Στις 28 και 29 Μαίου πραγματοποιήθηκε ο 3ος πρωταθληματικός αγώνας enduro Φινλανδίας για το 2011 στο Riihimäki, στα ίδια χώματα που διοργανώθηκε ο καλύτερος αγώνας για το παγκόσμιο πρωτάθλημα το 2009. Το Σάββατο 28 Μαίου αγωνίστηκαν μόνο οι αθλητές των Α και Β κατηγοριών και την Κυριακή 29 Μαίου δοκίμασαν τις δυνάμεις τους οι βετεράνοι και οι αγωνιζόμενοι της C κατηγορίας.

Εχοντας παρακολουθήσει από κοντά τον αγώνα του παγκοσμίου το 2009 περίμενα πώς και πώς να τρέξω κι εγώ στα ίδια χώματα. Η διαδρομή θα ήταν σχεδών η ίδια μείων την ειδική extreme στο κέντρο της πόλης και δίπλα στα κεντρικά του αγώνα. Χωρίς πολλές προπονήσεις μετά από τις πασχαλινές διακοπές στην Ελλάδα ξεκίνησα τον αγώνα την Κυριακή. Με βαριά σύνεφα πάνω από τα κεφάλια μας έλπιζα για βροχή να δυσκολέψει λίγο τις πολύ γρήγορες, αλλά χωρίς κάτι ιδιαίτερα τεχνικό, ειδικές διαδρομές. Μετά την έξοδο από την πόλη μπήκαμε αμέσως σε απολαυστικό αμμουδερό μονοπάτι με σαμάρια, αρκετές πέτρες και κάποιες ανηφοροκατηφόρες. Κρατώντας καλό ρυθμό πέρασα και μερικούς κολλημένους στις ανηφόρες που είχαν ξεφυτρώσει απότομα βράχια από την επέλαση των γρήγορων την προηγούμενη μέρα. Ξέροντας ότι δεν θα έχουμε τέτοια καλά στις ειδικές να δυσκολέψουν τους νέους μοτοκροσάδες, προσπαθούσα να το ευχαριστιέμαι χωρίς να κολλάω κάπου. Σύντομα πέρασα και βάλτο με αρκετούς θεατές να περιμένουν εις μάτην πτώση.

Μετά από ώρα στύθηκα για την εκκίνηση της 1ης ειδικής των 7,5 χλμ. Η αρχή ήταν σε γωνία ενός μεγάλου χωραφιού που απλωνόταν στα αριστερά. Μετά από δυο τρεις στροφές μπήκα σε μονοπάτι με πολύ λίγες πέτρες και γρήγορη ροή. Σύντομα και πάλι ήμουν στο χωράφι και στις ψηλές ταχύτητες. Προσπαθούσα πολύ. Η πούδρα που είχε εμφανιστεί από τα τρία περάσματα των γρήγορων την προηγούμενη μέρα δεν βοηθούσε στα δυνατά φρεναρίσματα. Σε ένα από αυτά παραλίγο να πέσω αλλά τυχερός έχασα μόνο λίγα δεύτερα μέχρι να ξαναμπώ στη καλή γραμμή. Μετά από αρκετά λεπτά πάνω κάτω στο χωράφι είδα θεατές δίπλα από στίβες με κορμούς, τους οποίους πέρασα εύκολα. Πριν το τελείωμα της ειδικής πλησίαζα τον επόμενο οδηγό και αυτό μου ανέβασε το ηθικό.

amuposti-1-550

Η επόμενη απλή ήταν μόνο μερικά χιλιόμετρα άσφαλτος μέχρι την 2η ειδική. Δυο τρεις ψιχάλες στα γυαλιά με χαροποίησαν αλλά στην εκκίνηση της 2ης ειδικής τα πάντα παρέμεναν ξερά. Η αρχή της ειδικής ήταν σε κορυφαία αμμουδερή πίστα ΜΧ στην οποία προσπαθούσα να πάω σβέλτα χωρίς ρίσκο για πτώση. Στα μαλακά σαμάρια μου επιβεβαιώθηκε αυτό που υποψιάστηκα στην προηγούμενη ειδική. Το πίσω μέρος με ρυθμίσεις χιονιού και πάγου έπλεε υπερβολικά. To μόνο που βοηθούσε ήταν η πανάλαφρη αίσθηση του 125. Σύντομα βγήκα από την πίστα και συνέχισα στο διπλανό κατεστραμένο μονοπάτι γεμάτο βαθιά πούδρα. Στο μενού μπήκαν και μικρές αλλά απότομες ανηφοροκατηφόρες με θεατές. Εχοντας φτάσει για προσπέραση τον μπροστινό μου που κόλλησε στην καλή γραμμή μιας ανηφόρας αποφασίζω να περάσω χωρίς να κόψω από αριστερά. Κυλιόμενες πέτρες στη πούδρα προσπάθησαν να με ρίξουν κάτω άλλα κρατώντας ανοιχτό το γκάζι ανέβηκα χάνοντας μόνο λίγο τον ρυθμό και μερικά δευτερόλεπτα. Σε λίγο οδηγούσα στο άλλο μισό της πίστας και στο τέλος ξαναμπήκα στο δάσος για τον τερματισμό. Στην απλή στην άσφαλτο για τα κεντρικά και για το φουλάρισμα αποφάσισα να μην αρχίσω να πειράζω αναρτήσεις στα μέσα του αγώνα.

