72ος κύκλος λίμνης Paijanne
3ος αγώνας πρωταθλήματος Φινλανδίας 2007
30/3 – 1.4/2007
3ήμερος αγώνας 960 χιλιομέτρων και 25 ειδικών

Από που ν’ αρχίσω και που να τελειώσω γι’ αυτόν τον αγώνα σταθμό στο σκανδιναβικό προσκήνιο… O δυσκολότερος αγώνας enduro στον κόσμο… τουλάχιστον αυτό λένε οι πολλοί Φινλανδοί παγκόσμιοι πρωταθλητές. Μια φορά κι έναν καιρό μια παρέα τρελών Φινλανδών αποφάσισε τον χειμώνα του 1927/1928 να διοργανώσει κάτι τελείως διαφορετικό. Κάτι το οποίο θα δοκίμαζε ψυχή, σώμα, μυαλό και μοτοσυκλέτα πέρα από τα όποια κατανοητά όρια. Κάτι που σε τόσο κρύο και μερικών μέτρων χιόνι ήταν επικίνδυνο για την ίδια την ζωή του τολμηρού αναβάτη. Θα αρκούσε μόνο ένα μικρό λαθάκι… ή μια καθυστέρηση λόγω βλάβης και κάποιος πεινασμένος λύκος… Ξανακοιτάξτε πάλι την χρονιά παραπάνω και φανταστείτε λίγο τα πράγματα. Η μια παρέα των εφτά ατόμων μετά από μόλις λίγα χρόνια έγινε μερικές δεκάδες άτομα. Όποιος τερμάτιζε έμπαινε αμέσως σαν ήρωας στα βιβλία της σπουδαίας μηχανοκίνητης σκανδιναβικής ιστορίας. Και όχι άδικα! Ένα μικρό διάλειμμα μερικών χρόνων λόγω πολέμων δεν ήταν αρκετό ώστε να σταματήσει αυτήν την τρέλα που εξαπλωνόταν σαν ίωση. Σύντομα αυτό το επιχείρημα μάζευε πάνω από 100 άτομα με την ίδια καύλα, τρέλα, πέστε το όπως θέλετε. Μαζί με σκανδιναβούς, δοκίμαζαν και Ρώσοι και Πολωνοί και Γερμανοί με καλά αποτελέσματα. Ακόμη και νίκες. Νοτιότεροι όμως δεν τολμούσαν… Κάποιοι Αγγλοι δοκίμασαν στην χομπίστικη κατηγορία Κ με λιγότερες ειδικές, χαλαρότερους χρόνους απλών αλλά και με διευκόλυνση σε αρκετές ειδικές. Και πάλι, με πολύ δυσκολία τερμάτιζαν όσοι τερμάτιζαν. Εδώ και πολλά χρόνια οι συμμετοχές ξεπερνούσαν τις 200. Ακόμη και φέτος που λόγω μπερδεμένου κλίματος ήταν φανερό από πολλές μέρες πριν ότι χιόνι δεν θα υπάρχει να διευκολύνει λίγο στο δάσος, παρά μόνο βαθιά λούκια λάσπης και νερού, λάσπη χωρίς λούκια, γυμνές μεγάλες ρίζες και κοτρόνες κάθε μεγέθους και μορφής σε ανηφορο-κατηφόρες, 212 τρελοί δηλώσαμε συμμετοχή. Ευκολότερες οι απλές στους μικρούς και μεγάλους επαρχιακούς δρόμους λόγω έλλειψης πάγου και λιγότερου κρύου αλλά πολύ απαιτητικότερες οι πολλές ειδικές.

