DANNY (MAGOO) CHANDLER.
Ένας ήρωας, της ζωής και του motocross.

O Danny Chandler κορυφαίος αναβάτης του ΑΜΑ και του παγκοσμίου πρωταθλήματος motocross μεσουράνισε στην θρυλική δεκαετία του 1980, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά το σκληρό στυλ οδήγησης αλλά και τα τρομερά κόλπα που για την εποχή εκείνη απλά δεν υπήρχαν. Αποτέλεσμα να αποκτήσει πιστούς θαυμαστές εντός και εκτός συνόρων. Τα άλματα τα οποία εκτελούσε ήταν τουλάχιστον μία δεκαετία μπροστά από τους υπόλοιπους αναβάτες της εποχής του, ενώ υπήρχαν και περιπτώσεις που προκαλούσε τρόμο στους συναθλητές του οι οποίοι όταν τον ακουγαν να πλησιάζει απλώς του έκαναν δρόμο να περάσει.

Ο Chandler, γενημένος στις 5 Οκτωμβρίου του 1959 στο Σακραμέντο της Καλιφόρνια μεγάλωσε μέσα σε αγωνιστικό περιβάλλον στη κοινότητα του ΦόρεστΧιλ παρακολουθώντας τον πατέρα του να αγωνίζεται σε διάφορους αγώνες εντούρο και σκραμπλ. Στην ηλικία των 4 ετών άρχισε να καβαλάει μοτοσυκλέτα και η πρώτη φορά που συμμετείχε σε επίσημο αγώνα ήταν στην ηλικία των 9 ετών. Να σημειώσουμε ότι και οι δύο αδερφές του Chandler συμμετείχαν και αύτες σε αγώνες με μοτοσυκλέτες.

Από μικρός έδειξε τα μοναδικά χαρακτηριστικά του στην οδήγηση και δεν άργησε να συμμετάσχει σε αγώνες με αρκετά μεγαλύτερους σε ηλικία αναβάτες. Στην καθημερινότητα του πηγαινοερχόταν στο σχολείο με το minibike του και όταν σχόλαγε οι συμμαθητές του οδηγούσαν στην επιστροφή προς το σπίτι τους με τα αυτοκίνητα τους, ενώ ο Chandler τους ακολουθούσε παράλληλα με το minibike του σ ‘ένα χωμάτινο παράδρομο. Εννοείται ότι δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ποιος έφτανε πρώτος σπίτι του!
Η πρώτη του αγωνιστική μοτοσυκλέτα ήταν μια Hodaka 100 και η αμέσως επόμενη μια CZ 250. Ο ήρωας του ήταν ο επίσης αναβάτης της CZ, Brad Lackey. Ο Chandler κέρδισε σε κάθε κατηγορία που αγωνιζόταν όταν ήταν έφηβος και από πολύ νωρίς απέκτησε τη φήμη του πολύ γρήγορου αναβάτη στη κοινότητα του motocross στην περιοχή της Βόρειας Καλιφόρνια. Μόλις στην ηλικία των 14 έγινε επαγγελματίας οδηγός αλλά έπρεπε να περιμένει μέχρι να κλείσει τα δεκάξι για να γίνει δεκτός στην ΑΜΑ (Αmerican Motocross Association). To 1976 απέκτησε την pro License του και συμμετείχε σε μερικούς εθνικούς αγώνες. Το καλύτερο του αποτέλεσμα ήταν η 16η θέση στην κατηγορία 500cc στο Supercross του Λος Άντζελες. Το 1978 με το ιδιωτικό του Suzuki κατάφερε να χει τρεις τερματισμούς στο τοπ10 του Οutdoor πρωταθλήματος Motocross στην κατηγορία των 125cc. Το 1979 ο Chandler υπέγραψε να οδηγήσει με μοτοσυκλέτες της MAICO στην κατηγορία των 250cc. Δυσκολεύτηκε αρκετά αφού η μοτοσυκλέτα του ήταν αρκετά πίσω για την εποχή της και μη ανταγωνιστική με τις άλλες εταιρείες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Κάτι, όμως που βοήθησε τον Chandler να αποκτήσει την φήμη που σκληρού και πεισματάρη οδηγού αφού πραγματοποιούσε άλματα πολύ μεγαλύτερα από άλλους αναβάτες που χρησιμοποιούσαν μοτοσυκλέτες πιο εξελιγμένες και ελαφρύτερες.

