Η φύση της δουλειάς μας είναι τέτοια που δύσκολα θα βρεθούμε σε ένα γεγονός έξω από τον χώρο της μοτοσικλέτας ειδικά την φετινή περίοδο με τους τόσους πολλούς αγώνες. Το περασμένο Σάββατο όχι μόνο βρεθήκαμε, αλλά αγωνιστήκαμε σε ένα μαρτυρικό αγώνα για εμάς, βάζοντας τους εαυτούς μας πάνω από τα όρια, σε extreme ή αλλιώς σε X-Poros καταστάσεις.

Το X-Poros είναι ένας αγώνας τρίαθλου βασισμένος στον όρο extreme. Δηλαδή περιλαμβάνει το γνωστό στο τρίαθλο κολύμπι, ποδήλατο και τρέξιμο μόνο που δεν είναι με αυτή ακριβώς την σειρά και πλην της κολύμβησης είναι σε ανώμαλο δρόμο και σε πολλές των περιπτώσεων, σε δύσκολο ανώμαλο δρόμο. Για να το μεταφράσω στην γλώσσα της μοτοσικλέτας, είναι ένα enduro τύπου Hell Gate.

Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος και ο Ιωσήφ Βάγγερ με περίσσια αφέλεια ως προς τι τους περιμένει, αλλά και τόνους ενθουσιασμού, αποφάσισαν να καταβάλουν τα 10€ συμμετοχής, που περιλάμβαναν και δύο δωρεάν διανυκτερεύσεις για αγωνιζόμενο και συνοδό σε αξιόλογο ξενοδοχείο του νησιού(καμιά σχέση με τις παροχές στους αγώνες μοτοσικλέτας) και να θέσουν τους εαυτούς τους στην δοκιμασία. Το αγώνισμα ξεκίναγε με 1,2 χιλιόμετρα κολύμβηση σε θάλασσα για να ακολουθήσουν 7 χλμ. τρέξιμο σε ανώμαλο extreme δρόμο και να ολοκληρώσει με 20χλμ. full-extreme ποδήλατο βουνού. Αυτό ήταν το μικρό τρίαθλο όπου οι συντάκτες μας έλαβαν μέρος. Υπήρχε και η επιλογή της μεγάλης διαδρομής με την διαφορά να βρίσκεται στην ορεινή ποδηλασία που ήταν επιπλέον 23χλμ. Υπήρχαν παράλληλα άλλες δύο επιλογές αυτές της μόνο κολύμβησης και της κολύμβησης με τρέξιμο, που φυσικά όμως δεν ονομάζοντουσαν τρίαθλο.

Το ερώτημα του Κ.Παπαδόπολου που βασάνιζε την ομάδα όλη την εβδομάδα “ Tο κολύμπι θα το βγάλουμε;” απαντήθηκε το Σάββατο στον αγώνα καθώς φάνηκε τελικά να είναι το πιο εύκολο αγώνισμα. Μετά ακολούθησε το τρέξιμο που θεωρητικά και οι δύο πίστευαν πως θα τα πάνε καλά καθώς ήταν η μόνη προετοιμασία που είχαν κάνει και τα 7χλμ. φαινόντουσαν λίγα. Η διαδρομή περνούσε μέσα από ένα ρέμα που δεν ήταν και ιδιαίτερα δύσβατο και ήταν σαν να κάνεις enduro με τα πόδια. Τα πράγματα όμως άρχισαν να δυσκολεύουν όταν έπρεπε να ανέβεις ένα λόφο που σου τσάκιζε τα ήδη κουρασμένα από το κολύμπι πόδια. Ευτυχώς ακολουθούσε μια διαδρομή σε δασικό δρόμο με ανηφόρες και ευθείες για να βρεθείς στην απότομη κατάβαση ενός λόφου, ιδανικού για να τον κατέβεις με τα μάτια. Αφού μετά κατέβαινες και καμία εβδομηνταριά σκαλιά έπαιρνες τον δρόμο για το ποδήλατο.

