Η απόφαση για την συμμετοχή μου στο International Six Days Enduro της Σλοβακίας πάρθηκε βασικά από την πρώτη στιγμή της ανακοίνωσής του τον Ιούλιο του 2014 διαβάζοντας εντουρονέα με τους φίλους μου του ΣΜΟΚ κατά την διάρκεια των οικογενειακών διακοπών στην Ελλάδα. Με μιας το βλέμμα σοβάρεψε βλέποντας την είδηση και στο μυαλό τρέχαν φωτογραφίες των δύσκολων ISDE του 2004 και του 2005 λίγο πολύ σε παρόμοια μέρη με τις ελληνικές συμμετοχές να δυσκολεύονται αρκετά τότε.

Χαριτολογώντας στον καφέ άκουγα διάφορα… ”μη σε πειράξ’!” ο ένας, ”που θα πας;” ο άλλος… Εγώ την απόφασή μου την είχα πάρει όμως ξέροντας ότι με την δουλειά που έριχνα στο δύσκολο φινλανδικό τεραίν από το 2004 άσχετος όταν ξεκίνησα το χώμα σοβαρά στα 25 χρόνων, και με λίγη ακόμη παραπάνω δουλειά μέχρι την εκκίνηση, δεν θα είχα πρόβλημα.

Ο καιρός περνούσε και ο οικονομικός κυρίως προγραμματισμός γινόταν όλο και πιο έντονος. Τον Ιανουάριο τελικά ρωτώ τον Δημήτρη Γιουβρή για πληροφορίες πώς να ξεκινήσω την διαδικασία. Η αρχή είχε γίνει. Με επιπλέων τηλεφωνήματα με τον Δημήτρη – doc – Αθανασουλόπουλο, ο οποίος σχεδίαζε ήδη το δικό του club, αλλά και με αρκετά τηλεφωνήματα με τον Στέλιο Κορρέλη, τα διαδικαστικά άρχισαν να ξεκαθαρίζουν στο μυαλό μου. Σε αυτό βοήθησε και η επικοινωνία που είχα με την γραμματέα της Φινλανδικής ομοσπονδίας Sirpa Rasanen και τον Tomi Konttinen που διάλεξε τους οδηγούς των Trophy ομάδων αλλά και τα club της Φινλανδίας. Τελικά, μετά από αμέτρητες προπονήσεις και συμμετοχές σε όσους περισσότερους αγώνες enduro και scrable στη Φινλανδία με καλούτσικα αποτελέσματα χωρίς να παίρνω ρίσκα τραυματισμού, στις 31 Αυγούστου Δευτέρα πρωί το ταξίδι ξεκίνησε από το Turku της Φινλανδίας για το Kosice με το βαν του φίλου μου Timo Tahkapaa με σκοπό να είναι και ενεργό μέλος του ελληνικού service, έχοντας παρόμοιες εμπειρίες από δύο Six Days κάπου 25 χρόνια πριν. Τα 1650 χλμ καλύφθηκαν μέχρι το βράδυ της 1ης Σεπτεμβρίου με το πολωνικό κομμάτι να είναι βάσανο λόγω δρόμων και καύσωνα. Το ίδιο βράδυ γνωρίστηκα από κοντά και με τα υπόλοιπα παιδιά της Trophy και τα άλλα παιδιά που ήρθαν απλά να βοηθήσουν.

Η Τετάρτη περιελάμβανε περπάτημα των 3 ειδικών της 4ης και 5ης ημέρας του αγώνα. Οι μισοί είχαν ήδη περπατήσει τις ειδικές των πρώτων ημερών την προηγούμενη μέρα. Λόγω της πολλής ζέστης και των πολλών χιλιομέτρων σε πλαγιές με μεγάλες κλήσεις, ήμασταν κουρασμένοι στο τέλος της ημέρας. Το κλίμα καλό και ευχάριστο, ειδικά με τον Μιχάλη Ντουζένη της Trophy να δίνει ρέστα σε κάθε μα κάθε ευκαιρία. Και δεν έχανα κι εγώ ευκαιρία να ζαλίζω με ερωτήσεις τον πολυπρωταθλητή μας Βασίλη – siafarix – Σιαφαρίκα για γραμμές στα τρελά  off camber στις πλαγιές και άλλα, ενοχλώντας τον στην αποκρυπτογράφιση της διαδρομής. Σκεφτόμενος ότι δεν πρέπει να ταλαιπωρηθεί το σώμα άλλο πριν από την επικείμενη 6ήμερη δοκιμασία, δεν περπάτησα τις άλλες ειδικές σε αντίθεση με τα άλλα παιδιά που του δώσαν και κατάλαβε μέχρι και το Σάββατο πριν την εκκίνηση. Την Παρασκευή περάσαμε τεχνικό έλεγχο, με την 2η οι περισσότεροι λόγω θορύβου. Στο registration desk καταφέραμε και αλλάξαμε εύκολα και το όνομα του club μας σε SMOK – EDIL Team, κάτι πολύ σημαντικό για μένα, για τους Φίλους μου στον Σύλλογο Μοτοσυκλετιστών Καρδίτσας και για την ίδια την πόλη. Και νομίζω ήταν σημαντικό και για τον Κώστα. Επίσης προέκυψε και πολύ γέλιο στα γραφεία, αλλά και μετά, από τη λέξη SMOK για το τρίτο παιδί του club με καταγωγή από το Ισραήλ. Για περισσότερες πληροφορίες ψάξτε τί σημαίνει αυτό στα εβρα’ι’κά. Γενικώς όλες αυτές τις μέρες γνωριζόμασταν όλο και περισσότερο με όλα τα παιδιά και όλα έδειχναν ότι με λίγη τύχη όλα θα πάνε καλά παρόλο που σαν support service μάλλον είχαμε το minimum σε σχέση με όλες τις άλλες χώρες. Αυτό νομίζω ήταν και καλό γιατί ήμασταν σαν μια οικογένεια και μετά από κάθε μικρή παρεξήγηση ακουγόταν αμέσως και ένα συγγνώμη… Την Παρασκευή το απόγευμα έφθασαν και τα παιδιά του Off Road Team club, doc, Δημήτρης – red – Κόκκινος, Γιάννης Σεβαστόπουλος, μαζί και η Χριστίνα του doc. Επίσης και ο Κώστας Τρίκος είχε φθάσει παρέα με τις γυναίκες του και έδιναν το παρών στην τέντα πολύ τακτικά. Και η παρέλαση των χωρών το Σάββατο το απόγευμα εξελίχθηκε σε πολύ γιορτινή ατμόσφαιρα με καλό καιρό παρόλο που οι βροχές είχαν ξεκινήσει ήδη από την Πέμπτη. Ενα ακόμη πράγμα που με χαροποίησε και μου έδωσε επιπλέων δυνάμεις ήταν ένα sms την Παρασκευή το μεσημέρι για απόφαση της λέσχης μου στην Φινλανδία (Turun Seudun Moottoriurheilijat – TSMU) η οποία σε συνεργασία με τοπικό μαγαζί (Molitor Oy) έδωσε σε ‘μένα και τον Jiri Leino της Junior Trophy από μία δωροεπιταγή 400 ευρώ..! Σαν μικρό παιδί μέσα στην τρελή χαρά το έδειχνα σε όλους τους άλλους.