Σύνηθες φαινόμενο και οι πολλές πτώσεις που είχε αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές από τον υπερβάλοντα ζήλο του για την νίκη. Την εποχή εκείνη βγήκε και το παρατσούκλι του “Magoo” από ένα καρτούν που έτρεχε πολύ γρήγορα και ανάμεσα από διάφορα αντικείμενα. Αρχικά δεν του άρεσε καθόλου, αλλά όταν άρχισε να ακούει να τον επιδοκιμάζουν οι θαυμαστές του την ώρα του αγώνα λέγοντας του «ΜΑGOO-MAGOO» το ξανασκέφτηκε και το δέχτηκε. Παρέμεινε στην Maico και την χρονιά του 1980, χρονιά που ήθελε να ξεχάσει γρήγορα, ενώ στο τέλος της αποχώρησε από το team και αναζήτησε καινούρια συνεργασία. Το 1981 ήταν η χρονιά του αφού με ένα ιδιωτικό Suzuki κατάφερε να τερματίσει στην 9η θέση στην κατηγορία των 125cc του AMA. Την ίδια χρονιά κέρδισε στο TRANS-USA και στην κατηγορία των 500cc στη σέλα ενός Ηonda. Aποτέλεσμα της νίκης αυτής να γίνει full factory αναβάτης της Ηοnda για την χρονιά του 1982.
Τις επόμενες δύο σεζόν κέρδισε 4 τίτλους στα 500cc του ΑΜΑ, ενώ το 1982 κατέκτησε την πρώτη θέση στο U.S Motocross GP στο Carlsbad της California, μια από τις σημαντικότερες επιτυχίες της καριέρας του. Την ίδια χρονιά συμμετείχε και σ ένα από τα μεγαλύτερα events της Αμερικής το λεγόμενο ABC’s Wide World of Sports. Στο συγκεκριμένο event έπαιρναν μέρος αναβάτες από διάφορες κατηγορίες από αγώνες μοτοσυκλέτας όπως αγώνες ταχύτητας, dirt track και Motocross. Κέρδισε το συγκεκριμένο event και η φήμη του ως ένας από τους καλύτερους αναβάτες στην Αμερική ήταν στο ζενίθ της, χωρίς κανένας να γνωρίζει ότι το μεγαλύτερο επίτευγμα του δεν είχε ακόμα πραγματοποιηθεί.

Στο τέλος του 1982 έλαβε μέρος ως επίσημος αναβάτης της Αμερικάνικης ομάδας και συμμετείχε στα δύο μεγαλύτερα event Motocross στον κόσμο. Στο Trophies des Nations το οποίο διε ξήχθει στο Gaildorf της Γερμανίας και στο Motocross De Nations που πραγματοποιήθηκε στην χώρα της Ελβετίας. Ο Chandler νίκησε και στους δύο αγώνες (κέρδισε και τα 4 σκέλη των αγώνων) και έγινε ένας ζωντανός μύθος στην ιστορία του Motocross κερδίζοντας τα δύο μεγαλύτερα events την ίδια χρονιά. Μετά από αυτή την επιτυχία απέκτησε φανατικούς οπαδούς σε ολόκληρο τον κόσμο και πλήρη σεβασμό στην παγκόσμια κοινότητα του Motocross.

Η Αμερικάνικη ομάδα του Motocross Des Trophys τον Σεπτέμβριο του 1982 στο Gaildorf της Γερμανίας.