Ο Βάγγερ το είχε άγχος από την αρχή το ποδήλατο (είχε ένστικτο) ενώ ο Παπαδόπουλος το περίμενε πως και πως από την εποχή που υπηρετούσε το άθλημα. Η διαδρομή είχε ότι ανηφόρα θες, από ασφάλτινη που περιλάμβανε όλες τις κλήσεις σε χωμάτινη με ότι τερρέν μπορείς να συναντήσεις μέχρι μονοπάτια που ευτυχώς δεν είχαν ποικιλία και ήταν σχετικά βατά. Ποικιλία όμως δεν είχαν κι οι κατηφόρες που ήταν όλες δύσκολες και δεν σε άφηναν να ξεκουραστείς, δικαιολογώντας απόλυτα τον όρο extreme. Χάριν των enduro και motocross ικανοτήτων του ο Παπαδόπουλος περίμενε να πηγαίνει μπούνια στις κατηφόρες αλλά τα πράγματα ήταν πραγματικά δύσκολα. Υπήρχε αρκετή κλήση με μεγάλες πέτρες σε αντιπυρικές ζώνες, και πολλά βράχια στις μονοπατήσιες που δεν συγχωρούσαν λάθη (γκρεμός και γεια σας). Η πτώση δεν ήταν στις επιλογές μας για άλλους δύο λόγους. Αν χάλαγες το ποδήλατο σου, απλά δεν τερμάτιζες ποτέ, αλλά αυτό ήταν το λιγότερο, Μια πτώση στο enduro μπορεί να είναι ανώδυνη κυρίως λόγο του προστατευτικού εξοπλισμού, στο ποδήλατο με το σορτσάκι και φανελάκι όμως, αν δεν προσέξεις θα πάθεις ζημιά. Όπότε το πηγαίνω μπούνια δεν υπήρχε, και το εκτεταμένο φρενάρισμα σε μεγάλη κλήση ήταν κουραστικό. Το ποδήλατο αποδείχτηκε το πιο εξαντλητικό από τα τρία καθώς έβαζε όλο το κορμί να δουλεύει υπερωρία συνέχεια.

Κώστας Παπαδόπουλος

Μετά κόπων και βασάνων φτάσαμε στον τερματισμό με αντίθετα συναισθήματα. Ο μεν Παπαδόπουλος έλεγε άντε και του χρόνου με καλύτερη προετοιμασία, ο μεν Βάγγερ ήθελε να ξαναέρθει μόνο σαν φωτογράφος. Είναι λογικό για κάποιον που δεν εξασκείται συστηματικά όπως ο Ιωσήφ (λόγω δουλειάς γραφείου) να θεωρεί υπερβολικό το Χ-Poros γιατί είναι. Για τον Παπαδόπουλο που αθλείται περισσότερο (λόγο motocross) και κάνει ποδήλατο και τρέξιμο τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα ήταν ένας δύσκολος αγώνας που τον έφερε πάνω από τα όρια του. Αυτό είναι και το ζητούμενο για πολλούς από τους μοτοσικλετιστές. Το enduro, το motocross και η ταχύτητα είναι αθλήματα που παίζουν με τα όρια μας, παίζουν με τις αντοχές μας και μας δίνουν μια γλυκιά εξάντληση, που μόλις φύγει μας πωρώνει θέλοντας κι άλλο. Το ίδιο συναίσθημα καταλαμβάνει και τους αθλητές τέτοιων αγωνισμάτων. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι ο Cyril Despres (από το Paris-Dakar) έχει τρέξει και τρέχει πολλούς τέτοιους extreme αγώνες και μάλιστα με διακρίσεις. Για έναν αθλητή της μοτοσικλέτας με την προετοιμασία που έχει κάνει (ποδήλατο, τρέξιμο, κολύμβηση, γυμναστήριο) δεν είναι δύσκολο να συμμετάσχει και να διακριθεί σε ένα τέτοιο αγώνα. Είναι κάτι το εναλλακτικό μια άλλη μορφή συναγωνισμού και ταυτόχρονα μια πολύ καλή προπόνηση. Άντε και του χρόνου στο δρόμο που χάραξε ο Despres για το X-Poros, για X-Poroση.

Ιωσήφ Βάγγερ

Ιωσήφ Βάγγερ Όταν το άκουσα και διάβασα για το 1o X-Poros εντυπωσιάστηκα. Μόλις μάλιστα μου ρίχνει την ιδέα ο Δημήτρης «Γιατί δεν συμμετέχεις στον αγώνα αυτό», αποφάσισα να κάνω μια υπέρβαση και να λάβω μέρος στο 2ο X-Poros 2006. Με το κολύμπι και το τρέξιμο κάτι θα γίνει, είπα, με το ποδήλατο θα το μελετήσω. Φυσικά άρχισα να κάνω κάποια προπόνηση, την οποία μάλιστα την είχα και ανάγκη, μιας και έχω πάρει κάποια κιλάκια. Η συμμετοχή του Κωνσταντίνου με χαροποίησε, με τον οποίο μάλιστα αρχίσαμε να κάνουμε προπόνηση μαζί.