ISDE Parade

Day 1 – Almost a disaster

Η πολυπόθητη εκκίνησή μου τελικά έφθασε την Δευτέρα στις 10:18, δυόμισι σχεδών ώρες μετά την εκκίνηση των πρώτων οδηγών των Trophy. Το σακάτεμα της διαδρομής από 300 οδηγούς πριν από μένα δεν μ’ ένοιαζε. Ηξερα ότι μπορώ να βελτιώσω την σειρά εκκίνησης για την Τρίτη και το κυριότερο για μένα ήταν ότι δεν θα είχαμε την μισητή σκόνη. Ξεκίνησα από την ράμπα μέσα σε γιορτινή ατμόσφαιρα και με καλό καιρό. Μετά από λίγο ήμασταν έξω από την πόλη και πολύ σύντομα ξεκίνησε το χωμάτινο κομμάτι. Σε λίγα λεπτά στυνώμουν για την εκκίνηση της 1ης ειδικής βλέποντας τους μπροστινούς μου ήδη να σηκώνουν αρκετή πούδρα σε κάθε μία από τις πρώτες στροφές. Ξεκινώ και καταλαβαίνω σχεδών αμέσως ότι η ακύρωση του περπατήματος των ειδικών των πρώτων ημερών μου γυρνούσε τώρα μπούμερανγκ κόβοντας ορμή υπερβολικά σε πολλά σημεία, ειδικά σε κάποια χασήματα. Αυτό το πρώτο τεστ τέλειωσε σύντομα χωρίς πτώση τουλάχιστον. Η απλή μετά περιελάμβανε οδήγηση σε άσφαλτο, γρήγορους χωματόδρομους και γρήγορο μονοπάτι με γλίτσα σε όλα τα σκιερά σημεία λόγω των προηγούμενων βροχών. Η πρώτη απορία μου ήταν γιατί όλοι πήγαιναν τάπα παντού. Οταν έφτασα στον Μανώλη για το σέρβις πριν το 1ο Σημείο Ελέγχου Χρόνου είχα μόλις 4 λεπτά περιθώριο πριν το λεπτό μου. Εκεί άρχισα να σκέφτομαι ότι στο κυρίως βουνό με σφιχτούς χρόνους δεν θα είναι εύκολα. Και θα έπρεπε να καλυφθούν ακόμη 220 χλμ την 1η μέρα.

Αμέσως μετά ήταν απλή μόνο μέχρι το επόμενο ΣΕΧ που περίμενε ο Στέλιος Κορρέλης με τον Τρύφωνα. Τα τεχνικά περάσματα αρκετά με πολλές ανηφόρες με σαθρά σαπούνια πέτρες και με κάποιο σοκ μέχρι να συνηθίσω κάπως σε γρήγορα παρατεταμένα κατηφορικά με τρίτη ή τετάρτη με την πίσω ρόδα σχεδών μπλοκαρισμένη συνέχεια και την μοτό να σκορπά ή να περνά από πάνω από πέτρες ανακατεμένες με ρίζες και σκόρπια ξύλα. Φτάνω στο ΣΕΧ με 2 λεπτά προπορεία προλαβαίνοντας να ανεφοδιάσουμε την μοτό και με τον Στέλιο και τον Τρύφωνα να μου λένε ”Μπράβο Λεωνίδα! Μια χαρά πας!”, ανεβάζοντάς μου την ψυχολογία για τα επόμενα εμπόδια. Λιγό μετά πέρασα, ναι, απλά πέρασα χωρίς να κολλήσω κάπου την ήδη χαλασμένη 2η ειδική της μέρας έχοντας το ίδιο πρόβλημα με την πρώτη ανάμεσα στα δέντρα αφού δεν την είχα περπατήσει. Αμέσως συνέχεια στην απλή με τέρμα γκάζια σε χωράφια μέχρι να ξαναμπούμε σε τεχνικά μονοπάτια στα οποία κι εκεί το παραμικρό λάθος θα κόστιζε με καπέλο αργοπορίας. Μετά από λίγα λεπτά βρέθηκα σε σημείο με πολύ κόσμο πιο ψηλά και κάποιους κολλημένους οδηγούς σε μεγάλη ανηφόρα που σε αρκετά σημεία ανέβαινε απότομα αριστερά με ανάποδες κλίσεις και κάποιες μεγάλες ρίζες. Ελεγξα γρήγορα για καθαρή γραμμή και με καλή φόρα και καλή τεχνική όρθιος δεν την κατάλαβα και συνέχισα κανονικά. Τα χιλιόμετρα περνούσαν, η κούραση αυξανόταν και μετά από ανεφοδιασμό στο ΣΕΧ που ήταν ο Τίμο με τον Νίκο τελικά έφτασα στην τελευταία ειδική του 1ου γύρου με τον τοίχο πολλών μέτρων που σίγουρα είχε φοβίζει αρκετούς πριν. Σε αυτό το σημείο είχα κάνει μόνο τσουλίθρα όταν περάσαμε με τα αμάξια ψάχνοντας τα ΣΕΧ. Τέρμα γκάζια από την στροφή ήταν ο μόνος τρόπος για να βγει κι έτσι το κατάφερα. Μια πτώση σε στροφή στην πλαγιά αργότερα στην ίδια ειδική απλά κόστισε λίγο χρόνο. Σύντομα τέλειωσε ο 1ος γύρος σχετικά σοκαρισμένος για το ότι δεν υπήρχε και πολύ χώρος για ανάσες και έπρεπε να είσαι στην τσίτα συνέχεια για να μην φας καπέλο.