Με τρία και κάτι χρόνια εμπειρίας enduro (δυο – τρεις εντουράδες με TDR 250 ακολουθώντας ξαδέρφια και φίλους του Σ.Μ.Ο. Καρδίτσας που με έβαλαν στον εντουράδικο χορό) με πολύ τρέλα και αγάπη γι’ αυτό, αποφάσισα αρχές Δεκεμβρίου μετά από βγαλμένο ώμο να τα δώσω όλα στην προετοιμασία. Τα όνειρα ζωής πρέπει τουλάχιστον να προσπαθούμε να τα εκπληρώσουμε. Πολλοί είπαν ότι ήταν γρήγορη απόφαση, άλλοι το σκέφτηκαν θετικά γνωρίζοντας την τρέλα μου και άλλοι, λιγότεροι, φίλοι εντουράδες Φινλανδοί μου έκαναν γνωστό από την αρχή ότι μου δίνουν δωρεάν το φορτηγό τους και προσφέρονται για support μηχανικοί! Το μέρος της οδήγησης περιελάμβανε τρεις ή τέσσερις δυνατές προπονήσεις (οι δυο βραδινές) την βδομάδα. Συν πολύ τρέξιμο και κάθε Δευτέρα bodypump για αντοχή σε όλους τους μυς. Επίσης οι προηγούμενοι αγώνες για τους οποίους μπορείτε να διαβάσετε στο enduro.gr ήταν απαραίτητοι για συνήθεια στις διαολεμένες φινλανδικές εντουροσυνθήκες. Εξοντωτική προετοιμασία που με πήγε κάποιες φορές στα ψυχικά μου όρια αλλά και τα όρια της Μέρβης. Η αγάπη όμως υπερίσχυσε και έδωσε επιπλέον δύναμη για συνέχεια!

Οι μέρες περνούσαν με γρήγορο ρυθμό και μόλις δυο βδομάδες πριν τον αγώνα φίλος Φινλανδός, ο Vexi, με 30 χρόνια εμπειρία στο εντούρο με βοήθησε να ρυθμίσω την ανάρτηση του gas gas. Tόσο καιρό είχα αφοσιωθεί στο revalving του σκληρού πιρουνιού αλλά το πρόβλημα προερχόταν από σφιχτό αμορτισέρ! Τουλάχιστον μετά από τόσο καιρό τα χέρια είχαν γίνει πέτρα! Με την μοτοσυκλέτα τέλεια στημένη και όσο χρειαζόταν μαλακή, την τελευταία βδομάδα ξενύχτησα σχεδόν κάθε μέρα με τον Τίμο, τον φίλο και support μηχανικό, για έλεγχο της μοτοσυκλέτας και εξήγηση των Rally κανονισμών. Ύπνος μου έλειπε αλλά η ανδρεναλίνη ήταν τόσο πολύ που με κρατούσε σε εγρήγορση. Παρασκευή 30 Μαρτίου το πρωί όλη η ομάδα συν οι άλλες πέντε ομάδες των φίλων του κλαμπ που θα δοκίμαζαν και αυτοί σε διαφορετικές κατηγορίες ξεκινήσαμε από το Τούρκου για το Eλσίνκι. Όλοι πλην την Μέρβη που την καθήλωσε γρίπη. Αυτό με πείσμωσε ακόμη περισσότερο! Στην ομάδα μαζί με τον Πέτρι ήρθε και ο Μίσκα ο 16χρονος γιος του Mίκα, του δωρητή του αμαξιού, να βοηθήσει και να δει από κοντά τι παιζόταν για τυχόν συμμετοχή του στο μέλλον. Αυτό χαλάρωσε τον Τίμο (και εμένα!) γιατί μόνος του θα είχε τρομερή πίεση. Η εκκίνηση μου ήταν στις 16:04 με τον αριθμό 185 στην C κατηγορία που θα έκανε την ίδια ακριβώς διαδρομή με τους Α, Β (πλην μια διευκολημένη ειδική) και τους βετεράνους. Οι Κ θα είχαν λίγο ευκολότερη διαδρομή με 5 λιγότερες ειδικές (αλλά και διευκολυμένες ειδικές) και χαλαρότερους χρόνους στις απλές. Περίπου την ίδια ώρα την Κυριακή θα ήμουν πίσω στο ίδιο σημείο αν μπορούσα να καλύψω περίπου 960 χλμ και 25 ειδικές χωρίς να έχω πάνω από 1 ώρα αργοπορία για κάθε μέρα! Στις φωτογραφίες παρακάτω μπορείτε να δείτε τον χάρτη του αγώνα.