Η ημέρα της εκκίνησης ήρθε με πρώτο το κολύμπι. Κολύμπησα σταθερά, χωρίς γρήγορες κινήσεις και το βλέμμα μου καρφωμένο στην παραλία του τερματισμού. Μετά από 35 λεπτά βγήκα από το νερό και γρήγορα φόρεσα τα ποδηλατικά για να είμαι έτοιμος για μετά. Αυτή η ανηφόρα στο ρέμα μου έβγαλε την γλώσσα έξω! Ευτυχώς είχε στην συνέχεια χαλαρό χωματόδρομο. Το απότομο κατηφορικό ήταν σαν να έκανα σκι στο χιόνι. Όταν έφτασα για να πάρω το ποδήλατο, έλεγα ότι δεν θα τα καταφέρω να ποδηλατήσω 20 χιλιόμετρα. Μόλις έφτασα στις πρώτες ασφάλτινες ανηφόρες, το περπάτημα ξεκίνησε. Γνώρισα κατά αυτό τον τρόπο το καταπράσινο νησί του Πόρου. Χωμάτινες ανηφόρες που έλεγα, με την μοτοσυκλέτα μια γκαζιά θα την ήταν …

Εκεί που είχα καθίσει για να πάρω ανάσες και να χαλαρώσω από τον πόνο στο αριστερό γόνατο, οι σκέψεις για εγκατάλειψη άρχισαν να μεγαλώνουν. Ξαφνικά εμφανίστηκε ο Γρηγόρης. Γνωριστήκαμε και συνεχίσαμε μαζί την ανηφόρα περπατώντας. Εντύπωση μου έκανε που του μίλαγα από απόσταση και δεν έπαιρνα απαντήσεις. Μετά κατάλαβα ότι ο άνθρωπος φόραγε ακουστικά και άκουγε μουσική. Όπου υπάρχει ανηφόρα υπάρχει και κατηφόρα, έλεγε ο Κώστας στην προπόνηση. Επιτέλους ήρθε και αυτή η κατηφόρα, μόνο που ήταν αντιπυρική. Συνέχισε άσφαλτος και η κατηφόρα με έκανε να μην δω το δεξί μονοπάτι. Πάλι πίσω την ανηφόρα και πρώτη γνωριμία σε στενό μονοπάτι με ποδήλατο που κατηφόριζε για παραλία. Προς το τέλος αρπάζω και μια τούμπα σε θάμνο.

Η ολιγόλεπτη γνωριμία με τα παιδιά του ανεφοδιασμού ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα για ανάσες. Από την παραλία μέχρι τον τερματισμό έπεσε αρκετό περπάτημα, παρέα με το ποδήλατο φυσικά. Όταν έφτασα στην μεγάλη αντιπυρική τα πράγματα γίνανε λίγο επικίνδυνα. Ένα λάθος και έσκαγες πάνω στις πέτρες. Ευτυχώς ακολούθησε ένα ξεκούραστο χωμάτινο κομμάτι και με ένα κατηφορικό μονοπάτι, έφτασα στον τερματισμό. Η ώρα ήταν 17:15. Αγωνιζόμουνα κοντά στις έξι ώρες.
Το μικρό τρίαθλο που έλαβα μέρος θα μου μείνει αξέχαστο. Προς το παρόν δεν σκέφτομαι να λάβω μέρος και του χρόνου, αλλά το σίγουρο είναι ότι θα ήθελα να παραβρίσκομαι στην επόμενη εκδήλωση. Ευχαριστώ την οργάνωση για τον σχεδιασμό και την φιλοξενία.

Ραντεβού στο X-Poros 2007.

Σημαντική βοήθεια στην κάλυψη του αγώνα μας έδωσε ο Κώστας “SAP” Σαπουνάκης που είναι και η ψυχή του αγώνα. Το ποδήλατο με την μοτοσυκλέτα είναι κοντινοί συγγενείς. Είδαμε ποδήλατα KTM και Scott, ποδηλατικά παπούτσια SIDI και φυσικά ένα κατάστημα εκ των χορηγών ήταν η γνωστή MOTOΡΟΔΑ (ελαστικά).

[download id=”15″]