72ος κύκλος λίμνης Paijanne
3ος αγώνας πρωταθλήματος Φινλανδίας 2007
30/3 – 1.4/2007
3ήμερος αγώνας 960 χιλιομέτρων και 25 ειδικών

Η εκκίνηση της τρίτης ημέρας ήταν πιο χαλαρή από αυτήν του Σαββάτου. Οι Α ξεκίνησαν στις 09:00, και εγώ στις 10:57. Η διαδρομή θα ήταν η αντίθετη της Παρασκευής και τις έξι ειδικές θα τις κάναμε σε αντίθετη φορά εκτός την μεγάλη προτελευταία. Με τον αστράγαλο πολύ πρησμένο προσπαθούσα να συγκεντρωθώ. Τουλάχιστον μπορούσα ακόμη να τον κουνήσω με την μπότα σφιγμένη γύρω του. Το χαμόγελο και η παρουσία της Μέρβη μου έδωσε την δύναμη να παρουσιαστώ στην εκκίνηση. Επίσης, όλο το team έκανε τα πάντα να με εμψυχώσει. Η πρώτη ειδική έξω από την πόλη εξελίχθηκε πολύ καλά διαλέγοντας τα κατάλληλα λούκια αν και το περιβάλλον ήταν πολύ διαφορετικό από το βραδινό της Παρασκευής. Η ψυχολογία ακμαία αφού είχα φάει το αρνί. Στην ουρά θα κολλούσα;

Μετά από 20λεπτη απλή ξεκινούσα την δεύτερη και μεγάλη σε διάρκεια ειδική. Κυρίως σε δάσος και τέρμα γκάζια σε χωράφια. Ένα στήριγμα με το αριστερό πόδι με πολλά μου θύμισε ότι κάτι εκεί κάτω πονάει!! Συνέχισα λαχανιασμένος με την μοτοσυκλέτα να βοηθά στα δύσκολα. Με φόρα, κυρίως λόγω ψυχολογίας, προσπέρασα αρκετούς δίχρονους και τετράχρονους της κατηγορίας μου αλλά και μερικούς έμπειρους βετεράνους στα τελευταία στάδια της ειδικής. Ένοιωσα ότι τίποτα δεν μπορεί να με σταματήσει! Μετά από περίπου μισή ώρα σταμάτησε το λαχάνιασμα και ήμουν ξανά στην άσφαλτο για νότο. Σε λίγο ο Μίσκα φουλάριζε και ο Τίμο έλεγχε τη μοτοσυκλέτα μην τυχών και χρειαζόταν κάτι να αλλαχθεί. Πεινούσα πολύ και καταβρόχθισα με μιας μερικά λουκανικάκια και μια μπανάνα. Έκανα κάποια χιλιόμετρα στον επαρχιακό σκεφτόμενος τον τερματισμό μετά από λίγες ώρες. Η άλλη πλευρά του εαυτού μου με καθησύχαζε για να ηρεμήσω και απλά να οδηγήσω με λογική και προσοχή τα υπόλοιπα που ερχόντουσαν. Στην εκκίνηση της επόμενης, πάνω από μισή ώρα, ειδικής έφυγα τέρμα γκάζια στο χωράφι. Το δάσος ήταν ίδιο με πριν. Σε σημεία υπήρχαν οι συνηθισμένες πια μεγάλες τρύπες λάσπης αλλά δεν ήταν ικανές να με σταματήσουν. Ούτε η σακατεμένη διαδρομή από τους γρήγορους… και ήταν ήδη πολύ δύσκολη την Παρασκευή. Προς το τέλος νοιώθω τον αριστερό τρικέφαλο του χεριού να πονά πολύ όταν τέντωνα το χέρι αναγκαστικά κάποιες φορές. ”Aντε να δούμε τι άλλο θα πονέσει!”, σκέφτηκα. Έκοψα ρυθμό απογοητευμένος κάπως αφού βαθιά στο μυαλό μου από το πρωί σκεφτόμουν να συνεχίσω με τον ρυθμό του Σαββάτου και να καλύψω τα περίπου 10 λεπτά που μου έριχνε ο επόμενος της κατάταξης στις εναπομείναντες έξι ειδικές. Ακόμη και με δυο χέρια και ενάμιση πόδι!

