Το Σάββατο 30.11.2013 ξημερώματα ξεκινήσαμε από το Τούρκου για την γενέτειρα πόλη του αξέχαστου Mika Ahola, Hämeenlinna, εγώ και δύο φίλοι, ο Vesa Niskala και Jarmo Lumme, ώστε να πάρουμε μέρος στον extreme αγώνα enduro με ομάδες τριών οδηγών. Αυτός ο ιδιαίτερος αγώνας γίνεται κάθε χρόνο στην ίδια περιοχή την ημέρα της ανεξαρτησίας της Φινλανδίας από την Ρωσία (6η Δεκεμβρίου) ή λίγο πριν όπως φέτος. Οι διοργανωτές για φέτος αλλάξαν τις κατηγορίες. Στην κατηγορία 1 τουλάχιστον ο ένας από τους τρεις οδηγούς έπρεπε να ήταν κατηγορίας Α, στην κατηγορία 2 τουλάχιστον ο ένας από τους τρεις έπρεπε να ήταν κατηγορίας Β και στην κατηγορία 3 έπρεπε να ήταν μόνο οδηγοί της C κατηγορίας. Επίσης, τα έσοδα παραβόλου της κατηγορίας Business με τουλάχιστον έναν οδηγό ιδιοκτήτη επιχείρησης πάνε όλα για τα έξοδα της εθνικής ομάδας Junior Trophy στο επόμενο International Six Days Enduro. Yπάρχει και η κατηγορία Army όπου όλοι οι οδηγοί είτε θα πρέπει να είναι φαντάροι είτε να εργάζονται για τον στρατό.

Πληρώντας τις απαιτήσεις δηλώσαμε συμμετοχή στην κατηγορία 2. Πολλά χρόνια θεατής στον αγώνα και πέρυσι μην μπορώντας να τρέξω περιμένοντας την μοτοσυκλέτα από την Ιταλία, φέτος δεν είχα δικαιολογία να μην τρέξω. Περίμενα πώς και πώς την εκκίνηση μιας και αυτές οι συνθήκες είναι οι καλύτερές μου. Κατά τον τεχνικό έλεγχο και στην αναμονή για το λεπτό μας το αίμα ζεσταινόταν ήδη μιας και επικρατούσε ατμόσφαιρα παγκοσμίου πρωταθλήματος. Μία η σύντομη κουβεντούλα με τον παγκόσμιο πρωταθλητή Petri Pohjamo που βοηθούσε στην μέτρηση θορύθου, μία η κουβέντα με τον τετράκις παγκόσμιο πρωταθλητή Petteri Silvan και τον Marko Tarkkala που θα έτρεχαν με την ομάδα της Beta Φινλανδίας ξεκινώντας δύο λεπτά μπροστά μας, έκαναν την καρδιά να χτυπά σε ταχύτερους ρυθμούς. Στις 09:20 ξεκινήσαμε για τα 100 μέτρα απλής να διασχίσουμε απλά τον χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων. Κρύοι, με την θερμοκρασία -3 βαθμοί, ξεκινήσαμε αμέσως την πολύ τεχνική ειδική των 20 χιλιομέτρων.

Η στρατηγική μας ήταν ο λίγο γρηγορότερος Vesa με ΚΤΜ 300 δίχρονο μπροστά, ο λίγο αργότερος από όλους Jarmo με δίχρονο Yamaha 250 στη μέση και εγώ με το δίχρονο Beta 250 σκούπα τελευταίος. Η παγωνιά των δύο τελευταίων ημερών ξέρανε το έδαφος όπου δεν υπήρχε νερό και η μη ύπαρξη χιονιού δεν βοηθούσε με τις αμέτρητες πέτρες κάθε μορφής και τις ρίζες ακάληπτες. Τα καρφιά στα λάστιχα βοηθούσαν στις ρίζες και στο ξερό χώμα αλλά δεν έβρισκαν πρόσφυση στις πέτρες. Το τοπίο σύντομα άρχισε να αλλάζει μπαίνοντας σιγά σιγά πιο βαθιά στο δάσος. Ανασαίνοντας δυνατά ώστε να μην κλείσουν τα χέρια προχωρούσαμε σταθερά και δυνατά έχοντας προσπεράσει την επόμενη ομάδα μπροστά από μας. Σύντομα κοπανιόμασταν σε βραχόκηπο αλλά το παν ήταν ότι προχωρούσαμε χωρίς κολλήματα. Απορώντας λίγο για το πότε θα φτάσουμε στον πρώτο από τους τρεις βάλτους βλέπω τον Vesa και τον Jarmo να μαζεύουν απότομα φόρα για λίγα μέτρα μετά από κλειστή στροφή αναβαίνοντας δύσκολα μεγάλο στρογγυλό βράχο από δύο διαφορετικές γραμμές ο ένας μετά από τον άλλο. Αυτό με μπέρδεψε λίγο και καθυστερώντας ένα δεύτερο για το μάζεμα φόρας, χωρίς να σταματήσω, για το πια τελικά γραμμή να διαλέξω, διαλέγω την χειρότερη και αμέσως μετά βρίσκομαι να γλυστράω προς τα πίσω έχοντας αμολήσει το Beta προς την κορυφή του βράχου. Τυχεροί, σταμάτησε σχεδών στην κορυφή και τραβώντας γρήγορα όλοι μαζί από τις ρόδες συνεχίσαμε πολύ σύντομα πάλι. Μετά από ώρα φτάσαμε στον πρώτο βάλτο όπου ήδη οδηγοί άλλων ομάδων μελετούσαν πολύ προσεχτικά τις πιθανές γραμμές. Χωρίς να σταματήσουμε ιδιαίτερα και ούτε να κολλήσουμε περάσαμε σχετικά εύκολα με κάποια φόρα πάντα και μικρές σούζες όποτε χρειαζόταν σε κάποιες τρύπες.