Ο 2ος γύρος ξεκίνησε πιο δυνατά ώστε να έχω περισσότερα λεπτά για ανάσες στο ΣΕΧ του Μανώλη. Η 1η (4η) ειδική περισσότερο χαλασμένη. Τουλάχιστον δεν έπεσα. Στον Μανώλη ανεφοδιασμός και τέρμα γκάζια για τα πολλά δύσκολα και αρκετά χαλασμένα περάσματα μέχρι τον Στέλιο και τον Τρύφωνα. Περνάω χωρίς καπέλο και σύντομα εκκινώ στην ήδη κατεστραμένη, ειδικά στο αμμουδερό δασικό κομμάτι, 2η (5η) ειδική. Βγήκε και αυτή χωρίς πτώση αλλά ακόμη στις ειδικές ένοιωθα πολύ σφιχτός ξέροντας ότι μπορώ να πάω πολύ καλύτερα αλλά στην τελική έκανα όλο αγχωμένα λαθάκια. Συνεχίζω αμέσως με το μυαλό να σκέφτεται την τεχνική ανηφόρα και το πόσο μποτιλιάρισμα θα πετύχω και πόσο θα έχει ακόμη χαλάσει. Σύντομα ήμουν εκεί. Γινόταν ένας πανζουρλισμός από πεσμένους αναβάτες και απλά αποφασίζω να ορμήξω κι εγώ μέχρι όπου βγω. Μου κόβεται η φόρα αρκετά ψηλά λίγα μόλις μέτρα πριν το τέλος και μετά από σήκωμα της μοτό αποφασίζω με γρήγορη λανθασμένη απόφαση να την γυρίσω προς τα κάτω για να ξαναπάρω φόρα από την αρχή. Γινόταν ένας χαμός από ανθρώπους της οργάνωσης ανακατεμένοι με απλούς θεατές να βοηθάν τους οδηγούς. Μπερδεύτηκα νομίζοντας ότι αυτοί που βοηθιένται θα ακυρωθούν. Βγήκα λίγα μέτρα παραπάνω αλλά και πάλι έπεσα με ακόμη έναν να πέφτει σχεδών πάνω μου. Σύντομα είχα σηκώσει την μοτό με άλλους δύο με πορτοκαλιά γιλέκα να με βοηθούν προς τα πάνω. Με πολύ ζόρι και ιδρώτα έφυγα λαχανιασμένος από το σημείο. Μετά από αρκετή ώρα και κάποια περάσματα από παρατεταμένες ανηφόρες με πολλά περισσότερα σαθρά πράγματα απ΄ό,τι στον 1ο γύρο τρώω τελικά 5 λεπτά καπέλο στο ΣΕΧ του Τίμο.

Συνέχισα σκεφτόμενος ότι μέχρι το τέλος δεν υπάρχει κάτι το τραγικά δύσκολο. Μετά από λίγο ανέβαινα σταθερά μια χαλασμένη ανηφόρα με πολλές μεγάλες πέτρες και νεροφάγωμα στην μέση. Σε λίγο πάει να με προσπεράσει ένας από αριστερά μου ανάμεσα στην αριστερή γραμμή που ήμουν και στον χωμάτινο τοίχο, δηλαδή από το πουθενά. Μπαμ από αριστερά στο τιμόνι και ευτυχώς ξυστά από το χέρι μου. Πέφτω απότομα με την μέσα μεριά του αριστερού καρπού να τραντάζεται στις πέτρες. Με πολύ πόνο στο χέρι σηκώνω τη μοτό για να συνεχίσω και δεν βρίσκω πουθενά τον συμπλέκτη. Το όλο σύστημα κρεμόταν κάπου μπροστά. Εσπασε η βάση του από κάτω διαγώνια. Το rotating clamp που είχα φυσικά δεν μπόρεσε να κάνει και πολλά με χτύπημα από πίσω προς τα εμπρός. Με σπαστή μανέτα δεν θα είχα κανένα θέμα. Στον πανικό αρχίζω να ανοίγω το τσαντάκι με τα εργαλεία ψάχνοντας για τα zip ties. Βάζω δυο διαγώνια να κρατηθεί κάπως το σύστημα στο τιμόνι και να μπορώ να πατάω τη μανέτα. Η αίσθηση είχε χαθεί αρκετά και δυο σταγόνες υγρού υπήρχαν στο banjo bolt. Βγάζω και άλλο εργαλείο να σφίξω την βίδα αλλά δεν έσφιξε άλλο. Τελικά με αρκετές στροφές στην αρχή για να μην σβήσει κατάφερα έβγαλα την ανηφόρα. Στους επόμενους γρήγορους χωματόδρομους δεν ενοχλούσε ιδιαίτερα το ότι δύσκολα μπορούσα να δουλεύω την μανέτα αλλά ήταν δύσκολη η κατάσταση όποτε έμπαινα σε πιο τεχνικά σημεία. Η αίσθηση στη μανέτα είχε επανέρθει με την εξαέρωση να συμβαίνει στην πράξη αλλά το χέρι πονούσε, συν το άλλο θέμα με την θέση της μανέτας. Είχα πεισμώσει πάρα πολύ. Αρχίσαν και οι χοντρές ψιχάλες. Στο επόμενο check point μια γυναίκα βλέποντας τα zip ties μου λέει περίμενε να σου δώσω και άλλα. Βάζω άλλα δύο και ζητάω και λίγο νερό γιατί το camel back είχε αδειάσει στα προηγούμενα βάσανα. Τελικά φτάνω στην εκκίνηση της τελευταίας ειδικής με την βροχή να δυναμώνει. Στα γρήγορα δείχνω στον φίλο μου Kaj Ronqvist που ήταν στο support των Φινλανδών πώς έχω τον συμπλέκτη πιασμένο. Μου εύχεται καλή τύχη για την συνέχεια. Με φτάνει και ο δεύτερος Ελληνας του club μας Κώστας Τρίκος που είχε ξεκινήσει πριν από μένα αλλά είχε και αυτός πολλές καθυστερήσεις και ξεκινώ πρώτος την ειδική. Είχα λυσσάξει γι αυτά που μου συνέβαιναν. Το Beta στις φόρες στον βρεγμένο τοίχο και στις άλλες ανηφόρες δίπλα έκλαψε πραγματικά και όλα βγήκαν χωρίς δεύτερη προσπάθεια.