Άγχος δεν ένοιωθα ότι είχα αλλά το ξέχασμα του φουλαρίσματος της μοτοσυκλέτα πριν περάσω τεχνικό έλεγχο και την αφήσω στο parc ferme, απέδειξε ότι είχα κι εγώ αλλά κι ο Τίμο. Τουλάχιστον με τους κανονισμούς στο δεκάλεπτο πριν την εκκίνηση μπορούσα να την φουλάρω μόνος μου..! Το πρώτο μικρό πρόβλημα ξεπεράστηκε εύκολα. Μετά από το ανέβασμα στην μπάρα εκκίνησης και την παρουσίαση από τον εκφωνητή ξεκίνησα αμέσως την πρώτη ειδική στην εκεί αμμουδερή πίστα μοτοκρός. Χαλαρά και άνετα σκεφτόμενος ότι αυτό δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτά που θα βρίσκαμε μετά από λίγο. Μετά από τσεκάρισμα της κάρτας βγήκα στα προάστια της πόλης για την απλή μέχρι την 2η ειδική των 13 χλμ. Αμάξια μας κορνάριζαν και πιτσιρίκια και κόσμος μας χαιρετούσε. Το ηθικό ανέβαινε σιγά σιγά και τα πρώτα χαμόγελα της μέρας έσκασαν. Μετά από μισή ώρα και προσπάθεια να συνηθίσω τα λάστιχα με καρφιά και χωμάτινες πιέσεις στην στεγνή άσφαλτο, στήθηκα για την ειδική. Η αρχή της ήταν σε μικρό χιονοδρομικό κέντρο με γλιστερές απότομες ανηφορο-κατηφόρες το οποίο ξεπεράστηκε εύκολα.

Αμέσως μετά άρχισε αυτό που όλοι περιμέναμε. Λάσπη και βράχια σε δάσος. Μια επιπόλαιη κίνηση με δευτέρα και γκάζια σε ανηφορικά γλιστερά βράχια με πέταξε κάτω. Η μοτοσυκλέτα έπεσε βίαια σε κομμένες βάσεις δέντρων. Φοβισμένος και βλέποντας ότι η εξάτμιση ήταν εντάξει ξαναδοκίμασα και ανέβηκα σχετικά άνετα με πρώτη στη ροπή της. Τα λάστιχα με καρφιά σε ”σώζουν” σε τυχών πάγο, χιόνι και βοηθούν στη λάσπη αλλά είναι μπούμερανγκ σε γλιστερά βράχια. Συνέχισα προσπαθώντας να διαλέγω από μακριά τις σωστές γραμμές στα λούκια και όπου γινόταν να έχω μία πάνω για να σώζω ενέργεια. Τα λεπτά περνούσαν και ο ιδρώτας έτρεχε! Τα περάσματα σε πολλά σημεία ήταν πολύ βαθιά γεμάτα παστρουμά λάσπης και νερού απαιτώντας τέρμα γκάζι. Κόλαση χωρίς να έχουν περάσει οι Α, Β και οι βετεράνοι! Σκεφτόμουν με τρόμο πώς θα ήταν οι ειδικές το Σάββατο και την Κυριακή που θα τους ακολουθούμε! Με την γλώσσα γραβάτα και τα χέρια να προσπαθούν να ξεπρηστούν τέλειωσα αυτή την ειδική σε πίστα μοτοκρός μετά από περίπου μισή ώρα με βάση το ρολόι στο τιμόνι. Πολύ ήταν για αρχή! Λαχανιασμένος σε λίγο έριχνα σπρέυ στην αλυσίδα στο πρώτο service point, ο Μίσκα φουλάριζε (για οτιδήποτε άλλο στη μοτοσυκλέτα πρέπει να το κάνει μόνο ο οδηγός! ) και ο Τίμο, με βάση την κάρτα μου, υπολόγιζε πότε πρέπει να δώσω παρών στα επόμενα ΣΕΧ.