Στο μενού ξαναμπήκε το πολύ πέτρινο μονοπάτι σε πιο ξερό έδαφος. Εχοντας περάσει εύκολα ένα χαντάκι με πολύ νερό αλλά με σκληρή βάση αρχίζω να βλέπω περισσότερους θεατές στη βάση μεγάλου λόφου. Χωρίς να σταματήσουμε με μια πολύ αποφασιστική ματιά ο ένας προς τον άλλο περάσαμε μεγάλο χαντάκι με μια ξύλινη γέφυρα και με καλή φόρα ξεχυθήκαμε ο ένας μετά τον άλλο να ανεβούμε τον θρυλικό λόφο της ειδικής. Σηκωμένος όρθιος στα μασπιέ ανέβαινα γρήγορα και με αρχοντικό τρόπο από αριστερά με τον Vesa να κολλάει τελικά μετά από χτύπημα σε πέτρα δεξιά μου. Φτάνω γρήγορα πάνω και χωρίς να ξοδέψω χρόνο να βρω στύριγμα για το Beta το αφήνω κάτω και αρχίζω να κατεβαίνω την απότομη κατηφόρα να βοηθήσω με τον Jarmo να φτάνει και αυτός πάνω μόνος του. Ευτυχώς με λίγο σπρώξιμο ο Vesa μπόρεσε να συνεχίσει χωρίς να ξαναπάρει φόρα. Βαριανασαίνοντας έτρεξα προς τα πάνω την απότομη ανηφόρα με κάποιον θεατή καλά στο πνεύμα του αγώνα να μου φωνάζει στα αγγλικά ”Goo, goo now!!” έχοντας δει μάλλον το όνομά μου στο φυλλάδιο. Χωρίς να καθυστερήσουμε άλλο περάσαμε αμέσως μετά τον δεύτερο βάλτο που ήταν ψηλά αμέσως μετά την ανηφόρα. Πολύ φαρδύς και με πολλούς θεατές σκορπισμένοι παντού μας επέτρεψε να διαλέξουμε διαφορετικές γραμμές ο καθένας περνώντας τον παράλληλα και γρήγορα. Μετά από λίγη ώρα στο δάσος με στραμπουληχτό μονοπάτι φτάσαμε και στο τρίτο και δυσκολότερο βάλτο όπου κάποια περάσματα είχαν χαλάσει ήδη. Πορωμένος φωνάζω στους άλλους ”Διαφορετική γραμμή πάλι ο καθένας, λίγη φόρα πάντα και σούζες να μην μπαίνει η μπροστινή ρόδα πρώτη μέσα στη τρύπα..!” και αμέσως σκορπίσαμε. Το αίμα έβραζε. Με το γκάζι ανοιχτό και το βλέμμα μπροστά για καλύτερη πρόβλεψη γραμμής απλά προχωρούσαμε χωρίς να κολλάμε. Πριν το τελείωμα πλησιάζουμε σε μεγάλο χαντάκι με πολύ νερό και λάσπη. Κοιτάω οι άλλοι ήταν κάπου αριστερά μου ψάχνοντας για πάτημα ράμπα για μικρό άλμα στην απέναντι όχθη. Επικεντρώνομαι μπροστά μου. Βλέπω ένα άνοιγμα και χωρίς να το πολυσκεφτώ μαζεύω φόρα δύο τριών μέτρων και σουζάρω για απέναντι. Σκάω και με ελαφρύ γκάζι ώστε να μην σκάψει βαθιά η πίσω ρόδα σπρώχνω και λίγο με τα πόδια χωρίς να σταματήσει τελείως η μοτό και το χαντάκι είναι παρελθόν. Χωρίς και τα άλλα παιδιά να χάσουν χρόνο συνεχίζουμε και μετά από λίγο με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά τερματίζουμε την ειδική. Η δεύτερη και τελευταία προσπάθεια στην ειδική λίγο αργότερα εξελίχθηκε με καλύτερο ρυθμό στο μονοπάτι και χωρίς κόλλημα στην ανηφόρα αλλά όλοι οι βάλτοι είχαν χαλάσει αρκετά χειροτερεύοντας λίγο τον συνολικό χρόνο. Τελικά κατακτήσαμε την 12η θέση της κατηγορίας ανάμεσα σε 30 ομάδες με καλούς σχετικά χρόνους ακόμη και σε σχέση με ομάδες της 1ης κατηγορίας.

Στην κατηγορία 1 εξελίχθηκε μεγάλη μάχη δευτερολέπτων ανάμεσα στην ομάδα των Michelsson, Pohjonen και Tuominen και την ομάδα της Beta Finland. O Eero Remes με την ομάδα του τελικά δεν συμμετείχαν λόγω γρίπης του Eero τις τελευταίες μέρες. Επίσης, έλειπαν και μερικά δυνατά ονόματα από το πρωτάθλημα μιας και δεν υπάρχει βαθμολογικό ενδιαφέρον. Στην 3η θέση βρέθηκαν οι νεαροί Pohjola ,Savo και Tamminen. Οι δύο τελευταίοι ήταν μέλη της ομάδας Junior Trophy στο ISDE της Σαρδηνίας.

Εδώ όλα τα αποτελέσματα

Πολλές φωτογραφίες εδώ και εδώ και εδώ

Και μερικά video:

kusta-2013-1

kusta-2013-2