Η απλή μετά με την ψυχάλα μου φάνηκε ατέλειωτη. Μπαίνω για το 15λεπτο τελικό σέρβις έχοντας φάει καπέλο 19 λεπτών με την σκέψη για όσο το δυνατών γρηγορότερο άλλαγμα πίσω ελαστικού με το Rabaconda μου. Και οι αναποδιές συνεχιζόντουσαν… Λέω ότι αλλάζω πίσω λάστιχο σηκώνοντας την μοτό στο σταντ αλλά μετά από μπέρδεμα ο Κώστας απαντά ”ότι δεν είπες στο τέλος του 1ου γύρου ότι θα αλλάξεις”. ”Τα είπαμε δυο φορές χθες ότι θα αλλάξω”, απαντώ. Τελικά μετά από ψάξιμο και για το λάστιχο που ήταν έτοιμο με το μους και για το ακόμη μη συνδεδεμένο Rabaconda, αλλά και με πολύ αγχωτική αλλαγή με λάθη, ξεκινώ για το parc ferme τρώγοντας επιπλέων 4 λεπτά καπέλο, παραμένοντας σχεδών οριακά μέσα στα όρια αργοπορίας 30 λεπτών για κάθε μέρα και στα μετάλλια. Γυρνώντας στo paddock σκεφτόμουν σαν πρώτη λύση για άλλον συμπλέκτη τον Κίμωνα Καράμπελα και τον Γιάννη Τρίγκα μιας και είχαμε μιλήσει ήδη ότι μπορούμε να μοιραστούμε πράγματα που είχαμε όλοι μαζί. Εχοντας αλλάξει ρούχα και με το αίμα να βράζει ακόμη μετά από τέτοια μέρα μιλώντας με τον Γιάννη αποφασίστηκε σωστά να μην βγάλουμε την μία και μοναδική τρόμπα συμπλέκτη από την δεύτερη μοτό που είχε μαζί του μην τυχών χρειαστεί κι αυτός αργότερα το ίδιο σύστημα. Εχοντας μιλήσει δυο μέρες πριν με τον ίδιο τον πρώην παγκόσμιο πρωταθλητή Roman Michalic και με τους άλλους δύο οδηγούς του Beta club από την Τσεχία και έχοντας πάρει ένα τηλέφωνό τους μην τυχών χρειαστώ ανταλλακτικά, γύρισα να περπατατήσω προς την τέντα τους. Δεν πρόλαβα να κάνω δυο βήματα και πετάγεται ο doc λέγοντάς μου ”αν είναι ίδιο Brembo όπως στα ΚΤΜ έχω ένα καινούργιο χωρίς μανέτα έτοιμο προς χρήση”. Μέσα στην τρελή χαρά μετά από λίγο ο Μανώλης με τον Κώστα μου εξηγούσαν πώς να κάνω γρήγορη εξαέρωση από το banjo bolt μέσα στο πρωινό 10λεπτο πριν την εκκίνηση για να μην ξεκινήσει η 2η μέρα με καπέλο. Βλέπετε στο Six Days οι οδηγοί πρέπει να κάνουν τα πάντα μόνοι τους εκτός από φουλάρισμα βενζίνης και τσεκάρισμα/αλλαγή υγρών και λαδιών. Το βράδυ ήταν σύντομο με μπόλικο φαγητό και με όλα τα παιδιά να προσπαθούν να με ηρεμήσουν ώστε να συνεχίσω τον αγώνα με λιγότερα προβλήματα.

Before Tech Inspection All together

Day 2 – Almost a better day   

Το πρωί της Τρίτης ξύπνησα με τον αριστερό καρπό να με ενοχλεί αρκετά και με άγχος για την γρήγορη αλλαγή της τρόμπας συμπλέκτη στο δεκάλεπτο. Ο Τίμο μου έδωσε και έβαλα voltaren αλοιφή. Μετά από ένα καλό πρωινό πήγαμε στα paddock. Πριν ντυθώ παραλίγο να κάνω πρακτική προπόνηση για τη δουλειά στον συμπλέκτη στο δεύτερο Beta 430 του Γιάννη που στεκόταν δίπλα μου… Φτάνει η μεγάλη στιγμή με τον Κώστα και τον Χάρη να είναι πανέτοιμοι να μου δώσουν τα εργαλεία που χρειαζόντουσαν. Εδενα την τρόμπα στο σωληνάκι και ο Κώστας έβγαζε την μανέτα από την σπασμένη τρόμπα. Βάζω και την μανέτα, φουλάρω και υγρά και αρχίζω την κρίσιμη εξαέρωση υπό τις οδηγίες του Κώστα. Με τέσσερις εξαερώσεις και δυο τρία συμπληρώματα η αίσθηση ήταν κανονική. Σφίγγω στο περίπου το σύστημα στο τιμόνι μην έχοντας χρόνο για ακριβείς ρυθμίσεις. Η γαλλοελληνίδα Kathy της FIM παρακολουθούσε την όλη φάση λίγα μέτρα παραδίπλα και αγωνιούσε μαζί μας για να μην φάω καπέλο. ”Πάμε παιδιά, πάμε Λεωνίδα, έλα, έλα!”. Με την ψυχή στο στόμα ανεβάζω την μοτό στη ράμπα μισό λετπό πριν περάσει το λεπτό μου. Εκκινώ με την πρώτη μιζιά με την Kathy να μου φέρνει τα πεσμένα γάντια μου μετά την ταμπέλα των 20 μέτρων.