Στο service ο Τιμο μου είπε ότι η κατάταξη καλύτερεψε λίγο μετά την 2η ειδική αλλά τίποτα περισσότερο. Ξεκίνησα την επόμενη απλή που θα μας οδηγούσε προς την 3η και τελευταία ειδική του γύρου σε χιονοδρομικό κέντρο. Αμέσως μετά την έξοδο από την πόλη οδηγούσα σε αμμουδερό μονοπάτι. Ξέροντας ότι οι χρόνοι είναι πιο χαλαροί από αυτούς του Σαββάτου, απλά προσπαθούσα να κρατάω σβέλτο ρυθμό. Σύντομα πέρασα λόφους με βαθιά άμμο που ήταν η μία από τις ειδικές στον αγώνα παγκοσμίου. Ενοιωσα περίεργα. Η συνέχεια ήταν αποκλειστικά σε βραχώδες μονοπάτι πολλών χιλιομέτρων. Ηταν βασικά ένας συνεχόμενος βραχόκηπος. Μπήκα στην πρίζα και οδηγούσα συνέχεια όρθιος και σβέλτα. Ο ιδρώτας έτρεχε παρά τους μόλις 10 βαθμούς. Ηθελα να δω τί προπορεία θα έχω. Ηταν η καλύτερη απλή που οδηγούσα. Σε 50 λεπτά έφτασα στο ΣΕΧ με 16 λετπά προπορεία. Αλλοι δίπλα μου ξεφυσούσαν κι έκαναν παράπονα για το ρίσκο να σπάσουν τα μηχανάκια στα βράχια. ”Τυχεροί είστε που δεν ήταν σφιχτοί οι χρόνοι”, σκέφτηκα. Μετά το ΣΕΧ απέμειναν μόνο λίγα χιλιόμετρα σε χωματόδρομους μέχρι την αρχή της ειδικής σε πλαγιά χιονοδρομικού.

amuposti-2-550

Ξεκίνησα την ειδική σε πολύ μαλακιά άμμο με κυλιόμενες πέτρες και κοφτά σαμάρια. Αμέσως το καλό αμορτισέρ στα βράχια γύρισε μπούμερανγκ στην άμμο! Σφίγγωντας το τιμόνι παραπάνω απ΄όσο χρειαζόταν γλύτωσα μερικές πτώσεις τελευταία στιγμή. Σύντομα βγήκα σε γρήγορο χωματόδρομο όπου στο τέλος του είδα θεατές. Κλειστή στροφή δεξιά και αμέσως κατηφορική ευθεία για την βάση της πλαγιάς με ευτυχώς για μένα σκληρό χώμα. Τα έδινα όλα. Με ανηφορικά ζιγκ ζαγκ ανάμεσα σε έλατα ανέβαινα προς την κορυφή. Σύντομα άρχισε ανηφορικός βραχόκηπος τον οποίο πέρασα εύκολα. Το μόνο τεχνικό κομμάτι στις ειδικές και αυτό πέρασε πολύ σύντομα. Με την ψυχολογία ανεβασμένη άρχισα το απότομο κατέβασμα. Με ένα πολύ σύντομο φλας μπακ θυμήθηκα την πτώση του Seb Guilamme στο συγκεκριμένο σημείο που του στέρησε την νίκη στην κατηγορία του στον αγώνα του παγκοσμίου. Μετά την κάθοδο ξεκίνησε αμέσως η άνοδος στον απέναντι λόφο. Το ευχαριστιόμουνα. Οτι έχασα στην άμμο το κέρδιζα σιγά σιγά πίσω. Πριν το τέλος της ειδικής ξαναμπήκα σε μονοπάτι όπου προσπέρασα τον μπροστινό μου πριν τον τερματισμό.