Ξανά έξω στον επαρχιακό με την μοτοσυκλέτα σταθερά στα 85 χλμ/ώρα και ακόμη και στην ευθεία να κάνει τα δικά της βοηθούμενη από πλάγιο αέρα, καρφιά και χωμάτινες πιέσεις. Ολοταχώς προς βορρά ακολουθώντας το υπόλοιπο καραβάνι και παίρνοντας βαθιές ανάσες. Ισοθερμικό δεν είχα στα πόδια και οι 7 βαθμοί άρχισαν να τσιμπάνε. Στημένος για την εκκίνηση της 3ης ειδικής μπορούσα να δω τσαντισμένος ότι η αρχή της ήταν ξανά σε αμμουδερή σκραμπλοειδή πίστα… ”Αμάν πια με αυτη την άμμο!”, σκέφτηκα. Μετά από την άμμο άρχισε το αγαπητό δάσος όπου ο τραιαλάδικος χαρακτήρας του gas gas με πήγαινε μόνος του και σε πολλά σημεία με περίμεναν τα όχι και τόσο αγαπητά βαθιά λούκια. Οι σωστές γραμμές από την αρχή ήταν το κλειδί εξόδου από τα λούκια αλώβητος και χωρίς καθυστέρηση κολλήματος. Κάποιες φορές βγαίναμε τέρμα γκάζι σε μικρούς χωματόδρομους γεμάτους σαθρές πέτρες. Σε έναν από αυτούς εκτοξεύθηκα ευθεία με πέμπτη έχοντας χτυπήσει σταθερή πέτρα. Με πολύ τύχη οι αναρτήσεις απορρόφησαν το δυνατό χτύπημα και απλά συνέχισα ευθεία έχοντας πετάξει για λίγα μέτρα! ”Take it easy Leo..” και ”να είσαι καλά Vexi για τις αναρτήσεις!” ήταν οι δυο φράσεις που κυριαρχούσαν για λίγο στο μυαλό μου. Σε λίγο τέλειωσε η ειδική γνωρίζοντας ότι και πάλι ο χρόνος μου δεν ήταν καλός. Το έβλεπα σαν αρχή ακόμη και προσπαθούσα να εμψυχώσω τον ίδιο μου τον εαυτό.

Στην απλή και πάλι στην άσφαλτο ένοιωσα αμέσως την μοτό να συμπεριφέρεται ακόμη πιο περίεργα μπροστά. Σε δυο στροφές κόντεψα να σωριασθώ. Σταματώ γρήγορα στην άκρη και βλέπω το μπροστά λάστιχο κλαταρισμένο! ”Kουφάλα πέτρα!”, σκέφτηκα και συνέχισα με τα δόντια σφιγμένα. Στο επόμενο σημείο φουλαρίσματος είχα χρόνο μόνο να φουλάρω και να ξαναβγώ στην άσφαλτο για 10 χλμ μέχρι την επόμενη μεγάλη ειδική. Αποφάσισα να μην φάω καπέλο λόγω σαμπρέλας και να συνεχίσω μέχρι το επόμενο service point όπου είχα 15 λεπτά χρόνο για επισκευές και να φορέσω την μπαταρία με τα xenon φώτα κράνους για τις βραδινές. Στον δρόμο ένοιωσα την μοτοσυκλέτα να μην θέλει να δουλέψει καλά. Σαν να έμενε από βενζίνα ή να λάδωνε μπουζί. Μπουζί δεν μπορούσα να το πιστέψω γιατί δούλευε παντοδύναμα όποτε το ζητούσα… τουλάχιστον μέχρι εκείνη τη στιγμή. Μετά από δυο σβησίματα σε φανάρια ξαναπήρε μπροστά με αέρα χωρίς γκάζι. Αγχωμένος με τα δυο προβλήματα ξεκινούσα την επόμενη ειδική. Τα περιελάμβανε όλα. Λασπωμένα σβαρνισμένα χωράφια γεμάτα βαθιά λούκια, ανηφορο-κατηφόρες γεμάτες λασπωμένα βράχια και ρίζες και περάσματα από γούρνες γεμάτες νερό που δεν έβλεπες μέσα τους! Προσεκτικός για το μπροστά στεφάνι προσπαθούσα συνέχεια για την ομαλότερη δυνατή γραμμή. Τρία σβησίματα σε διαφορετικά σημεία με έφτασαν σχεδόν στα ψυχικά μου όρια! Με χαρά θυμήθηκα τον Vexi να λέει ότι πάντα δουλεύει ρεζέρβα στο gas gas του! Γυρνώ ρεζέρβα και ωωωω το gas gas γουργούριζε σαν ευτυχισμένη γάτα! ”Ελα Λεώωωωω!” φώναξα στον ίδιο μου τον εαυτό! Συνέχισα ανακουφισμένος που το ένα πρόβλημα έφυγε. Εχοντας φάει προσπεράσεις εκεί μέσα ήξερα ότι και πάλι ο χρόνος μου έπιασε πάτο αλλά σκεφτόμουν μόνο τον γρηγορότερο τρόπο για αλλαγή σαμπρέλας! Τίποτα άλλο δεν μ’ ένοιαζε!