David Bailey, Johny O’Mara, Danny Chandler, Jim Gibson

To 1983 τραυματίστηκε σε μια προπόνηση και τελείωσε την σεζόν χωρίς να έχει αναρώσει πλήρως από τον τραυματισμό του με δύο τερματισμούς στο τοπ10 του ΑΜΑ το 1984. Το κάλεσμα από την άλλη πλευρά του ατλαντικού ήρθε στο τέλος του χειμώνα την ίδια χρονιά και αποφάσισε να αγωνιστεί στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Μotocross για την χρονιά του 1985 για λογαριασμό της Κawasaki. Δεν έμεινε και πολύ, αφού μετά από την εντολή της ομάδας του να τερματίσει πίσω από τον teammate του σ’έναν από τους πρώτους αγώνες εξαγρίωσε τον Chandler με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από την ιαπωνική εταιρεία. Δεν άργησε όμως να βρει αγωνιστική στέγη και συμφώνησε να τρέξει για την ΚΤΜ. Με την Αυστριακή εταιρεία κατόρθωσε να κερδίσει το Γαλλικό GP. Μεταξύ των πρωτοπόρων του παγκοσμίου πρωταθλήματος βρισκόταν στα μέσα της σεζόν όταν στο Ιταλικό GP τραυματίστηκε και έχασε κάθε ελπίδα για τον τίτλο την χρονιά του 1985. Την περίοδο της αποθεραπείας από τον τραυματισμό του υπέγραψε να αγωνιστεί για το παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1986 με μια ιταλική ομάδα και μοτοσυκλέτα της Kawasaki.

Στο Supercross όμως της Γαλλικής πρωτεύουσας (Paris Supercross) έμελε να γραφτεί το τελευταίο σενάριο της αγωνιστικής του καριέρας αφού στο τερματισμό ενός σκέλους έχασε τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας του με αποτέλεσμα να χτυπήσει σοβαρά και να μείνει παράλυτος. Οι επόμενοι μήνες και στη συνέχεια τα χρόνια ήταν πολύ δύσκολα για τον σκληρό και εντυπωσιακό αναβάτη του Αμερικάνικου Μotocross, ενώ επακόλουθο του τραυματισμού του ήταν και ο χωρισμός με την συζυγό του, ενώ ακόμα πιο δυνατό το πλήγμα για τον Chandler ο θάνατος και των δύο γονιών του μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα.

Για αρκετό καιρό περνούσε δύσκολα, ενώ και η καθημερινότητα του ήταν ένας μεγάλος γολγοθάς. Ο Chandler όμως μαθημένος στα δύσκολα βρήκε το κουράγιο να επανέλθει σε μια action ζωή, ενώ μεγάλη ήταν και η συμπαράσταση από τους φίλους του και τους απλούς θαυμαστές του από την εποχή που ήταν Νο1. Ασχολήθηκε με την προώθηση αγώνων Mountain Bike και ταυτόχρονα ήταν ενεργό μέλος της DARE, οργάνωση για την καταπολέμηση των ναρκωτικών ουσιών που ενημέρωνε μαθητές σε διάφορες πολιτείες της Αμερικής. Ακόμα, ίδρυσε την International Riders Helping People Organization, οργάνωση η οποία ενημέρωνε μικρούς μαθητές και αναβάτες μικρούς σε ηλικία το πόσο σημαντικό είναι η σωστή χρήση του ειδικού εξοπλισμού για την οδήγηση μιας μοτοσυκλέτας, ενώ παρέδιδε και μαθήματα σε νέους αγωνιζόμενους motocross με την βοήθεια φίλων του αλλά και συναθλητών του από την εποχή των αγώνων. Από τις πιο σημαντικές ασχολίες του Danny Chandler μετά το ατύχημα του ήταν να αφιερώνει πολλές ώρες σε νοσοκομεία με άτομα που πρόσφατα έχουν μείνει παράλυτα και να τους δίνει κουράγιο αλλά και συμβουλές για το πώς πρέπει να αντιμετωπίσουν την κατάσταση τους. Χαρακτηριστική η δήλωση του “αν δεν μου είχε συμβεί το ατύχημα θα ήμουν, ένας ακόμα πρωταθλητής που περιφέρεται στα paddocks, ενώ τώρα έχω να πω σε όλα τα νέα παιδιά που συναντώ μια πολύ συναρπαστική (από την εποχή του Motocross) αλλά και διδακτική (από το πώς αντιμετώπισε την αναπηρία του) ιστορία.

Το 1999 εντάχτηκε στο ΑΜΑ Motorcycle Hall Of Fame.

Απεβίωσε στις 4 Μαίου του 2010 από ασθένεια σχετική με την αναπηρία του.

Φωτογραφίες : http://www.dannymagoo.com