Μετά το φουλάρισμα στα κεντρικά οδηγήσαμε τις δύο πρώτες ειδικές ακόμη μία φορά. Στην 1η κατάφερα να καταβάσω τον χρόνο σε σχέση με το πρώτο πέρασμα αλλά στην άμμο της 2ης ειδικής μου βγήκε τελικά η όχι ιδιαίτερα καλή φυσική κατάσταση. Εκεί που έλεγα ότι βελτιώνω χρόνο, με τελειωμένο το σώμα είχα πτώση μετά από άλμα σε τελείωμα ανηφόρας και προσγείωση του μπροστινού τροχού πάνω σε μεγάλη γυμνή ρίζα βάσης δέντρου που δεν θυμήθηκα. Χτυπημένος από το τιμόνι χαμηλά στην κοιλιά συνέχισα με πόνους. Λίγα μέτρα πριν τον τερματισμό στα φρένα για στροφή η πούδρα κατάπιε τον μπροστινό τροχό. Ο τερματισμός ήταν λύτρωση.amuposti-3-550

Στην Α κατηγορία την προηγούμενη μέρα έγινε πόλεμος με τους υπεύθυνους για την συγκρότηση των ομάδων Trophy και Junior Φινλανδίας για το International Six Days Enduro του Αυγούστου να περιμένουν τα αποτελέσματα ώστε να κλειδώσουν τις τελευταίες ανοιχτές θέσεις. Οι αθλητές αγχωμένοι τα έδωσαν όλα. Την γενική κέρδισε ο αναγεννημένος Marko Tarkkala με το δίχρονο Husaberg 300. Πίσω του ο Σουηδός Johan Carlsson που ήρθε σαν μέλος της Beta Φινλανδίας. Το χλιαρό ξεκίνημα στην EJunior στο παγκόσμιο μάλλον θα αλλάξει για το δεύτερο μισό της σεζόν. Αυτό μάλλον θα συμβεί και με τον άλλον πολλά υποσχόμενα junior Roni Nikander που υπέφερε από τραυματισμό στο γόνατο αλλά τώρα φαίνεται να έχει αναρώσει πλήρως. Τερμάτισε 3ος γενικής μπροστά από Jari Mattila, Antti Helsten, Valtteri Salonen και Oskari Kantonen. O Salonen δεν τα βρήκε με το 300 δίχρονο TM και για τους καλοκαιρινούς αγώνες τρέχει με το 250 δίχρονο της ίδιας εταιρίας. Ο Kantonen για τους καλοκαιρινούς αγώνες έχει ”αναγκαστεί” να τρέχει με 450 4Τ, παρά τις μεγάλες εμφανίσεις στους προηγούμενους αγώνες με 300 δίχρονο.

Τελικά η εθνική ομάδα Trophy θα περιλαμβάνει τους Samuli Aro, Juha Salminen, Marko Tarkkala, Eero Remes, Jari Mattila και Matti Seistola. O αστέρας Mika Ahola έχει δηλώσει ότι δεν θα ξανατρέξει σε ISDE αν πραγματοποιείται ανάμεσα σε αγώνες του παγκοσμίου ώστε να αποφύγει το ρίσκο τραυματισμού. Την μεγάλη του απουσία προσπαθούν να την καλύψουν με την εμπειρία του Aro. Και πάλι, η ομάδα θα είναι παντοδύναμη εντός έδρας για την μάχη με τους Γάλλους. H ομάδα Junior θα περιλαμβάνει τους παγκόσμιους Antti Helsten, Roni Nikander, τον πρωταθλητή νέων Φινλανδίας για το 2010 Lauri Pohjonen και τον πάντα σταθερό Kimmo Hurri.

Εδώ όλα τα αποτελέσματα: http://www.fin-enduro.com/tulokset/rimpkk11/

Δείτε φωτογραφίες εδώ και εδώ.

Και μερικά βίντεο από τον αγώνα

Επόμενος αγώνας στις 2.7 κοντά στη Λαπωνία.

Καλές εντουράδες και καλή τύχη στους Ελληνες αγωνιζόμενους στον αγώνα του παγκοσμίου πρωταθλήματος στην Καλαμπάκα!

Συντάκτης Άρθρου : Λεωνίδας Τσιόπουλος