Στο ΣΕΧ πριν το service point ένας των οργανωτών μου λέει ότι έχεις 10 λεπτά. Αμάν! ”Δεν είναι 15?”, τον ρωτώ. Κούνησε το κεφάλι του… Φτάνοντας στο αμάξι μας ο Τίμο προσπάθησε να με καθησυχάσει λέγοντας ότι είναι 15 λεπτά. Με τα χέρια μες τη λάσπη βγάζω ρόδα, βγάζω σαμπρέλα και προσπαθώ να βάλω την καινούργια χοντρή σαμπρέλα. Μάταια! Χοντρή σαμπρέλα σε συνδυασμό με τον πολύ ενισχυμένο σκελετό του Trelleborg κάνουν τη δουλειά δύσκολη! Άρχισα να κλαίω από τα νεύρα μου. Ο Τίμο μου λέει, ”βγάλε όλο το λάστιχο, βάλε τη σαμπρέλα μέσα του και μετά πιάσε τη βαλβίδα στο στεφάνι!”. Οι φίλοι μου τριγύρω προσπαθούσαν να με εμψυχώσουν με τον Peter να τραβά βίντεο. Σε δυο λεπτά ανακουφισμένος κούμπωνα τα φώτα στο κράνος για να συνεχίσω. Είχε σουρουπώσει για τα καλά. Ο Τίμο με έστειλε βιαστικά στο ΣΕΧ. Χωρίς να συγκρίνω το ρολόι στο αμάξι με τη κάρτα μου, πέρασα κι έφυγα. Βράδυ σχεδόν οδηγούσαμε σε χωματόδρομους ανάμεσα σε λόφους και χωράφια για την επόμενη και πάλι μεγάλη 5η ειδική. Η σκόνη και η ψύχρα δεν βοηθούσε καθόλου. Ξαφνικά νοιώθω κράμπες και στους δυο προσαγωγούς! ”Ηλίθιε Λεώ δεν ήθελες να φορέσεις το ισοθερμικό! Φάτα τώρα!”, σκέφτηκα. Η ένταση ήδη ήταν τόσο πολλή που τα όρια παραλογισμού ήταν κοντά! Σίγουρα εσείς οι λίγοι που έχετε δοκιμάσει δύσκολους αγώνες καταλαβαίνετε απόλυτα το βρίσιμο στον ίδιο μου τον εαυτό. Με σφιγμένα δόντια και προσπαθώντας να μην τεντώσω ποτέ τα πόδια, για να αποφύγω τον αφόρητο πόνο, έβγαλα την επόμενη ειδική με πάλι άσχημο χρόνο. Εκτός τις κράμπες, είχα να προσπεράσω στα νερά και χομπίστες της K κατηγορίας.