Ανακουφισμένος βγήκα από την πόλη. Σύντομα οδηγούσα στα πρώτα μονοπάτια και ξαφνικά θυμάμαι ότι δεν πρόλαβα να σφίξω τον πίσω άξονα της ρόδας. Πανικοβλημένος έκοψα λίγο ρυθμό. Πριν την εκκίνηση της 1ης ειδικής τσέκαρα με το χέρι αν παίρνει καθόλου το παξιμάδι. Κοντά μου εκείνη την στιγμή δεν ήταν άλλοι οδηγοί να ζητήσω εργαλείο. Δεν πήρε άλλο και αποφασίζω να εκκινήσω. Πολύ συγκρατημένα κάπου πριν τα μισά δίνω χώρο στον Γιάννη Σεβαστόπουλο που είχε ξεκινήσει αμέσως μετά. Σκεφτόμενος ότι είναι ίσως η μόνη μου ελπίδα, ανεβάζω ρυθμούς για να μείνω πολύ κοντά του μέχρι το τέλος και να τον φωνάξω αμέσως για βοήθεια. Μετά από λίγο μου ξαναδίνει χώρο και αρχίζω να ανοίγω λίγο την διαφορά. Μετά το τέλος της ειδικής σταματώ και μετά από λίγη φτάνει και ο Γιάννης. Τον φωνάζω, σταματά και σε δυο λεπτά είχα σφιγμένο τον άξονα αφού είχε 27άρι κλειδί μαζί του. Το υπόλοιπο της ημέρας εξελίχθηκε με μερικά καπέλα στην κατεστραμένη διαδρομή, κυρίως λόγω του ότι σε διάφορα σημεία έπρεπε να περιμένω να καθαρίσουν οι γραμμές για να δοκιμάσω εγώ. Το ότι δεν κατάφερα την προηγούμενη μέρα να βελτιώσω ιδιαίτερα την σειρά εκκίνησης, επηρέαζε την πορεία μου τώρα. Το χέρι επίσης σταδιακά ενοχλούσε όλο και περισσότερο. Το χειρότερο καπέλο ήρθε προς το τέλος όταν σε παρατεταμένη δύσκολη ανηφόρα με πολλά φυτευτά σαπούνια έφτασα σιγά σιγά άλλους δύο που γυρισμένοι στραβά και κολλημένοι 10 μέτρα πριν το τέλος, με το ζόρι μπορούσαν να κρατήσουν τις μοτό όρθιες.  Τους λέω αμέσως ”We help each other otherwise we stay here tonight!”. Κι έτσι έγινε. Στο τελευταίο σέρβις μπήκα με το χέρι πρησμένο πονώντας πολύ. Λέω δεν κάνω τίποτα γιατί πονά το χέρι. Μόνο τέντωμα αλυσίδας και φίλτρο αέρος και τα λάδια μοτέρ αύριο πρωί. Ολοι γύρω γύρω προσπαθούσαν να βοηθήσουν κάπως. Ο Γιάννης Τρίγκας από πάνω μου να μου λέει πώς να βάλω το φίλτρο αφού δεν έβλεπα το ”up” και το μυαλό είχε σταματήσει να δουλεύει λόγω κούρασης και πόνου. Ανετότατα φεύγω πριν το 15λεπτο για το parc ferme με όλα τα παιδιά να μου λένε μπράβο. Στύνω την μοτό και τυχερός βλέπω στο μπροστινό Michelin μεγάλο σχήσιμο στο κέντρο του. Με το δάχτυλο σήκωσα λάστιχο και από κάτω φάνηκε καθαρά το mousse. Αφηνιασμένος γύρισα στα paddock λέγοντας στον Κώστα ότι πρέπει να αλλάξω μπροστά λάστιχο το πρωί. Ακυρα τα λάδια προς το παρών.  Η βραδιά πέρασε και πάλι με καλή αναπλήρωση χαμένων θερμίδων, με αντιφλεγμονικό χάπι και μπόλικη αλοιφή στο χέρι.

Day 3 – The Easy Day    

Όταν ξύπνησα πήρα πάλι χάπι και ξαναέβαλα αλοιφή στο χέρι που παρέμενε πρησμένο. Τελικά η αλλαγή ελαστικού πήγε καλά χωρίς καθυστέρηση… Μεγάλη μαγκιά τελικά αυτό το Rabaconda και οι λεβιέδες του. Εκτός του χεριού ένοιωθα καλά και δυνατό το σώμα. Ξεκίνησα φουριόζος. Κάποια κομμάτια τα κάναμε ανάποδα και κάποια όπως πριν. Σε χιλιόμετρα ήταν η μεγαλύτερη μέρα με τους χρόνους να παραμένουν σφιχτοί. Το είχα συνηθίσει πια αυτό. Οι δυο ειδικές παρέμεναν ίδιες με την cross test να είναι στο αμμουδερό δασικό κομμάτι της με τις ανηφόρες και κατηφόρες παντελώς κατεστραμένη. Στιγμιαία οδηγούσα ειδική από το Six Days των Σερρών με τα λούκια σε δυο σημεία να φτάνουν τους ώμους και την μοτό να προχωρά μπροστά δύσκολα. Απορώ ακόμη γι αυτό το πράγμα. Στο μενού μπήκε και η μεγάλη enduro ειδική με μεγάλες κλήσεις μέσα στο δάσος μόνο, που θα έπαιζε και τις υπόλοιπες μέρες. Ενοιωσα άνετα εκεί αφού την είχα περπατήσει. Συνολικά αυτή την μέρα είχα τα λιγότερα καπέλα. Στο τέλος πρόλαβα άλλαξα πίσω λάστιχο αφήνοντας το λάδι πιστονιού και το φίλτρο αέρος για το επόμενο πρωί.

Με τα παιδιά το βράδυ δίναμε συγχαρητήρια ο ένας στον άλλο. Νοιώθαμε ότι ο τερματισμός πλησιάζει.

