Η όμορφη πόλη Tampere (εκεί αρραβωνιαστήκαμε δυόμισι χρόνια πριν) μας υποδέχθηκε για πρώτη φορά ντυμένη στα άσπρα το σούρουπο του Σαββάτου. Εύκολα βρήκαμε το ξενοδοχείο και μετά έξοδο για φαγητό και ό,τι προκύψει… Τελικά η βραδιά έκλεισε με καραόκι από Φινλανδούς… Ο,τι καλύτερο για χαρούμενο ύπνο…

Ανέργεση 7 το πρωί, πρωινό στα γρήγορα και βουρ για τα τελευταία 30 χλμ μέχρι την τοποθεσία του αγώνα. Οι -10, η λιακάδα και το πολύ χιόνι στους γύρω λόφους δημιουργούσαν μια ευχαριστη διάθεση για τον αγώνα. Ευκολα βρήκαμε το πάρκιν και η διαδικασία να πάρουμε τα χαρτιά και το τσιπάκι για την χρονομέτρηση τέλειωσε σε 10 λεπτά.

Μετά από λίγο αρχίζω να ζεσταίνω το gasgas και όλα ακουγόντουσαν μια χαρά. Αντε και λίγο πάνω κάτω στο πάρκιν να σιγουρευτούμε πριν πάμε στον έλεγχο. Και πάλι όλα ήταν εντάξει. Σε λίγο στύνομαι για την εκκίνηση αισιόδοξος. Η Μέρβη μου λέει ότι πάει στην δεύτερη ειδική να περιμένει εκεί. Οκ.

9:53 γκαν γκαν σιγά σιγά για τα 8 χλμ απλής μέχρι την πρώτη ειδική. Χωματόδρομος στην αρχή με συνεχόμενες στροφές. Προσπαθώντας να “καθαρίσω” την μοτό με τρίτη βλέπω σήμα για είσοδο αριστερά σε βαθύ λούκι. “Από τώρα στα κόλπα με μπουκωμένη ακόμα μοτό? Φτούουυου.” Δευτέρα, σταθερό γκάζι, πόδια κάτω, με φόρα στις στροφές και ανηφόρες και δώστου! Από κλειστή στροφή σε κλειστή στροφή και με το λούκι σπασμένο μερικές φορές να μου υπενθυμίζει ότι ένα μέτρο αφράτο χιόνι με περιμένει σε τυχόν λαθάκι. Τα μέτρα περνούσαν, ο ιδρώτας να τρέχει ήδη με τα πόδια να δουλεύουν υπερωρίες για στήριγμα και εγώ να ελπίζω στην έξοδο σε κάποιον χωματόδρομο για να μην πάρουμε το μπουζί στο χέρι και κλείσουμε τους άλλους πίσω! Ο χωματόδρομος ήρθε αλλά πολύ γρήγορα ήρθε και το σήμα για το μονοπάτι! Φτου και πάλι! Προσπαθώντας να οδηγήσω λίγο γρηγορότερα για να μην λαδώσω μπουζί να και το πρώτο λάθος με την πτώση. Ωωω καλά.. εδώ είμαστε λέω. Βαλμένος ο μισός μεσα στο χιόνι σήκωσα τη μοτό, μπήκα κι εγώ στο λούκι, καβάλησα και άντε πάλι.

Με τα λίγα, με τα πολλά σε λίγο ήμουν στυμένος για την πρώτη ειδική στο χωράφι. Μετα την εκκίνηση προσπαθώ να οδηγήσω “τάπα” για να ζεσταθεί και η μοτό. Η μοτό ζεστάθηκε αλλά τα συνεχόμενα πάνω κάτω, το συνεχές γλύστρημα και τα βαθιά λούκια μερικές φορές μου έκλεβαν δύναμη γρήγορα γρήγορα. Γκαν και γκουν πάρτον κάτω σε είσοδο στροφής. Σηκώνομαι, ξαναξεκινώ και ήδη έλπιζα για το τέλος αυτής της ειδικής.

Σε λίγο τελειώνει και βγαίνω πάλι σε χωματόδρομο για ένα χιλιόμετρο μέχρι την επόμενη ειδική. Προσπαθώντας να ανοίξω λίγο την σπανιόλα καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά. Καθάριζε με τρίτη, μπούκωνε με τετάρτη. Ξανακαθάρισε με τρίτη, ξαναμπούκωσε με τετάρτη. Περίεργο. Εδειχνε καθαρά ότι δεν της άρεσε ο παγωμένος αέρας στα στήθια της, παρόλο το σωστό τζετάρισμα… Σε μισό λεπτό νασου και οι διακοπές! Με ένα γκοουυυυυυυν έσβησε στην άκρη του δρόμου. Πέταμα κάτω, μπουζί αλλαγή και ξανά στον δρόμο για την επόμενη ειδική.. Ηδη σκεφτόμουν αν αξίζει να ρισκάρω… Εν τω μεταξύ είχα αναμειχθεί με τους γρήγορους της Β κατηγορίας που ερχόντουσαν από πίσω… Τελικά μπήκα για την εκκίνηση. Αυτη τη φορά το λούκι πιο βαθύ και μπήκαν στο μενού και ανηφορες που ήθελαν φόρα… Οσο μπορούσα πήγαινα, γκάζι να μην κλείνει και το εσωτερικό γόνατο σε κάθε στροφή να ανεβαίνει πάνω από το ύψος του τιμονιού! Πήγαινα με την ροπή(και αρκετά καλύτερα από το πρωτο λούκι) γιατί το gasgas μου έδειχνε ότι δεν γούσταρε χουφτώματα στο γκάζι με βαριές πιστονιές σαν απάντηση. Ηδη φοβόμουν το λαδωμένο μπουζί εκεί μέσα μιας και χώρος για προσπέρασμα δεν υπάρχει..! Και οι γρήγοροι πλησίαζαν!