Με τα νεύρα τσατάλια απλά ήθελα να κάνω την τελευταία βραδινή ειδική και να χαλαρώσω στο ξενοδοχείο στην πόλη Lahti. Έχοντας προπονηθεί αρκετά όλο τον χειμώνα την νύχτα, προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου να ηρεμήσει και κοιτώντας μετά τις στροφές με την βοήθεια του φως από το κράνος να βρίσκω τις καλύτερες γραμμές στη παχιά λάσπη με τις κοτρόνες. Αυτό δούλεψε και με ανέβασε ανετότατα σε μερικά δύσκολα ανεβάσματα σε μεγάλους βράχους έχοντας πάρει φόρα από τη στροφή. Και σε εκείνα τα σημεία προσπέρασα για πρώτη φορά εκείνη τη μέρα άλλους της κατηγορίας μου! Και αυτό μου έδωσε δύναμη που τη χρειαζόμουν εκείνη τη στιγμή για την επόμενη τρελή μέρα.

Με απλή έφτασα στο τελευταίο service point. 30 λεπτά ο χρόνος για επισκευές. Χαμογελώντας για πρώτη φορά, έπιασα να σφίξω λίγο την αλυσίδα, όταν ο Τίμο τσεκάριζε τακάκια, ο Μίσκα φουλάριζε και ο Πέτρι καθάριζε τα γυαλιά μου. Ανακουφισμένος διέσχιζα την μεγαλούτσικη πόλη. Παρέες νέων που πήγαιναν στα κλαμπάκια μας χαιρετούσαν εμάς τους βρομιάρηδες αλλά χαζοχαρούμενους εντουράδες. Στις 22:00 άφηνα το gas gas στο φυλασσόμενο parc ferme του ξενοδοχείου. Έχοντας μπανιαριστεί σε ξενοδοχείο παραδίπλα ξαναγυρίσαμε πριν τις 24:00 στο κεντρικό ξενοδοχείο για φαγητό και κουτσομπολιό αποτελεσμάτων. Με χαρά είδα ότι η έξυπνη οδήγηση στην τελευταία ειδική μ’ ανέβασε από την τελευταία στην προτελευταία θέση της κατηγορίας μου (C: 175 – Open 2T) και κάποιες θέσεις γενικά στην C κατηγορία. Ακριβώς εκείνο το αποτέλεσμα μ’ έβαζε στους στόχους μου που ήταν ο τερματισμός την Κυριακή και όχι τελευταίος. Με χαρά φύγαμε στις 01:00 για ύπνο στο ξενοδοχείο μας. Ο Τίμο μόνο ήταν πολύ πεσμένος… Σε ερωτήσεις μου γιατί, απαντούσε θετικά και λιγομίλητα. Με όλη την υπερένταση στις φλέβες μπόρεσα να κοιμηθώ στις 03:00 έχοντας το ξυπνητήρι για τις 06:00. Τότε θα μπορούσαμε να μάθουμε τι ώρα ξεκινώ μετά τους Α, Β και τους βετεράνους.

Στα παρακάτω λινκ μπορείτε να δείτε πολλές φωτογραφίες του αγώνα:

http://www.spenderguitars.com/paitsi2007.html

http://g07.fotohana.fi/index.php?action=showgal&cat=1326 (αριστερά διαλέγετε ειδική)

http://reinhard.1g.fi/kuvat/VUOSI+2007/72+Paijanne+Sipoo+30.3.07/

Μην χάσετε αύριο την δεύτερη ημέρα του αγώνα


Ο Λεωνίδας είναι Έλληνας που διαμένει μόνιμα στην Φινλανδία. Μέσα από το χόμπι του, την αγάπη του για την μοτοσυκλέτα και τους αγώνες μαθαίνουμε από πρώτο χέρι νέα από τους Φινλανδικούς αγώνες. Αν είστε επαγγελματίας του χώρου και σας αρέσει η δουλειά του Λεωνίδα επικοινωνήστε μαζί μας για να μπορέσουμε να τον υποστηρίξουμε.