Leo_Timo_Kosice_2015

Day 4 – Another hard day

Ξύπνησα και εκτός από τον συνεχόμενο πόνο στο αριστερό χέρι, ένοιωθα περίεργα και το δεξί πήχη και είχε και μικρό πρήξιμο. Και πάλι φάρμακο στο στόμα και χρησιμοποίηση αλοιφής και στα δυο χέρια. Η αλλαγή λαδιού πήγε γρήγορα βλέποντας το λάδι να τρέχει κάτω κατάμαυρο. Την δουλειά του την έκανε άριστα για τρεις σκληρές μέρες. Στα πρώτα χωμάτινα μέτρα καταλαβαίνω ότι δεν έχω μπροστινό. Είχε χάσει κάποιο λάδι τις προηγούμενες μέρες αλλά δεν περίμενα ότι θα έχανε τελείως την επαναφορά. Κόβω λίγο και αρχίζω να σφίγγω τα πλαστικά ρυθμιστηράκια πάνω βρίσκοντας σύντομα μια μέτρια τομή ανάμεσα σε μαμά και φουλ σφιγμένα. Η διαδρομή αρκετά διαφορετική αλλά παρομοίως δύσκολη και γρήγορη όπως πριν. Επίσης μπήκαν στο μενού και δυο κανούργιες κορυφαίες ειδικές σε απότομες πλαγιές με τεχνικούς τοίχους/ανηφόρες. Λέγαν για βροχές που ξεκινάν σύντομα αλλά δεν με ένοιαζε. Μου αρέσει η γλίτσα και μου άρεσε η σχεδίαση αυτών των ειδικών με τον κόσμο να έχει πλημμυρίσει τα τεχνικά σημεία. Από καπέλα δεν φόρεσα και πολλά. Μια προπορεία 6 λεπτών την άρπαξα μετά από μπέρδεμα στο πρώτο ΣΕΧ αφού θυμώμουν το ..:50 του ΣΕΧ του Στέλιου αντί ..:56 του Μανώλη. Το καλό με αυτό ήταν ότι άρχισα να οδηγώ σε γκρουπ με αναβάτες περισσότερο του επιπέδου μου περνώντας από πολλά τεχνικά σημεία γρηγορότερα και πιο εύκολα.

Οχι ότι δεν είχε γλίτσα σε όλα τα σκιερά σημεία της απλής αλλά στις 14 άρχισε καλά και η βροχή πάλι, με 3 ώρες να απομένουν για μένα. Με το ηθικό ψηλά σκεφτόμενος ήδη το cross test του Σαββάτου δεν κολλούσα ιδιαίτερα. Φτάνω σε κάποια στιγμή στην προτελευταία ειδική της ημέρας με την μεγάλη ανηφόρα στην αρχή. Εβρεχε κανονικά. Κοιτούσα αυτούς που κολλούσαν και έπεφταν και κάποιους που ξαναέπαιρναν φόρα από την αρχή. Το μάτι γυάλιζε περιμένοντας λίγο να καθαρίσει το σημείο. Ερχεται δίπλα μου ο φίλος μου από το Turku Ilkka Buss. Από δεξιά στην αρχή μου λέει και πριν τα μισά βγες αριστερά. Εγώ χωρίς να παίρνω τα μάτια μου από την ανηφόρα του λέω ”OK, ευχαριστώ” και πάω στύνομαι. Βαθιά ανάσα και βουρ για τις πρώτες στροφές. Φτάνω στο επίμαχο σημείο και στρίβω όσο πιο ανοιχτά μπορούσα για καλύτερη φόρα. Ενα δυνατό ”Πάμε Λεώ!!” με εκτόξευσε μπροστά, όλο από αριστερά! Σταμάτησαν να πονάνε χέρια, σταμάτησε ο χρόνος, εξαφανίστηκαν οι ρίζες που με περίμεναν! Σε λίγα δεύτερα ήμουν πάνω με ουρλιαχτό ακούγοντας τις φωνές των πορωμένων θεατών. Μετά από πολύ ώρα στην επόμενη απλή έφτασα για την τελευταία μεγάλη enduro ειδική με τα χέρια να πονάνε πολύ και την βροχή να μην σταματά. Τελειώναν την ειδική άλλοι με πολλά κιλά λάσπης φορτωμένα στις μοτοσυκλέτες. Κατηφόρισα στο ήδη πολύ σκοτεινό δάσος επιμένοντας να φορώ τα roll off. Δεν έβλεπα και πολλά πράγματα. Μετά από πολλές πτώσεις και την μοτό να πάει βάρκα γυαλό στην βαριά λάσπη και με το ζόρι να βγαίνουν οι ανηφόρες, αποφασίζω να βγάλω τα γυαλιά. Αμέσως έβλεπα καλύτερα και τελικά οι φακοί επαφής έμειναν στα μάτια. Βελτιώθηκε αρκετά η οδήγηση. Μαρτύριο εκεί μέσα που δεν θα ξεχαστεί εύκολα. Με δυνατή βροχή έφτασα στα κεντρικά με τους διοργανωτές να μας αναγκάζουν να περάσουμε ακόμη και με αυτόν τον καιρό τους μεγάλους κορμούς στη λιούρδα με τα σαμάρια στο training area πριν το τελικό service. Τρελάθηκα από τα νεύρα μου και τους πόνους στα χέρια. Πάω να μπω για το ΣΕΧ να πάρω τα 15 λεπτά και VIP αμάξι που έβγαινε χύμα στη στροφή με αναγκάζει να μπλοκάρω μπροστινό στην άσφαλτο. Σηκώνομαι με τον δεξί αγκώνα να πονάει έτοιμος να πηδήξω πάνω στο καπό. Παραλίγο να γινόταν και αυτό σε Six Days! Απίστευτα νεύρα! Μπαίνω στη τέντα τελικά ωριόμενος και παγωμένος με όλα τα παιδιά που ήταν εκεί να προσπαθούν να με ηρεμήσουν. Αφήνω το φίλτρο αέρος για το επόμενο πρωί με τον Κώστα να ελέγχει την στάθμη λαδιού. Ενοιωθα ότι αφού πέρασε και αυτό το μεσημερι, δεν μπορούσε να με σταματήσει τίποτα μέχρι τον τερματισμό. Μετά από λίγο αλλάζοντας ρούχα έβλεπα τον doc να δίνει ότι έχει και δεν έχει αλλάζοντας πίσω ρουλεμάν τροχού, λάστιχο και φίλτρο αέρος παραμένοντας οριακά μέσα στους χρόνους για το πολυπόθυτο μετάλλιο. Ηρωας!!

