έκπληξη είδα ότι μόνο ένας με είχε προσπεράσει. ”Τόσο πολύ το κυνηγούσα;”, σκέφτηκα μέσα σε πόνο. Στο επόμενο φουλάρισμα τους είπα τι έγινε αλλά στην ερώτησή τους αν πονώ, απάντησα αρνητικά κι ας πονούσα.
Στην απλή στον αυτοκινητόδρομο δεν μπορούσα να σταματήσω τα δόντια από το συγχρονισμένο χτύπημα που είχαν μεταξύ τους. Κρύωνα οδηγώντας ιδρωμένος. Έφτασα στο προτελευταίο service point της ημέρας και ξόδεψα λεπτά μέχρι να βρω το αμάξι μας. Για πρώτη φορά κάτι ήταν ανοργάνωτο. Τελικά βρήκα το αμάξι και λάδωσα αλυσίδα. Ο Τίμο μου λέει ”Πας για μικρό extreme test, την τελευταία ειδική της ημέρας, εδώ δίπλα και ξαναγυρνάς για 20λεπτο service”. Με τις γροθιές σφιγμένες και τα χέρια ανασηκωμένα άρχισα να ωρύομαι. Σχεδόν έβγαιναν καπνοί από τ΄ αυτιά! ”Oλα αυτά πριν δεν ήταν extreme!;!;”, φώναξα. ”Κι εγώ την ίδια γνώμη έχω…”, μου είπε προσπαθώντας να με καθησυχάσει. Σύντομα ξεκίνησα το τεστ μουγκρίζοντας από τα νεύρα κυρίως και λιγότερο από τον πόνο. Την άμμο με τις σκόρπιες μεγάλες πέτρες την είχαμε συνηθίσει πια… ο σωρός με τους αραδιασμένους μέτριους βράχους μου φάνηκε πολύ μικρός… τα λάστιχα φορτηγών μεγάλα αλλά το λούκι άκρη δεξιά τους ωραίο… απόρησα πώς κόλλησε ο άλλος χριστιανός στο κέντρο τους… η κούραση βλέπετε σε κάνει να διαλέγεις τις χειρότερες γραμμές… το τελευταίο εμπόδιο, έξι μεγαλούτσικοι κορμοί κοντά ο ένας στον άλλο περάστηκαν εύκολα παρόλο που άλλος συνάδελφος είχε σωριαστεί στο κέντρο τους… χώρεσα και πάλι από δεξιά του. Μετά το ΣΕΧ πήρα τα 20 λεπτά χρόνου service και γύρισα στην ομάδα. ”Κατάλαβες πώς πήγαινες;”, με ρώτησαν. ”Με νευρίασαν και ήθελα να ξεμπερδέψω γρήγορα γιατί πονά το πόδι!”, απάντησα. Ο Μίσκα είχε το δικό του πάρτι χαράς αφού του εκπλήρωσα τελικά την επιθυμία του να οδηγήσω τάπα! Και νύχτα κιόλας!Η επόμενη απλή ήταν μαύρη κι άραχνη. Και το κρύο αρκετό. Συνέχεια πλαγιολισθήσεις ρίσκου στους χωματόδρομους με ενδιάμεσα περάσματα από χωράφια γεμάτα βαθιά λούκια και λάσπη. Και αυτή η λάσπη κάλυπτε τη μάσκα και τα φώτα! Ακόμη και μονοπάτια σε δάσος έπρεπε να περάσουμε τα οποία μπορούσαν κάλλιστα να είναι μονοπάτια ειδικών! Τα νεύρα τσατάλια έτοιμα να σπάσουν. Δύσκολη η αυτοσυγκέντρωση αλλά δεν είχα και τίποτα άλλο να κάνω εκεί. Κάτι που βοήθησε ήταν να αφήσω άλλον με φανάρι xenon να είναι μπροστά μου να βλέπω καλύτερα τι έρχεται. Η 18η ειδική εκτός από δάσος περιελάμβανε και κομμένα τμήματα δάσους γεμάτα κοντές και επικίνδυνες βάσεις δέντρων αλλά και σκόρπια παλούκια. Από σαθρό παλούκι σακάτεψα τον ώμο μήνες πριν. Αυτό, μαζί με τον αστράγαλο που διαμαρτυρόταν συνέχεια μ΄ έκαναν να οδηγώ προσεκτικά στο σκότος. Τουλάχιστον ο ρυθμός ήταν καλός και σταθερός και προσπέρασα έναν συνάδελφο χωρίς να με προσπεράσει κανείς.

Στην απλή φόρεσα και πάλι το έξτρα μπουφάν και σε είκοσι λεπτά ήμουν πίσω στο ξενοδοχείο. Πριν το ΣΕΧ για το parc ferme η Μέρβη έτρεξε και με αγκάλιασε. Ήταν ωραίο αυτό το ξάφνιασμα! Έντεκα παρά άφηνα την μοτοσυκλέτα και φεύγαμε για το ξενοδοχείο μας. Κουτσαίνοντας και περπατώντας παράξενα λόγω συγκάματος αλλά μ’ ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά! Ξαναγυρίσαμε σε αυτό το ξενοδοχείο για φαγητό και στις δυο το πρωί πηγαίναμε για ύπνο.

Στα παρακάτω λινκ μπορείτε να δείτε πολλές φωτογραφίες του αγώνα:

http://reinhard.1g.fi/kuvat/VUOSI+2007/72+Paijanne+Ohkola+1.4.07/

http://www.urheilukuvat.net/main.php?g2_view=core.ShowItem&g2_itemId=11134

http://www.kolumbus.fi/markku.laukka/paitsi_10/index.html

http://www.kolumbus.fi/markku.laukka/paitsi_14/index.html

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε την πρώτη ημέρα του αγώνα
Μην χάσετε αύριο την τρίτη ημέρα του αγώνα


Ο Λεωνίδας είναι Έλληνας που διαμένει μόνιμα στην Φινλανδία. Μέσα από το χόμπι του, την αγάπη του για την μοτοσυκλέτα και τους αγώνες μαθαίνουμε από πρώτο χέρι νέα από τους Φινλανδικούς αγώνες. Αν είστε επαγγελματίας του χώρου και σας αρέσει η δουλειά του Λεωνίδα επικοινωνήστε μαζί μας για να μπορέσουμε να τον υποστηρίξουμε.