Η επόμενη ειδική, προτελευταία του αγώνα, ήταν παιχνίδι μαντέματος των σωστών λουκιών. ”Λούκι ένα, δύο, τρία ή τέσσερα!!!”, ήταν η συνεχόμενη ερώτηση στο μυαλό μου. Τα πήγαινα καλά ώσπου προς το τέλος, στα τελευταία λούκια πριν την έξοδο για την αμμουδερή πίστα, διαλέγω το μεσαίο. Σπασμένο τέρμα το gas gas με πήγε μέχρι λίγο πριν το τέλος του. Η πίσω ρόδα άρχισε να σπινάρει σε βαθιά ρίζα και τα μασπιέ χωνόντουσαν στα τοιχώματα. Ήταν το πρώτο και μοναδικό λάθος όλο το τριήμερο! Πανικοβλημένος και μη μπορώντας να πατήσω με δύναμη το αριστερό πόδι για να τραβήξω τη μοτοσυκλέτα, άρχισα να ζητώ βοήθεια από ερχόμενους αγωνιζόμενους σκεφτόμενος ότι ακόμη και οι επαγγελματίες σε δύσκολους αγώνες βοηθούν ο ένας τον άλλον! Σε δυο έδειξα το εύκολο λούκι από αριστερά για να περάσουν αλλά την έκαναν… Οι θεατές απλά με κοιτούσαν γνωρίζοντας ότι δεν έπρεπε να βοηθήσουν. Ένα πιτσιρίκι ήρθε δίπλα μου και του έδωσα να κρατήσει τα γυαλιά μου. Πολύ σύντομα ήρθε βετεράνος και μου είπε, ”δείξε μου το εύκολο λούκι και θα σταματήσω να σε βοηθήσω!”. Ανακουφισμένος σε λίγα δεύτερα συνέχιζα! Να είναι καλά ο άνθρωπος! Στο τέλος η πίστα ήταν μια τελείως τυπική διαδικασία με την Μέρβη και το team να παρακολουθεί και να ζητωκραυγάζει!

Η απλή μετά ήταν βαρετή. Βογκούσα και παραμιλούσα μόνος μου ”Άντε να τελειώνουμε..!”. Στεκόμουν στα μασπιε για να πάει αέρας στα ευαίσθητα σημεία και σκεφτόμουν ”ποτέ ξανά χωρίς μεταξωτό βρακί!!”. Η προτελευταία ειδική θα ήταν και πάλι μισάωρη και όλοι ξέραμε ότι θα ήταν κόλαση λάσπης. Πραγματικά καταπονημένη σε πολλά σημεία. Στα δύσκολα λούκια υπήρχαν άνθρωποι των διοργανωτών να μας δείχνουν τα προσπελάσιμα ακόμη λούκια. Σε άλλα, ήταν και αυτοί μέσα στον αχταρμά λασπόνερου να τραβάν μοτοσυκλέτες των οδηγών της Κ (οι οποίοι έκαναν το 60% αυτής της ειδικής)! Τελικά με πολύ ζόρι και δυο ψιλοκολλήματα όπου τράβηξα μόνος την μοτοσυκλέτα, τα κατάφερα. Ήταν βασικά ο τερματισμός του αγώνα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω! Στην απλή τραγουδούσα μόνος μου… Η τελευταία motocross ειδική ήταν μια παρέλαση, τουλάχιστον για μένα, ώστε ο εκφωνητής να μπορεί να παρουσιάζει τους ήρωες! Στην μπάρα τερματισμού ο ηλικιωμένος πρόεδρος της μίας εκ των πολλών οργανωτικών λεσχών μου έδινε την πολύτιμη και βαριά με όλη την σημασία των λέξεων χάλκινη πλάκα με όμορφο σχέδιο εντουρά. Δεν μπορούσα να το πιστέψω..! Παιδιά του κλαμπ με προσκυνούσαν συγχρονισμένα… η Μέρβη ούρλιαζε… ο φωτογράφος μπροστά μου ζητούσε να σηκώσω το χέρι και να πανηγυρίσω… Με δυσκολία, απορημένος και ”χαζεμένος”, το σήκωσα. Ζούσα ένα όνειρο που πραγματοποιήθηκε!

Εδώ όλα τα αποτελέσματα: http://www.fin-enduro.com/paitsi/

Στην κατηγορία των παγκόσμιων, αποδεικνύεται ακόμη μια φορά ότι οι κορυφαίοι Φινλανδοί του παγκόσμιου πρωταθλήματος δεν είναι απαραίτητα και οι απολύτως κορυφαίοι που μπορεί να προσφέρει η χώρα… Mattila και Valtteri Salonen με τα εργοστασιακά τους όπως επίσης και ο 4 φορές παγκόσμιος πρωταθλητής Petteri Silvan τα έδωσαν όλα αλλά δεν τα κατάφεραν απέναντι στον 37χρονο Timonen. Επίσης, όλοι τους είπαν ότι ήταν πάρα πολύ δύσκολος αγώνας χωρίς καθόλου χιόνι να καλύψει έστω λίγο τα αμέτρητα βράχια που δεν συνεργαζόντουσαν καθόλου με τα καρφιά. Ο δυο φορές νικητής Μarko Laaksonen εγκατέλειψε από κουρασμένο (σακατεμένο από άλλες χρονιές) γόνατο παραπονεμένος για τα βράχια!