Το βράδυ επικρατούσε σχεδών γιορτινή ατμόσφαιρα ανάμεσα στους εναπομείναντες αγωνιζόμενους. Δεν μας πολυένοιαζε το αν θα βρέχει πάλι κατά την τελευταία enduro ημέρα. Τα χέρια μου είχαν χειροτερέψει, ειδικά η αριστερή παλάμη που άρχισε να ανοίγει συν ο φουλ πρησμένος δεξιός πήχης. Και συν αυτά που άλοιφα και κατάπινα ο Αρτέμης μου έδωσε και πιο ειδικά χάπια να πάρω και μαζί μου κατά την τελευταία ημέρα.

Day 5 and 6 – The Easiest Days

Την Παρασκευή με πολύ λάσπη σε όλη την χαλασμένη απλή και όλες τις πέτρες βρεγμένες όλα μου φάνηκαν εύκολα. Τόσο καλή ψυχολογία είχα παρόλο που τα χέρια ήταν τελειωμένα και με πολύ πόνο και κατά 90% οδηγούσα καθιστός στα πολλά γκαζερά ανηφορικά σημεία. Δεν θέλησα να σιγουρέψω με προπορείες. Και κάποια καπέλα τα φόρεσα αλλά δεν με άγχωναν. Ηξερα ότι μόνο αν σπάσει το μοτέρ του Beta δεν θα τερμάτιζα μέσα στους επιτρεπτούς χρόνους. Στο τελευταίο σέρβις όλοι μου λέγαν μπράβο. Λόγω συγκίνησης με το ζόρι έβγαλα ένα ουρλιαχτό, κυρίως για τα στραβά που μου συνέβησαν στο πρώτο μου Six Days. Πήγα αμέσως για το parc ferme χωρίς να κοιτάξω τίποτα στη μοτό και με τον Κώστα να μου δίνει το ΟΚ ότι δεν χρειάζεται συμπλήρωμα λαδιού.

Η ατμόσφαιρα το βράδυ ήταν ήδη γιορτινή. Αν γράψω ότι κατάφερα να κοιμηθώ θα είναι ψέμα.

Το πρωί με μούχλα οδηγήσαμε σε δρόμους τα 25 χιλιόμετρα μέχρι την πιστάρα MX που είχαν ετοιμάσει γι αυτόν τον αγώνα. Στο χέρι πολλές γάζες στην ανοιγμένη παλάμη από τον Τίμο με το γάντι να μπαίνει ίσια ίσια. Οι 7 γύροι στο τεστ ήταν μια γιορτή με πολύ κόσμο. Οσο χλιαρά και να ήθελα να το πάω αναγκαστικά ανέβασα ρυθμούς από τον 2ο γύρο και μετά με red, siafarix, Γιαννη Σεβαστ., Στέλιο, Γιάννη Σιούλη, Τρύφωνα να ωρύονται όποτε περνούσα από δίπλα τους! Απίστευτα θετική ενέργεια και ψυχολογία. Τα καταφέραμε!!!!!!!!!

Τα Ευχαριστώ μου:

Από που να ξεκινήσω τώρα…

Πρώτα ένα Τεράστιο Ευχαριστώ στην γυναίκα μου Mervi που καταλαβαίνει το πάθος και την τρέλα μου και με κατανόηση και υπομονή με αφήνει να ασχολούμαι σοβαρά με το enduro 2-3 φορές την βδομάδα ακόμη και τώρα με δύο παιδιά σε απαιτιτικές ηλικίες.

Τους γονείς μου και τον αδερφό μου Βαγγέλη και την σύζυγό του Κική για την αγάπη τους και την κατανόηση γι αυτή την ενασχόλησή μου με ένα, κακά τα ψέματα, ριψοκίνδυνο άθλημα.

Τους Φίλους μου όλους του ΣΜΟΚ και τα ξαδέρφια μου Βάιο και Γιάννη Τσιόπουλο για το μικρόβιο που μου κολλήσαν πάνω από 25 χρόνια πριν με τα αμερικάνικα KDX200 και XR600R. Μου είναι πολύ δύσκολο να γράψω τώρα αυτά τα πράγματα. Ισως θα έπρεπε να το κάνω κάποια στιγμή αργότερα λιγότερο συγκινημένος από την προσπάθεια αλλά όχι… Χρίστος Αργυρόπουλος, τρελοκομείο με την καλή έννοια, πάντα εκεί για μένα και πολλές φορές να μου δανείζει μηχανάκι για εντουρόβολτα… Βάιος Αλεξίου… άλλος από εκεί… γεια σου Αρχηγέ μου! Ο δάσκαλος εντουράς του ΣΜΟΚ! Ακης Μελετίου… Γεια σου! Πρέπει να κάνουμε μαζί ένα Six Days μιας και δεν μπόρεσες για τις Σέρρες… Γιάννης Τσιαντής..! Τί να πρωτογράψω? Για την enduromania του 2013 ή για το ότι βγήκαμε τον Ιούνιο οι δυο μας στην Κόνιτσα μπας και κάνουμε καλή προπόνηση enduro στο βουνό για να μην χάσω εγώ ρυθμό για την προετοιμασία μου για την Σλοβακία?!?! Τί να λέμε τώρα? Γιαννης Ντανοβασίλης με συνεχή παροχή εξοπλισμού για να μπορέσω να οδηγώ με ασφάλεια…! Ολοι εσείς του ΣΜΟΚ! Κυρίτσης, Μανώλης, ξαδέρφια Θυμιόπουλοι, Τσινόπουλος, Κρανής, Νίκος και Γιώργος Χουλιάρας, …, …! Δεν μπορώ να γράψω όλα τα ονόματα τώρα. Ξέρετε εσείς ποιοι είστε! Ευχαριστώ!!