Δεν πρόλαβα καλά καλά να το σκεφτώ και να τα πρώτα ουρλιαχτά πίσω μου! Κουνώντας καταφατικά το κράνος προσπαθώ να τα δώσω όλα σε αυτές τις συνθήκες που ποτέ δεν έχουμε στο Τούρκου για προπόνηση..! Οδηγώντας φουλ, με τα πόδια (οι προσαγωγοί ειδικά) να πονάνε αλλά τα χέρια να είναι οκ ακόμα, προσπαθούσα να δω για έστω μισό μέτρο χωρο να σταματήσω και να μην βυθιστώ στο χιόνι! Τελικά τον βρήκα, βγήκα με σουζίτσα από το λούκι και νοιώθω το βλέμα του Φινλανδού να μου τρυπά την καρδιά… Ντάξει ρε φίλε..! Συνεχίζω πολύ πεσμένος και παρακαλώντας να τελειώσει αυτή η ειδική… Οι ανηφοροκατηφόρες έδιναν κι έπαιρναν και ακόμη να έρθει αυτό το τέλος… Τα ουρλιαχτά ξαναήρθαν…. Σηχτήρ σήμερα! Τα ποδιά πια απλά να γλυστράν στα λούκια τους και με όση δύναμη μου απέμεινε στα χέρια προσπαθούσα να πάω με την ροή από το λούκι… ΑΑΑΑΑΑΑΟΟΥΥΥΥΥΥ από πίσω… Ααα Γ*(^&^&σουουουεγώ δυνατά μέσα από το κράνος! Να βρώ χώρο να σταματήσω! Τελικά σε ένα από τα τελευταία μπερμ της ειδικής και βλέποντας τον κόσμο στο πάρκιν το κόβω ευθεία για να μην κλέβω δευτερόλεπτα από τον γρήγορο… Η Μέρβη σαστισμένη έτρεξε κοντά μου ρωτώντας..Whyy? Some problem.._? Let’s go home… Εnough… εγώ βαριανασαίνωντας…

Εξηγώντας τα προβλήματα και ότι δεν το φχαριστιέμαι πια, ξεκινώ για τα 10 χλμ από τον κεντρικό για την αφετερεία και το τρέιλερ… Η μοτό ήδη μπουκωμένη.. Στον ανοιχτό δρόμο άρχισε τα ίδια κόλπα. Εκεί ένοιωσα κι εγώ το κρύο να μου τρυπά τα σπλάχνα! Μπουζί άλλο δεν είχα μαζί και σχεδόν κλέγοντας να παρακαλώ να φτάσω στον προορισμό… Η Mέρβη με το αμάξι ερχόταν πίσω μου. Μπερδεύομαι σε μια διαστάυρωση από τα εντουράδικα σήματα και μπαίνω σε χωματόδρομο… Φτάνω σύντομα σκέφτομαι. Γκουυυυνννννν το gasgas! Φτουυυυ! Με μπότες καινούργιες φτιαγμένες για να γλυστράν στα λούκια προσπαθώ να σπρώξω την μοτό..! Πλάκα με κάνεις?!? Tελικά με χίλια ζόρια φτάνω στο πάρκιν… Αλλά είναι το τέλος της πρώτης ειδικής! Φτου και πάλι φτου! Παρατώντας την μοτό σε έναν τοίχο χιονιού, τρέχω σε έναν από τους υπέυθυνους και του ζητώ ένα τηλέφωνο. Μου το δίνει αφού με πήρε πρώτα σε ένα ζεστό τροχόσπιτο. Η Μέρβη δεν απαντούσε αλλά ο ίδιος πήρε τηλέφωνο στα κεντρικά να τους ειδοποιήσει… Τελικά μετά από καμιά ώρα κι ενώ παρακολουθούσα ζεστός τους γρήγορους της Α, ήρθε και η Μέρβη. Σιγά σιγά ηρεμήσαμε και απολαύσαμε σαν θεατές τον αγώνα…

Εν τω μεταξύ είχα μάθει και ότι χωρίς να καλύψεις με ταινία μέρος του ψυγείου δεν ξεκινάς τέτοιου είδους αγώνα.. Ειδικά με δίχρονο.. Τουλάχιστον το ξέρω για τον επόμενο χειμώνα όπου δεν θα μου ουρλιάξει κανένας Φινλανδός!

Λίγες φωτό από τα σημεία που μπορούσαμε να περπατήσουμε εκεί.. Ισως να φαίνεται εύκολο από τις φωτό αλλά πιστέψτε με… Είναι πολύ δύσκολο!

Και τα αποτελέσματα όπου όλοι του TMK κλαμπ δεν τα πήγαμε καλά…

http://www.fin-enduro.com/tulokset/kamoke2006/
Σημείωση enduro.gr: Ο Λεωνίδας είναι στην κατηγορία Cy. Απλώς μετρήστε συμμετοχές!

Το ραντεβού έχει κανονιστεί για του χρόνου στο ίδιο μέρος!
Να είστε καλά κι ευχαριστώ για τις ευχές σας!!!
Λεωνίδας Τσιόπουλος

Ευχαριστούμε τον Λεωνίδα Τσιόπουλο που μοιράστηκε την εμπειρία του μαζί μας. Του ευχόμαστε ότι καλύτερο και θα του κάνουμε δώρο μια συλλεκτική εμφάνιση της Ελληνικής εθνικής ομάδας Enduro ίδια με αυτές τις οποίες χρησιμοποιήθηκαν στο 80ο ISDE της Σλοβακίας.