Στην κατηγορία Cy θα δείτε τα δικά μου. Aπό την Παρασκευή το βράδυ και μέχρι το τέλος ανέβαινα συνέχεια. Η τετράμηνη προετοιμασία ήταν κουραστική αλλά στο τέλος απλά πήγαινα χωρίς να νοιώθω ιδιαίτερη κούραση. Πόνο ναι, κούραση όχι. Παρόλα τα προβλήματα, για μόλις λίγα δεύτερα δεν κάλυψα τα περίπου 10 λεπτά που με χώριζαν το πρωί της Κυριακής από τον επόμενο. Η ψυχολογία είναι το παν σε τέτοιους αγώνες. Η θέση μου γενικά στους C είναι η καλύτερη μέχρι στιγμής. Για πρώτη φορά μετά από μόλις 7 αγώνες είχα καλύτερο συνολικό χρόνο από αναβάτες της Β κατηγορίας (δεν έχουν δικαιολογία για τις δυο μεγαλύτερες ειδικές αφού οδήγησαν πιο στρωμένη διαδρομή όλο το Σάββατο (χωρίς να οδηγήσουν 3 ειδικές με τις απλές τους στο σκοτάδι..) και την Κυριακή και από βετεράνους. Αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίσω την προσπάθεια στο ίσως δυσκολότερο πρωτάθλημα εντούρο του κόσμου. Τώρα, μια βδομάδα μετά, που γράφω αυτές τις γραμμές τα συναισθήματα είναι ακόμη πολύ δυνατά. Πολλοί Φινλανδοί έχουν επικοινωνήσει μαζί μου απλά να μου πουν συγχαρητήρια. Είμαι πρόσωπο σε διαφορετικά άρθρα τοπικών εντύπων σαν τον πρώτο νότιο που το επιχείρησε και το κατάφερε με την πρώτη. Μην φοβάστε… καλάμι δεν καβαλώ… απλά θα συνεχίσω την προσπάθεια! Tα τεράστια έξοδα του τελευταίου αγώνα έχουν ”καλυφθεί” από την χαρά και συγκίνηση.

Στα παρακάτω λινκ μπορείτε να δείτε πολλές φωτογραφίες του αγώνα:

http://www.sevenracing.net/enduro/kuvat/kuvat_uutiset_ennakot/paitsi2007/indeksi.htm

http://www.sevenracing.net/enduro/kuvat/kuvat_uutiset_ennakot/paitsi2007/paitsi07_harala/indeksi.htm

http://www.satapiikki.fi/images/Gallery/Paitsi2007/

Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Μέρβη μου και τους δικούς μου στην Ελλάδα και στην Φινλανδία αλλά και όλους τους φίλους μου για την ψυχολογική υποστήριξη! Τα ξαδέρφια μου Βάιο, Γιάννη, Πάνο Τσιόπουλο και τους φίλους μου του ΣΜΟΚ Καρδίτσας που μ’ έβαλαν στον εντουράδικο κόσμο! Τον καλό μου φίλο Βάιο Αλεξίου με το Μοtο Action στην Καρδίτσα για την ψυχολογική και υλική βοήθεια για την συνέχεια! Το support team, Τimo Tahkapaa, Petri Harka, Miska Vuori για την τεράστια βοήθειά τους αφιλοκερδώς! Τον Μika Vuori για τον δανεισμό του αυτοκινήτου του! Τον φίλο Μarko Κoivunen για την παρέα και συμβουλές στις αμέτρητες προπονήσεις! Ο ίδιος τα πήγε καλά στην Β κατηγορία. Τον Φώτη Σκαρή για την συμπαράστασή του αλλά και την βοήθειά του για σετάρισμα του GasGas! Επίσης τα παιδιά και φίλους από το enduro.gr που έχουν βοηθήσει πάρα πολύ ώστε να μπορέσω να ακολουθήσω αυτούς τους αγώνες εδώ στη Φινλανδία!

Σας Ευχαριστώ Όλους!