Ενα Τεράστιο Ευχαριστώ στον Φινλανδό πατέρα μου Timo Tähkäpää!! Δεν μπορώ να περιγράψω το πόσο με έχει βοηθήσει!!

Στον Δημήτρη Γιουβρή και Ιωσήφ Βάγγερ που πιστέψαν στις δυνατότητές μου ήδη πολλά χρόνια πριν ξέροντας τί παίζει στο φινλανδικό τεραίν και τί αγώνες κάνουν εδώ, και βλέποντας την τρέλα μου.

Στον πρώην αντιπρόσωπο Beta στην Ελλάδα και νυν Shock Master, αντιπρόσωπο των αμορτισέρ Fox και λαδιών Nils στην Ελλάδα, Σωτήρη Λάμπρου. Ο,τι και να γράψω γι αυτόν τον Ανθρωπο θα είναι λίγο πραγματικά. Από όταν πήρα το πρώτο μου Beta 250 2013 μέχρι τώρα πάντα έκανε απίστευτες ευκολίες σε ανταλλακτικά και πάντα είχε συμβουλές για ό,τι χρειαζόμουν. Καταρχήν είναι Φίλος και μετά όλα τα άλλα! Από φέτος με διευκόλυνε πολύ για το άριστο αμορτισέρ της Fox (το οποίο δούλεψε τέλεια από τα αργά κατσάβραχα της απλής μέχρι το τελικό motocross χωρίς καμία απολύτως αλλαγή στις ρυθμίσεις!) και με χορηγία την συντήρηση και εξέλιξή του. Και άλλη μία τεράστια βοήθεια παρέχοντάς μου δωρεάν φέτος όλα τα λάδια Νils που χρειάζομαι για την μοτό! Οταν ξεκινούσα το 2004 δεν πίστευα ότι θα υπάρξουν τέτοιοι άνθρωποι για να βοηθήσουν εμένα!

Τον Teddy Αντωνιάδη αντιπρόσωπο Beta για την μεγάλη του βοήθεια με τις τιμές αξεσουάρ και ανταλλακτικών!!

Τους παιδικούς μου φίλους από την Καρδιτσομάγουλα Καρδίτσας και την Καρδίτσα!

Τους πολλούς Φίλους μου στο Facebook για την συμπαράστασή τους στην προσπάθεια μου!

Τους πολλούς Φίλους μου στο dirt-bike.gr φόρουμ! Στα δύσκολα σας έχω πάντα στο μυαλό μου και μου δίνετε ώθηση. Και τον Πέτρο Παπακωσταντίνου και Αχιλλέα Δήμου από το φόρουμ για την οικονομική βοήθεια για τον αγώνα.

Ολα τα παιδιά, οδηγούς και μη, της Ελληνικής αποστολής στην Σλοβακία!! Αριστοι χαρακτήρες όλοι τους! Ο Αρχηγός Στέλιος Κορρέλης έκανε τα πάντα πραγματικά, από οργανωτικά θέματα, συντονισμό ομάδας, τον μάγειρά μας για 10 μέρες, support στα ΣΕΧ, τα πάντα! Από κοντά του και ο Γιάννης Σιούλης..!! Μπράβο σας! Συνεχίστε έτσι!

Τα παιδιά στο support… Χάρης Σούρης, Νίκος Κάβουρας, Τρύφωνας Ρουσιαμάνης! Τί να πρωτογράψω τώρα…

Οι παλιοί μας πολυπρωταθλητές Δημήτρης Κόκκινος – Δημήτρης Αθανοσουλόπουλος. Απίστευτοι Ανθρωποι με πολύ θετική ενέργεια στα δύσκολα και στα εύκολα! Χάρηκα πολύ που είχα την τιμή να μιλήσω τόσο πολύ μαζί τους και να δεχθώ τις συμβουλές τους..!

Ο Γιάννης Σεβαστόπουλος! Πάντα έτοιμος να βοηθήσει! Ηρεμη δύναμη! Ευχαριστώ!

Ο Κώστας Τρίκος! Θα το καταφέρουμε πάλι Κώστα! Ετοιμάσου για Ισπανία!

Τα παιδιά της Trophy! Ευχαριστώ για τις συμβουλές και την παρέα και την φιλία!!! Και μπράβο για την καλή σας οδήγηση!

Επίτηδες στο τέλος άφησα το Ευχαριστώ προς τον Γιάννη Κολιγλιάτη για την παραχώρηση του πολύτιμου φορτηγού του που το φέραν πάνω οι καλύτεροι μηχανικοί που μπορεί να έχει ομάδα στο παγκόσμιο εντούρο, ο Κώστας Σμηρνιώτης και ο Μανώλης Λουμπουνάκης! Ημασταν τυχεροί εμείς οι υπόλοιποι που είχαμε εσάς μαζί μας..!

Ενα Ευχαριστώ για Ολα για τους Φινλανδούς γονείς μου Eija και Reijo Tiensuu!!

Στην Φινλανδία είμαι ευγνώμων για την βοήθεια από τον Harri Loponen του Molitor Oy, ευχαριστώ προς Beta Finland – Jani Mikonaho.

Ενα Τεράστιο Ευχαριστώ σε όλους τους enduro Φίλους μου εδώ πάνω! Jouko Peltoniemi, Tuomas Peltoniemi, Niko Pahlberg, Mika Vuori, Miska Vuori, Pekka Lehto, Mika Allen, Vesa Niskala, Markus Montonen, Vexi, Tomi Korka, Ville Ervanko…

Ενα μεγάλο Ευχαριστώ στους ανθρώπους της TSMU λέσχης!

Ενα μεγάλο Ευχαριστώ στον Δημήτρη – Jimara – Ζυγούρη και στον Βασίλη Λινάρδο του EpsilonMX για τον άριστο σχεδιασμό και τo δώρο τους προς εμένα των δύο enduro μπλουζών που φορούσα κατά την διάρκεια του αγώνα!”

Να είστε καλά όλοι σας!

Λεωνίδας Τσιόπουλος

_D3S2404a

_D3S2935a

_D3S3943a

_ND31421a

1849a